Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         oddechu często przerywanym głosem ciągnęła w borku jeszcze
 2   1, I  |        niezwykle u niej przyjaznym głosem krzyknęła:~- Dobry wieczór,
 3   1, I  |  rozkrzyżowała i grubym, ochrypłym głosem zadeklamowała:~A kto tam
 4   1, II |   krzyknęła swym grubym, ochrypłym głosem i wnet jak wicher rzuciła
 5   1, II |      obojętnym a nawet żartobliwym głosem zapytał:~- Cóż tam takiego
 6   1, II |             hop! hop!~Ktoś basowym głosem przeciągle wołał:~- Jan-ku!
 7   1, II |           kobieta cienkim i ostrym głosem u samego brzegu lasu na
 8   1, III|       patrząc na nią przytłumionym głosem wymówił:~- Ja... moje...
 9   1, IV |          Przepraszam pana - zaczął głosem prawdziwie młodzieńczym
10   1, IV |        jednak przyciszonym jeszcze głosem odpowiedziała:~- Pan Benedykt
11   1, IV |   przywołała Justynę i słabym swym głosem poprosiła o przyniesienie
12   1, IV |          więcej jeszcze rozżalonym głosem na służbę krzyczała, dla
13   1, V  |      rześko ziemię drapiąc cienkim głosem zawołał:~- E! ociec dziś
14   1, V  |      wygramy - powoli i monotonnym głosem odpowiedział człowiek grabiący
15   1, V  |         powolnym swym i monotonnym głosem wymówił - przepraszam, że
16   1, V  |            patrząc monotonnym swym głosem wymówił:~- Poranek widział
17   1, V  |          powolnym, monotonnym swym głosem opowiadać zaczął minione
18   1, V  |       trzymała. ~- A co? - cienkim głosem odkrzyknęła.~- Weź kluczkę
19   1, V  |         znowu najgroźniejszym swym głosem zawołał:~- Adaś! a nie mogłeś
20   1, V  |           wcale nie przestraszonym głosem odpowiedział tęgi, rudawy,
21   1, VI |  dziewczyny nie zważając dygocącym głosem bełkotał i wykrzykiwał:~-
22   1, VI |            stanąwszy powolnym swym głosem zapytał:~- A gdzie to pan
23   1, VI |        prędko mrugając powiekami i głosem skarżącego się dziecka powtarzał
24   1, VI |       wyprostował się i stanowczym głosem przemówił:~- Pacenko nie
25   1, VI |           trochę, ale podniesionym głosem mówić zaczął:~- Jan i Cecylia!
26   1, VI |      zdumiałym ludem król donośnym głosem wypowiedział:~"Oto ten ród,
27   1, VI |          tej ziemi siedzimy.~Potem głosem człowieka, który w głębi
28   2, I  |            wyglądająca, ale mówiła głosem podniesionym, z co raz większą
29   2, I  |       odpowiedzi malca wypowiadane głosem tak od chrypnięcia cienkim,
30   2, II |           śpiewając im grubym swym głosem te stare pieśni, które z
31   2, II |       można!~Z ganku potężnym swym głosem krzyczał na służbę o jak
32   2, II |      pościel i ledwie dosłyszalnym głosem poprosiła:~- Moja Tereniu,
33   2, II |         sypialni Teresa stłumionym głosem czytała francuskie podróże
34   2, II |      powściągnąć się tubalnym swym głosem wykrzyknął Benedykt i ręce
35   2, II |          samym zupełnie co wprzódy głosem zaczął znowu:~- Nie podobna,
36   2, II |         zniżonym i prawie pokornym głosem mówić zaczął o tym, że długu
37   2, II |            aż na koniec zdławionym głosem rzucił:~- Jesteś złym i
38   2, II |    spotkanego lokajczyka zdyszanym głosem o Martę zapytała, a dowiedziawszy
39   2, III|  przestając jękliwym i śpiewającym głosem swym przemówiła:~- A koniec
40   2, III|        Cieńszym trochę niż wprzódy głosem odkrzyknęła:~- Nie wyhodowałam,
41   2, III|            lecz tylko przyciszonym głosem przemówił:~- Co pani takiego?
42   2, III|            się pozdrowienie męskim głosem wymówione:~- Dopomóż Boże!~-
43   2, III|          powolnym, monotonnym swym głosem zaczął Anzelm - i widać,
44   2, III|    życzenie dziękuję! - wzruszonym głosem wymówił - życia bez wyższych
45   2, IV |            przewlekłym, gapiowatym głosem wymówione:~- Dobry wieczór
46   2, IV |        stanąć i naokoło spojrzeć - głosem cichszym niż zwykle rzekł
47   2, IV |           byłem - zaczął też takim głosem, jakim człowiek w progu
48   2, IV |           patrząc kilka razy takim głosem, jak człowiek w momencie
49   2, IV |           morskie wrony - zmąconym głosem wytłumaczył Jan - czasowe
50   2, V  |            donośnym, ale dygocącym głosem wymawiane:~- Ho, ho! znajdę
51   2, V  |        wzmagającym się i czystszym głosem opowiadającego starca złączył
52   2, V  |         rękami klasnęła i okropnym głosem wykrzyknąwszy: "Jezus, Maria!
53   2, V  |            ciemności patrząc takim głosem, jaki u konających bywa,
54   3, I  |         suchym, ostrym, ironicznym głosem mówiła, w nieskończoność
55   3, II |           Mój ojcze! - przerażonym głosem przerwać chciał Witold.~
56   3, II |  pomiarkował się i trochę miększym głosem dokończył:~- Ale ja tego
57   3, II |            objęła i znowu żałosnym głosem prosić zaczęła:~- Weź mnie,
58   3, II |         Fabianowa przewlekłym swym głosem opowiadała o pasiece, którą
59   3, II |         jak tylko mógł najcichszym głosem, przekonywał matkę o konieczności
60   3, II |      siostrę - cichszym niż zwykle głosem wymówił młody człowiek z
61   3, II |          Widziu - niepewnym trochę głosem wymówił - mam do ciebie
62   3, II |              ale nie... stłumionym głosem odpowiedział Witold.~- Dlaczego?
63   3, II |         przybyły, stłumionym nieco głosem zapytała:~- Czemu przypisać
64   3, II | wpółzgryźliwej, wpółżałosnej mowy, głosem, który z dziwną trudnością
65   3, II |            głowę podniosła znowu i głosem, w którym brzmiała zwykła
66   3, II |   wyciągając, z trudem, zdławionym głosem zaczęła:~- Idź na mogiłę
67   3, III|            czuprynie przeciągnął i głosem tak donośnym, że go za oknami
68   3, III|         podobnym. Tę huczną muzykę głosem przenosząc i tacę mirtem
69   3, III|         przybranym, bardzo cienkim głosem przemawiał:~- Dziady i przeddziady
70   3, III|        ramiona wznosząc żałośliwym głosem zawołał:~- Przyobiecane
71   3, III|            jak struna i grzmotowym głosem krzyknął:~- Jazda!~A potem,
72   3, III|      piersią i bokami tłum prąc, a głosem pszczolne jego brzęczenie
73   3, III|      sufitowi zwracając skruszonym głosem prawił:~- Czasowe to straty,
74   3, III|           wrót gumna, basowym swym głosem i drogą iść nie przestając
75   3, III|   przyciszonym i bardzo zająkliwym głosem zaczął: ~- Kopa lat... ko...
76   3, III|           musiały, i swoim pięknym głosem nie tylko na całe gumno,
77   3, III| Bohatyrowicz.~A Apostoł żałośliwym głosem inne głosy przenosząc nabożnie
78   3, III|          żałosnym niż rozgniewanym głosem przemawiał, rękę na kłębie
79   3, III|      twarzy rozmazując przerywanym głosem uniewinniał się:~- Płacz
80   3, IV |           na fotel i wahającym się głosem przemówił:~- Dlaczego? dlaczego?
81   3, IV |     drżącymi rysami, przytłumionym głosem mówił:~- Ty o tym wszystkim
82   3, IV |      zuchwały - dziwnie zmienionym głosem zaczął - pomiędzy sobą i
83   3, IV |        oczami pełnymi łez. Drżącym głosem, lecz z głową podniesioną
84   3, IV |            pomalowane i gapiowatym głosem upominał się o trzeci, którego
85   3, V  |      dowodził czegoś rozdrażnionym głosem, nalegał i prosił. Szło
86   3, V  |      splotła śliczne ręce i słabym głosem zawołała:~- Co za szczęście
87   3, V  |              wypowiedziała zwolna, głosem trochę od wzruszenia drżącym.~
88   3, V  |  podchodzić jej zaczął. Zdławionym głosem i z oczami już łez pełnymi
89   3, V  |             Wahającym się przecież głosem zaczął jeszcze:~- No...