Tom, Rozdzial

 1   1, I  |               ziemię, pacierze głośno mówić... "Cholera! - krzyczą -
 2   1, I  |          można było, że panna Justyna mówić nie chce o przedmiocie przez
 3   1, II |               żywszą jeszcze sympatią mówić zaczął o ogólnym teraz usposobieniu
 4   1, III|            dodała:~- Ale po cóż o tym mówić? Ty się nie zmienisz i nic
 5   1, III|               się mogło, że zapominał mówić, tak był milczącym. Kiedy
 6   1, IV |            tym możesz tak lekceważąco mówić! I panowie możecie tak obojętnie
 7   1, IV |             Różyc obok niej usiadłszy mówić zaczął o tym, że widział
 8   1, IV |              więc zaczął o czym innym mówić i żartować z kogo innego.
 9   1, IV |          owego...~Teraz, gdy w zapale mówić zaczęła głośno, w głosie
10   1, IV |               czy można, jak dawniej, mówić: Maryniu?~- Można - odszepnęła
11   1, IV |            pani... Maryniu, będzie mi mówić po imieniu?~- Czemużby nie? -
12   1, IV |        Gospodyni domu nie potrzebując mówić odpoczywała. W chwili, kiedy
13   1, IV |                Tu ożywiając się coraz mówić jej zaczął o mistrzach muzycznych,
14   1, IV |                nie... nie to!~Chciała mówić dalej, ale urwała nagle,
15   1, V  |            Zdawać się mogło, że nigdy mówić nie przestanie; ale Jan,
16   1, V  |             panią, i w ten sam sposób mówić do niej zaczął. Stryj lepiej
17   1, V  |         lepiej od niego wiedział, jak mówić i z każdym obchodzić się
18   1, VI |               ale podniesionym głosem mówić zaczął:~- Jan i Cecylia!
19   2, I  |         mgnieniu oka. Z powagą jednak mówić zaczęła:~- Ponieważ, kuzynie,
20   2, I  |             łyżeczkę jedząc konfitury mówić zaczął:~- Wyborne, istotnie
21   2, I  |              a na wpół szczerą powagą mówić zaczął:~- Przede wszystkim
22   2, I  |          wszystkim, co ją obchodziło, mówić zaczęła. Rada może była,
23   2, I  |            ogarniać go już zaczynało, mówić jej zaczął o zupełnej swej
24   2, I  |          Zresztą, najlepiej po prostu mówić: gdzie diabeł nie może,
25   2, I  |             zapewne z towarzyszką swą mówić musiał, przyniósł dla niej
26   2, II |             chwili miękki i go korny, mówić zaczął:~- Kotku ty; mój,
27   2, II |              więcej o tym przedmiocie mówić mogły; bywały przecież u
28   2, II |              i prawie pokornym głosem mówić zaczął o tym, że długu tego
29   2, II |             usiadł także i przestając mówić słuchał długich i płynnych
30   2, II |     oświadczyć polecał. W przedpokoju mówić zaczął o Zygmuncie i nowym
31   2, II |         zawsze jest pora i widzieć, i mówić prawdę. Młody jestem, ale
32   2, II |                 Dawno już, mój ojcze, mówić z tobą chciałem o niej;
33   2, II |             wtedy i on grubym szeptem mówić zaczął:~- Jeżeli Witold
34   2, II |         powstała. Wszystko na świecie mówić umie. Wy mowę swą posiadają
35   2, III|          ścisnął.~- Bo to - próbowała mówić jeszcze - był taki czas,
36   2, III|            ożywił się i prędzej nieco mówić zaczął:~- Tymczasami ja
37   2, IV |         pomyłka...~Chciał coś jeszcze mówić, ale powstrzymał się, usta
38   2, IV |                A potem zaczął do mnie mówić. Z początku niewyraźnie
39   2, IV |           potem coraz ufniej i żywiej mówić mu zaczęła o tym, co było
40   2, V  |              ale tańszą...~O strojach mówić zaczęły. Justyna dopytywała
41   2, V  |             bym ja mógł w tej materii mówić i opowiadać, ale...~Długo
42   2, V  |               półgłosem i powoli znów mówić zaczął:~- Każdemu jednakże
43   2, V  |              zakaszlała i zaraz znowu mówić zaczęła. Oprócz zwyczajnej
44   2, V  |            trochę świszczącym szeptem mówić zaczęła - jego?... czyją?
45   2, V  |          dziewczyny wzrok odwracając, mówić zaczęła:~- A ty chcesz wiedzieć?
46   3, I  |            zmieszana, co czynić i jak mówić nie wiedząca, można, a wobec
47   3, I  |          wiele razy o małym Zygmuncie mówić z nią zaczynał, to i owo
48   3, I  |        Benedykt upierając się jeszcze mówić zaczął o tej właśnie dumie,
49   3, I  |          nieźle, ale jak po francusku mówić zacznie, to aż uszy bolą...
50   3, II |               z dworskim rozdzielało, mówić zaczął:~- Każdy za młodu
51   3, II |               piękności Wołowszczyzny mówić zaczął:~- Pałacyk szyk!
52   3, II |               żałośliwym jednak tonem mówić zaczęła:~- Skrzypię... ciągle
53   3, II |           mijając twarz syna Benedykt mówić zaczął:~- Za trzy tygodnie
54   3, II |            się szkarłatem. Chciał coś mówić, długo jednak nie mógł,
55   3, II |                wytwornie i malowniczo mówić zaczął o Renie, Dunaju,
56   3, II |                trochę pobladłą twarzą mówić zaczęła:~- Dobrze, powiem
57   3, II |           oblało, prędko jednak dalej mówić zaczęła:~- To jest romans...
58   3, II |            się i o jednym przedmiocie mówić z sobą pragniemy.~- Wątpię -
59   3, II |              z dłoni nie wypuszczając mówić zaczął:~- Nieprawdaż, najlepsza
60   3, II | nieudolnościach. Po chwili z namysłem mówić zaczęła:~- Ciernie twojego
61   3, II |             rzewności i poetyczności, mówić zaczął. Mówił o tym, aby
62   3, II |           niej stanął, szeptem prawie mówić zaczęła:~- Na wszystko,
63   3, II |       milczenia jej chciał korzystać, mówić zaczął:~- Bardzo dobrze
64   3, II |                 tamto!... Nigdy o tym mówić nie chciałem, ażeby kochanej
65   3, II |           przebaczy, ale ja mam prawo mówić o tym, ja, który nie mogę
66   3, III|           dwie Zaniewszczanki od razu mówić zaczęły, że to już od tego
67   3, III|              w ogrodzie słychać było, mówić zaczął:~- Oto jest wianek
68   3, III|              oprócz Domuntów prawie i mówić nie chcąc. Z Domuntami widać
69   3, III|          wiedziała, jak z tymi ludźmi mówić i mówić tak lubiła. Siedziała
70   3, III|             jak z tymi ludźmi mówić i mówić tak lubiła. Siedziała między
71   3, III|               i zasępieniu myśleć lub mówić będą. Wyglądał tak, jakby
72   3, III|         układnie i dobranymi wyrazami mówić zaczęła, że smętnie jest,
73   3, III|          Zaczął jej znowu coś z cicha mówić, a oczami rzucał w stronę,
74   3, III|           Wtedy kilkunastu ich na raz mówić zaczęło, ale Fabian po krótkich
75   3, III|          zastanowieniem, ale dobitnie mówić zaczął:~- Do mnie ani do
76   3, IV |           straszno... straszno mi tak mówić do ciebie, ojcze! Rozdarty
77   3, IV |               mogło, że o czymkolwiek mówić zaczynali, wszystko nie
78   3, IV |         wszystko nie było tym, o czym mówić pragnęli - a nie mogli.
79   3, IV |               nie było to tym, o czym mówić chcieli.~- Panno Justyno! -
80   3, V  |                 Nie skończyła jeszcze mówić, kiedy na wschodach ukazała
81   3, V  |          głupie, że wszystko przy nim mówić można. Nic nie zrozumie
82   3, V  |            mniejszą znacznie kompanią mówić. Nie było jednak rady. Wszyscy
83   3, V  |         piękne... stosunki... co to i mówić! - z błogim uśmiechem szeptał
84   3, V  |              macie rację... nie ma co mówić! macie rację!~Pani Emilia
85   3, V  |               krzesła się podniosła i mówić chciała, ale tym ruchem
86   3, V  |               i nie skończyła jeszcze mówić i opowiadać, kiedy naprzód
87   3, V  |               o przeszłości nie ma co mówić, a o przyszłość swoją bądź