Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         innego! Cholera, i koniec! Wielka taka, że głową nieba dostaje,
 2   1, I  |          się za wklęsłe usta swoje wielką ręką chwyciła. ~Po czole,
 3   1, II |           oczy od razu wpadało, to wielka usilność o zachowanie miejsca
 4   1, II |         Brzydką tę twarz oświecała wielka i nigdy, zda się, nie ustająca
 5   1, II |          on dla powitanie podawał, wielką była, od opalenia zgrubiałą.
 6   1, II |       przedstawiły sprzeczność tak wielką, jak gdyby każdy z nich
 7   1, II |    wydawali się smutni. Korczyński wielką swą, ciemną ręką pociągając
 8   1, II |          górnej części domu ktoś z wielką precyzją i umiejętnością
 9   1, II |           umiejętnością grał jakąś wielką i trudną kompozycję muzyczną.~
10   1, II |         się w nich na oka mgnienie wielka postać Marty.~- Dzieci jadą!
11   1, II |            na głowie pomimo gorąca wielką, baranią czapkę. Wkrótce
12   1, IV |       różdżką swoją dotknęła, była wielka, całe długie już życie tego
13   1, V  |   postanowieniem syna. Mogła ona z wielką dobrocią i hojnością wychowywać
14   1, V  |          siła. Znać w nim też było wielką żywość i mówność powściągane
15   1, V  |      owszem, zdaje się, że nadmiar wielka i gruba! Ale - poprawił
16   1, V  |           Zdaje się, taki słaby, a wielką ma siłę i wytrwałość...
17   1, V  |        korczyńskim salonie, leżała wielka przestrzeń. Uczuła się daleko,
18   1, VI |           tych siedlisk opowiadała wielka starość otaczających je
19   1, VI |     podrygujących nogach, gdyby go wielka i silna dziewczyna wpół
20   1, VI |           się zupełnie, dziewczyna wielką, czerwoną rękę do Anzelma
21   1, VI |         nieruchomą, zda się, rzeką wielka, samotna tarcza słoneczna
22   1, VI |  obrobionej kłodzie drzewa. Anzelm wielką czapkę swą zdjął przed grobowcem,
23   1, VI |         rybami, do których łapania wielką miał ochotę, przywiózł sobie
24   1, VI |        blade oczy pobłyskiwały pod wielką czapką. Obejrzał~się w stronę
25   1, VI |           przytułek dająca, leżała wielka równina, żółtością ścierniska
26   1, VI |  wyprostowana teraz postać jego, z wielką czapką na tył głowy nieco
27   1, VI |            znowu i że głowa jego z wielką czapką oderwawszy się od
28   2, I  |       sznur dostała. ~- Chodź! - z wielką powagą do syna rzekła i
29   2, I  |  pogardzenia nie jest...~Kirłowa z wielką powagą i stanowczością rzekła:~-
30   2, II |         kiedy ogorzałych, trzymała wielką więź polnych roślin, która
31   2, II |           o bufetową szafę oparta, wielka i trochę przygarbiona, stała
32   2, II | przepędzili oni w tym miejscu z tą wielką, gderliwą i często szyderską
33   2, II |            na jej wyprawę...~- Tak wielką sumę na wyprawę! - nie mogąc
34   2, II |        dlatego właśnie sprawiło mu wielką przykrość.~- Jak to za co?
35   2, II |           trzy lata mieć mogącego, wielka, obrosła niezmierną gęstwiną
36   2, II |    rozczochranych włosów, z twarzą wielką, o rysach kształtnych, ale
37   2, II |           śçianę?...~Rudy chłopiec wielką swą głowę wtulił w ramiona
38   2, II |           posiadają także zapachy. Wielka więź polnych roślin, która
39   2, III|           i blaskiem słońca, stała wielka cisza. Gromadki żniwiarzy,
40   2, III|            wdowcem on był, gromadę wielką w chacie miał, z przyczyny
41   2, III|      Owszem. Bo to wygoda w chacie wielką gromadę mieć. Żonka i dzieci
42   2, III|         zaróżowiona twarz jego pod wielką, baranią czapką okrywała
43   2, IV |          Ten pleczysty człowiek, z wielką, czerwoną twarzą i wydobywającą
44   2, IV |         dla tej przyczyny nich tam wielka niezgoda w familii panuje.~-
45   2, IV |            przez które kiedyściś z wielką kompanią jechał...~Zrozumiała
46   2, IV |            i bez tego by ją wziął, wielką tym pomoc przyniesie, a
47   2, IV |          tarczą słoneczną, czystą, wielką, zawieszoną nad zalegającym
48   2, V  |     słusznie!~- Ona do Justynki ma wielką prośbę - kruczkiem drzewo
49   2, V  |           w oczach ludzkich to jej wielką promocję zrobi, Młodego
50   2, V  |         rzadko i niby przypadkiem. Wielką panią jest i wszystkie oczy
51   2, V  |            dusznym lekarstwem była wielka chęć pomożenia synowcowi
52   2, V  |            świetlicy wróciwszy pod wielką kanapą kijem czas jakiś
53   2, V  |        rozjątrzeniem zaszeptała:~- Wielka rzecz! Każden, żeby tak
54   2, V  |           zapraszała. Anzelm swoją wielką baranią czapkę na głowę
55   2, V  |     krewnych za żonę chce wziąść i wielką panią zrobić! "No, no! -
56   2, V  |     wzgórzystości leśnych samotną, wielką mogiłę. Wszystko to pogrążonym
57   3, I  |                                  I~Wielką panią - jak nazywał ją Anzelm
58   3, I  |            dwie łączące się rzeki, wielką i małą, w dalekiej perspektywie
59   3, I  |   przychodził mu na myśl ani Tasso wielką pieśń swoją snujący w celi
60   3, II |     ufarbowano. Ale tymczasem, nim wielką panią zostaniesz, na wesele
61   3, II |           Korczyńskim zaprowadził, wielką alterację ma. Słyszę, w
62   3, II |       ślubu szczęścia życzyć, a za wielką promocję i osobliwą łaskę
63   3, II |          Nie ta! - wołała - tamta, wielka taka, czerwona... czy pan
64   3, II |    rzeczach mających dla mnie wagę wielką, niezmierną...~Spojrzała
65   3, II |             moja wina, moja bardzo wielka wina!- powoli wymówiła. -
66   3, II |             moja wina, moja bardzo wielka wina! Ale ja tego nie chciałam...
67   3, III|         gładkimi i prostymi plecy, wielką siłą ramion i okiem, które,
68   3, III|          ubraną i że pora już była wielka wyruszać w drogę do kościoła,
69   3, III|     zupełną, a cisza stała się tak wielką, że śród niej słychać tylko
70   3, III| niedopalony papieros i zdeptała go wielką stopą w prunelowy bucik
71   3, III|        zaczęła z cicha chlipać i z wielką trudnością z kieszeni ślubnej
72   3, III|          jego cyframi. Cała twarz, wielka, różowa, piegowata, z szerokim
73   3, III|       szybszego chodu napędzała go wielką gałęzią.~- Jezu! - w gromadce
74   3, III|   Usłyszawszy to Kazimierz Jaśmont wielką, różową, piegowatą twarz
75   3, III|     poruszali się gibko, raźnie, z wielką na boki współtancerzy uwagą,
76   3, III|           pomiędzy gajem i ogrodem wielka powstała wrzawa. Już i ci,
77   3, III|         pas w biedę ich wtrącały i wielką gorzkością karmiły. O komarowe
78   3, III|          na tym; trzeba im jeszcze wielką sumę panu Korczyńskiemu
79   3, IV |          nie żądam... Istotnie, za wielką jest, a w tym, że ich oszuści
80   3, IV |         sklepieniu. Cisza panowała wielka.~Wtem wśród ciszy od dalekiego
81   3, V  |            Benedykt z uprzejmością wielką do salonu ją zapraszał.
82   3, V  |        świat do tego doprowadził i wielka fortuna na takie pokuszenia
83   3, V  |        niego towarzyszką życia. Na wielką panią i światową kobietę
84   3, V  |            bym i sama przyszła, bo wielką prośbę mam do ciebie...
85   3, V  |           ukośne promienie. Rękę z wielką czapką wzniósł nieco, na