Tom, Rozdzial

 1   1, I  |  mniejszych, wychylających ciemne swe profile z większych i mniejszych
 2   1, II |       usiłowała pokryć zmieszanie swe i wzruszenie, bełkotała:~-
 3   1, II |          czego pan ostatnie słowa swe stosujesz?- zapytał.~Spod
 4   1, II |   zmieszanie i zalęknienie źródło swe mieć musiało w ubiorze bardzo
 5   1, II |           wciąż cofać się i ramię swe z dłoni Kirły wyrwać.~-
 6   1, II |         przygarbionego i skrzypce swe do piersi przyciskającego
 7   1, III|         tym czasom, które światła swe i wzloty otrzymywały od
 8   1, III|         Korczyńskiego dzieciństwo swe spędzili w atmosferze wolnej
 9   1, III|       drzwiach pochylając wysokie swe postacie po raz pierwszy
10   1, III|          ławki i wygodniej drobne swe stopy na podnóżku ułożyła.~-
11   1, III|          jej w oczy i w zgrubiałe swe ręce biorąc jej narcyzową
12   1, III|     którym określał pewne uczucia swe, "we środku mu coś płakało".
13   1, III|      ksiąg rachunkowych rozpinały swe skrzydła drobne i drżące.~-
14   1, III|         ona użyć chce na osobiste swe potrzeby. Posagu wniosła
15   1, III|          jałowymi. Wszystkie siły swe przelewał na ten warsztat,
16   1, IV |        niemu swą zgrabną główkę i swe szafirowe oczy do niego
17   1, IV |           starannie serwetą otarł swe pulchne, pąsowe usta i siwe
18   1, IV |           chaos mieszając potężne swe gałęzie zdawały się tłumnie
19   1, IV |        nadmienił - najpiękniejsze swe pozostawił wspomnienia.
20   1, IV |          na chwilę od szkieł oczy swe, których czarne źrenice
21   1, IV |  nieopisanym spojrzeniem zatopiła swe oczy jeszcze bardzo piękne,
22   1, IV |        się nie zajmuje i interesy swe wcale nieosobliwie prowadzi,
23   1, IV |   rozbiera i niejako w posiadanie swe obejmuje kobietę, której
24   1, IV |        ona zmartwiała jakby, oczy swe wlepiając w tę wysoką i
25   1, IV |      stąpanie i z cicha wymówione swe imię. Zygmunt Korczyński
26   1, V  |         sukien, wzburzona, głośno swe gniewy i niechęci wyrażająca,
27   1, V  |           może sapieżanka gałęzie swe, już bezpłodne, ale nieprzeniknioną
28   1, V  |          opowiadać zaczął minione swe cierpienia. Z tego, co opowiadał,
29   1, V  |        spojrzała na czerwone ręce swe, które wzdłuż jej kraciastej
30   1, VI |           wznosiły wysoko poważne swe wierzchołki; tu płaczące
31   1, VI |           kładły na ściany i okna swe wiotkie gałęzie, ówdzie
32   1, VI | bielejącej, które za podścielisko swe miały całe lasy krzaczystej
33   1, VI |          niezmącone główne zarysy swe i cechy. Osłaniał je i od
34   1, VI |      zasmuconemu, pochylona, usta swe przyłożyła do szorstkiego
35   2, I  |         zapewne folwark ten wziął swe nazwanie, na łagodnej wyniosłości
36   2, I  |  posadzona gęste i teraz kwitnące swe sploty zarzucała na tyki
37   2, I  |          rękami dokonywując, żale swe wypowiadała dwom pomocnicom
38   2, I  |     Dziewczynka tym razem ramiona swe w grubych rękawach tołubka
39   2, I  |        powziąłem.~Parę razy zdjął swe binokle i znowu nimi oczy
40   2, I  |          miał pozór apostoła idee swe wygłaszającego i myśliciela
41   2, II |         głowę pochylał i porywcze swe i rozmachliwe zazwyczaj
42   2, II |         on Korczyńskiemu głębokie swe ubolewanie nad tym, że niepokoić
43   2, II |       rujnującą, wyliczał dochody swe i wydatki, ciężary obarczające
44   2, II |     obarczające Korczyn, starania swe o zachowanie i ulepszanie
45   2, II |     otoczonych fotelami zatrzymał swe drobne, poskrzypujące kroki
46   2, II |      żegnał i bratowej najgłębsze swe ubolewanie nad jej chorobą
47   2, II |     spuszczonymi powiekami, palce swe ku właściwemu miejscu klawiatury
48   2, II |    troskliwej piastunki, skrzypce swe w podłużnym pudle składając
49   2, II |     mizdrzyć przestając splecione swe ręce małe i chude, na stolik
50   2, II |     czystą, a u jej końca móc dwa swe imiona wypisać złotem przywiązania
51   2, III|         nad głową wyciągnąć puste swe dłonie. Były też chwile,
52   2, III|          oczy, jakby wzajem myśli swe odgadnąć usiłowali, potem
53   2, III|         słowik na drzewie zaczyna swe pienie,~Zasyłam do ciebie
54   2, III|      sapiąc i jeszcze krzycząc na swe zagony odchodzili; napastowani,
55   2, III|      wpółgołębie, a wpółdziewicze swe oczy z ciekawością niezmierną
56   2, III|        jakby ruchem Witold w obie swe dłonie wziął jego rękę.~-
57   2, III|        także poskromił wzruszenie swe albo je ukrył i ze spokojnym
58   2, IV |           krzaki wszystkie liście swe utracą, zamajaczy on przed
59   2, IV |         wspaniale rozchylał wargi swe zielonością po brzegi nalane,
60   2, IV |          wrzosy rozciągały daleko swe suche, smętne girlandy,
61   2, IV |        Ale wtenczas ociec dziecko swe żegnający w zamkniętości
62   2, IV |        ruchem wziął je w szerokie swe dłonie i nisko schylony
63   2, IV |       szerokiej piersi wzruszenia swe zamykając z głębokim uszanowaniem
64   2, IV |       jednak poskromił wzruszenie swe i zimną krew odzyskał.~-
65   2, V  |     ramion wilgotne jeszcze włosy swe odgarniając i z wyrazem
66   2, V  |            i inni, a wszyscy oczy swe mieli utkwione we mnie i
67   2, V  |     głosie, jakim ostatnie wyrazy swe wymówiła, brzmiał żal do
68   3, I  |           ogrodu w jesieni liście swe traciły, łąkę, okopy i dwie
69   3, I  |         usiłowała przyzwyczajenia swe i najgłębsze instynkty,
70   3, I  |            wyrozumowany, podstawy swe mający w najgłębszych właściwościach
71   3, I  |      najbliżej otaczało, starania swe i uwielbienia skupiało na
72   3, I  |       ogrodu, aby ulubione kwiaty swe obejrzeć, pani Andrzejowa
73   3, II |           stole półmiskom srebrne swe włosy pod światło lampy
74   3, II |         jej rękę, ale ona krzesło swe cofnęła i ramiona u piersi
75   3, II |         ironiczne drgnienia. Ręce swe z dłoni jego wysuwając zapytała:~-
76   3, II |        dopiero, gdy Zygmunt kroki swe przed nią zatrzymując raz
77   3, III|           ku ziemi żeru szukające swe dzioby. U skraju ściernisk,
78   3, III|      zieloności gaju przesuwające swe perkalowe sukienki w błękitne
79   3, III|       gumna wywołały, i menuetowe swe dygi, już o Giecołdach wspominając,
80   3, III|        chłopców gwałtem na wesele swe przywodząca sąsiada Anzelma.
81   3, III|  gwałtownym prawie ruchem ramiona swe uwolnił i ściślej jeszcze
82   3, III|     zewsząd wykrzykiwane nazwisko swe usłyszawszy papieros na
83   3, III|         wcale nie po cichu zdanie swe o zdarzeniu wypowiadał:~-
84   3, III|           Jadwiga gwałtownie ręce swe mu odebrała i nie czekając,
85   3, III|       inni ich rozdzielili prośby swe przekładając. Niechby pan