Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           była cholera, tylko panna Marta Korczyńska z Korczyna, kuzynka
 2   1, I  | sześćdziesiąt? - ostro zaśmiała się Marta. - Zapewne, wyglądam na
 3   1, I  |            tym ciągłym chorowaniem.~Marta kiwnęła głową i machnęła
 4   1, I  |       Justyno, módlcie się za nami!~Marta z rozżarzonymi oczami i
 5   1, I  |           głupi on! - odpowiedziała Marta. - Zapewne Różyc zaprosił
 6   1, I  |         komedię mieć dziś będziemy?~Marta spojrzała na nią przenikliwie
 7   1, I  |            z nim się nie pogodzę...~Marta zaśmiała się.~- Ot, lubię
 8   1, I  |          łzy.~- Phi! - zaśmiała się Marta - melancholiczka jesteś...
 9   1, I  |           to obchodzić nie powinno.~Marta przypatrywała się jej przenikliwie
10   1, I  |      piskliwych śmiechów dziewcząt.~Marta i Justyna zatrzymały się
11   1, I  |         osypywał im suknie i głowy. Marta w kierunku jadących machnęła
12   1, I  |          Oho! kazały! - zażartowała Marta.~- A jakże! - potwierdziła
13   1, I  |          kobiety iść znowu zaczęły, Marta mówiła:~- Ten Janek Bohatyrowicz
14   1, I  |     najgłębszym swym basem zawołała Marta - i my kiedyś z Anzelmem
15   1, I  |       klasztorze...~- Ot - sarknęła Marta - w pieśni jest "będziesz"
16   1, I  |          Nieszpetny - odpowiedziała Marta. - Pomiędzy nimi często
17   1, II |     wszystkich! któż by?...~- Panna Marta, na przykład, nie uznaje
18   1, II |             skarżył się Kirło.~- O, Marta... Ona taka biedna.., zgorzkniała...
19   1, II |        szepnęła:~- Moja Tereniu, ta Marta nie wraca dotąd z kościoła...
20   1, II |        nakrywają do stołu. Czemu ta Marta nie wraca?... Nie wiem,
21   1, II |           nie będę mogła... Ach, ta Marta nie wraca...~Z żywością
22   1, II |             lecz żwawo krzątała się Marta Korczyńska, która przed
23   1, II |             Chłopak chleb krajał, a Marta wkładała go do serwet, kiedy
24   1, II |            gniewną ironią krzyknęła Marta. - Alboż mało naczekałaś
25   1, II |         kredensowej idąc zamruczała Marta. - Może i matka zapomniała
26   1, II |    wybuchnął głośny śmiech Kirły... Marta, zapatrzona w szlak drogi
27   1, III|           braćmi jednak pozostawał. Marta przebywała wtedy złotą chwilę
28   1, III|           Gospodarstwem zajmuje się Marta.., ty robisz to tylko, co
29   1, III|           wyszczebiotało: ~- Ciocia Marta pyta się tatka, czy tatko
30   1, III|             tatku, maliny... Ciocia Marta dała mnie ich dużo, dużo,
31   1, III|       jeszcze nie upieczone. Ciocia Marta mówiła, żeby tatko dziś
32   1, III|           Aj, tateczku, my z ciocią Martą i z Justynką w niedzielę
33   1, III|       przeczącym.~Nazajutrz oboje z Martą wstali jak zwykle o piątej
34   1, III|       utrzymanie domu, tym rządziła Marta. Co zostawało czasu od gospodarstwa
35   1, IV |   lokajczykowi. Pozostała tam także Marta, w dniu tym świątecznie
36   1, IV |            w domu wyjątkowym, panna Marta sporo do czynienia mieć
37   1, IV |           głowę podnosząc krzyknęła Marta - Czego ty chcesz ode mnie? -
38   1, IV |       bufetu przyskakując krzyknęła Marta - kryształową karafkę stłukła!
39   1, V  |        Widuję pana czasem... ciotka Marta mówiła mi o ojcu i stryju
40   1, V  |          pomiędzy człowiekiem tym i Martą. Z bliska, pomimo ruchów
41   1, V  |             A jakże miewa się panna Marta Korczyńska?- zapytał.~-
42   1, V  |          natury spojonego, o którym Marta mawiała Justynie, że miał
43   1, V  |             właściwą, zajmowała się Marta.~Uśmiechnął się znowu i
44   1, VI |             wydeklamowała przed nią Marta:~A gdy kto przyjdzie albo
45   2, II |          trochę przygarbiona, stała Marta, a przed nią młody chłopak
46   2, II |       zrobię, jeżeli zechcę! ~Kiedy Marta prędko, z rozmachiwaniem
47   2, II |    zjadliwym śmiechem zadziwiła się Marta, ale wnet spostrzegłszy,
48   2, II |          nazwisko w pierś uderzyło, Marta wyprostowała się i ze szczególnym
49   2, II |          zamiaru swego namówić. Ale Marta, pochylona, piętami suknię
50   2, II |         wycałuję... tylko proszę...~Marta odwróciła się i wątłą dziewczynkę
51   2, II |     Benedykta. Oboje już nie spali. Marta doglądała froterowania posadzek
52   2, II |         tyle przerażenia i żalu, że Marta i Benedykt domyślili się
53   2, II |          przyszła panienki bawić...~Marta mówiła, jak tylko mogła
54   2, II |             przedpokoju zjawiła się Marta. Nie zważając wcale, że
55   2, II |     osowiałymi oczami za odchodzącą Martą popatrzał. Potem ostrożnie,
56   2, II |    sucharków zjadłem! Żeby to panna Marta tego syrka dała z kminkiem
57   2, II |           żądany przedmiot zapytała Marta.~- Może i przyjeżdża! -
58   2, II |            wrażenie prawie bolesne. Marta znająca dobrze usposobienie
59   2, II |             się, czy co? - burknęła Marta, niewielką swą rękę pieszczotliwie
60   2, II |             się, z pokoju wybiegła. Marta podniosła się wtedy znad
61   2, IV |        synkiem; stała też tam panna Marta, która w tę porę młoda jeszcze
62   2, IV |             tam z sobą brał i panna Marta często po mnie, przysyłała.
63   2, IV |           jak tylko do pokoju panna Marta wbiegła, panią Andrzejową
64   2, IV |              to znowu kiedy z panną Martą albo z gośćmi na spacer
65   2, IV |           spotkał na drodze z panną Martą, popłynął ze stryjem na
66   2, V  |             na piaszczystym pagórku Marta niegdyś święcony medalik
67   2, V  |            sufitowi zwróconą leżała Marta. W półcieniu sztywne jej
68   2, V  |            i włosy splatać zaczęła. Marta mówiła ciągle:~- Skądże
69   3, II |     rozumniejszy...~W godzinę potem Marta z trzaskiem otwierając drzwi
70   3, II |    szczęście, do sieni weszła panna Marta, taka sroga, ale ona nie
71   3, II |         Rzecz była drobną, a jednak Marta śmiała się i razem płakała,
72   3, II |        panny Marty do siebie prosi!~Marta piorunem ze schodów zbiegła;
73   3, II |        szczebiocie Teresy. Daremnie Marta na palcach nóg stąpać usiłując
74   3, II |     zaglądającego do pokoju Witolda Marta, Teresa, Leonia i panna
75   3, II |          tylko Justyna, ale także i Marta. Przez okno przecież zobaczył
76   3, II |              Zamieszkiwała go wtedy Marta; teraz wiedział dobrze,
77   3, III|            wspominając, przed panną Martą Korczyńską wykonywała. Działo
78   3, III|        dobrą o tym pamięć, że panna Marta niegdyś w onych starych
79   3, III|          zwrócili.~Byli to Anzelm i Marta, Jakim sposobem i gdzie
80   3, III|             której dom, drzewa, ule Marta ciekawie i długo oglądała,
81   3, III|            swoim mówił:~- Czy panna Marta pamięta, jak pierwszy raz
82   3, III|         zostać?~Kiedy Anzelm mówił, Marta głowę podniosła i potwierdzająco
83   3, V  |           paru bawiąc w Korczynie z Martą i Justyną w pokoju na górze
84   3, V  |            zawsze to ojciec!~A ja z Martą pomówić muszę... rozpytać
85   3, V  |      gabinetu Benedykta wsunęła się Marta. Nie weszła jak zwykle ze
86   3, V  |              ramionami rozmachiwał. Marta podniosła na niego swoje
87   3, V  |         graj sonatki i serenadki, a Marta ci tam zaraz śniadanie pośle...~
88   3, V  |           długo jeszcze rozmawiał z Martą i z Witoldem, który Kirłową