Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           kiwnęła głową i machnęła ręką.~- A pewno - rzekła - biedna
 2   1, I  |          wklęsłe usta swoje wielką ręką chwyciła. ~Po czole, ustach
 3   1, II |          porządku i całości. Jakaś ręka gorliwa i pracowita zajmowała
 4   1, II |        nich tu i ówdzie niewprawną ręką wiejskiego rzemieślnika
 5   1, II |            z wdziękiem ujęła jedną ręką kryształową szklankę, drugą
 6   1, II |             że cierpiała naprawdę; ręką dotykała piersi i gardła,
 7   1, II |            goście szybko powstali. Ręka, którą im on dla powitanie
 8   1, II |      Korczyński wielką swą, ciemną ręką pociągając w dół długiego
 9   1, II |          diabła zda się...~Machnął ręką i umilkł. Różyc cierpiącymi
10   1, II |            pani Emilii, a koścista ręka posuwała się zwolna ku jej
11   1, II |     sporządzonego szlafroka. Jedną ręką trzymając smyczek i zarazem
12   1, II |     szepnął gość. Ze zniechęceniem ręką skinęła.~- Nie - rzekła
13   1, II |        siebie...~Urwała i uczyniła ręką gest zniechęcenia.~- Po
14   1, III|             Ale co tam ten upał! - ręką po spoconym czole przesuwając
15   1, III|       uwagą jej w twarz popatrzał, ręką potem machnął i rzekł:~-
16   1, III|         czarnoksiężnika... Machnął ręką i zaśmiał się wpółwesoło,
17   1, III|     trudniejszą. Machał więc tylko ręką, więcej namarszczał czoło,
18   1, III|          swej, aby zawsze mieć pod ręką lektorkę, powiernicę i podawaczkę
19   1, IV |          chustki niby rozplątując, ręką swoją ścigał jej rękę i
20   1, V  |        drgającym czołem i atłasową ręką, która tak bardzo znacząco
21   1, V  |            nakrzywdzili...~Machnął ręką i znowu brwi trochę zmarszczył,
22   1, V  |         Zamyślił się, długą, bladą ręką poprawił nad czołem czapkę
23   1, V  |             wspo.... mi...~Machnął ręką i prędko dodał:~- A to pewno
24   1, V  |          czym na ogród spojrzawszy ręką twarz zasłoniła i do domu
25   1, V  |     szczyty drzew, dokoła siebie i ręką przetarł czoło i oczy. Coś
26   1, V  |     baranią czapkę bladą swą długą ręką na czole przesunął i przerwał:~-
27   1, VI |        więcej trząsł się i zwiędłą ręką w powietrzu wygrażać zaczynał.
28   1, VI |      przecież, dł1lga i blada jego ręka przesuwała narzędzie po
29   1, VI |        miejscu dziecinna widocznie ręka wydobywała z harmoniki jęczące
30   1, VI |           górą, potężna i cicha, z ręką ku ciemnemu pasowi zagród
31   2, I  |        córką? ~Przechodząc Kirłowa ręką gorącą od hładyszy, które
32   2, I  |     sprawiło mu znać zmęczenie, bo ręką powiódł po drgającym czole
33   2, I  |       energicznie jednak ściśniętą ręką o dłoń drugiej uderzając
34   2, I  |       Najpewniejszą.~Zamyślił się, ręką powiódł po czole, źrenice
35   2, I  |     szczęścia?...~Niedbale skinęła ręką.~-.Mniejsza o to! Inne ja
36   2, I  |     zwykłym sobie ruchem ściśniętą ręką o dłoń uderzając zawołała
37   2, I  |        Spróbuj...~Niedbale machnął ręką. Widać było, że śpieszył
38   2, II |        spiżarni drżącą z pośpiechu ręką w zamku obracać zaczęła.
39   2, II |       musiało istotnie, bo i teraz ręką powiódł po czole, a wzrokiem
40   2, II |         szczytu to drżączka, która ręką ludzką poruszona wydaje
41   2, III|            przypadek spotkał...~Tu ręką w stronę zaniemeńskiego
42   2, III|    mgnieniu oka spracowana i sucha ręka Starzyńskiej oparła się
43   2, III|            sięgała chciwie okiem i ręką, tak imion i dziejów wielu
44   2, III|            śladów skaleczeń okrytą ręką oczy sobie otarła, bo zawsze
45   2, III|         gniewu i oburzenia sapnął, ręką machnął i wyzywającym ruchem
46   2, IV |          tapczanie leży oczy sobie ręką zasłoniwszy, senliwy taki
47   2, IV |             Uśmiechnął się znowu i ręką skinął.~- Co pani wie? -
48   2, IV |          ściany przyparty, z jedną ręką bezwładną, a drugą sobie
49   2, IV |  powiedział tego wyraźnie, ale raz ręką gniewny gest uczynił i pomimo
50   2, IV |          ziemię patrząc... ~Rzucił ręką i usta trochę wydął.~- Co
51   2, V  |          ciasna, nie ciasna!~Jedną ręką poły kapoty u piersi przytrzymując,
52   2, V  |         brzegi włosów zarumieniony ręką w stół uderzył. - Nieświadomy
53   2, V  |            z ustami skrzywionymi i ręką policzek przyciskając.~-
54   2, V  |         niego przysunięta, z jedną ręką pieszczotliwym ruchem na
55   2, V  |   odpoczywanie!" Na weselących się ręką machnę i do chaty pod śniegiem
56   2, V  |             powiedziawszy, z jedną ręką u zaostrzonego wąsika, a
57   2, V  |        uczucia zawodu doświadczył.~Ręką po drgających od zmęczenia
58   3, I  |        każdym jednak razem czyniła ręką gest zniechęcenia czy oburzenia,
59   3, I  |         wargi otaczający. Uczyniła ręką ruch taki, jakby natrętną
60   3, I  |            rozległego, zasadzonego ręką przez bujną fantazję kierowaną.
61   3, I  | rozkopanego wzgórza niechętny gest ręką uczynił. Wszystko tu, na
62   3, I  |     portret. Posiadać swój portret ręką męża wykonany było od dnia
63   3, II |       umieściła się Teresa, z lewą ręką, w której czuła reumatyczne
64   3, II |      gardła, ale nie dokonał tego. Ręką machnął i dokończył:~- Te
65   3, II |           tobym takich ludzi jedną ręką brał tak... za włosy, a
66   3, II |     niezwyczajnie błyszczące oczy. Ręką rzucił.~- At - rzekł - niczego
67   3, II |            za co zbudować nie mam.~Ręką ku zagrodzie Anzelma rzucił.~-
68   3, II |          Głową lekceważąco trząsł, ręką machnął i niedbale rzucił:~-
69   3, II |           robotę. Tuż przy niej, z ręką na chustce zawieszoną, Teresa
70   3, II |            nieszczęście, Teresa, z ręką obezwładnioną i zębami,
71   3, II |         zagojenia tych... które...~Ręką machnął.~- Ale - dodał -
72   3, II |           kilka razy zająknął się, ręką dotknął czoła, aż nagle
73   3, III|            wesołym okiem i łaskawą ręką te mirty przyjąć i drużbującym
74   3, III|        swym kanarkowym ubraniu i z ręką na kłębie opartą Michał
75   3, III|           w której spoczywać miała ręka ich tancerki; wszyscy po
76   3, III|       kamień jakąś silną i zręczną ręką rzucony świsnął, przeleciał
77   3, III|  pomarnować! Ktoś ze zniechęceniem ręką rzucił:~- Daremne gadanie!
78   3, IV |         toczyły się po policzkach. Ręką machnął, na fotel opadł
79   3, IV |         morfiny umoczoną!~Benedykt ręką jeszcze oczy zasłaniając
80   3, IV |        chwilę cierpliwość stracił, ręką machnął, zrozpaczonym wzrokiem
81   3, IV |             Stary ku brzegowi góry ręką rzucił.~- Zdaje się, że
82   3, V  |      Benedykt.~Kirło usta krzywił, ręką znaki niezadowolenia dawał
83   3, V  |        wodziła. Na koniec Benedykt ręką machnął.~- A poczekajcież,
84   3, V  |      Wczoraj mu go oddałam. Serce, ręka i przyszłość moja do niego
85   3, V  |           Smutek przyćmił mu oczy; ręką machnął.~- Cóż, Justynko? -
86   3, V  |               zażartował Benedykt.~Ręką machnęła, naprzeciw krewnego