Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           sposób, w jaki trzymała swą odkrytą głowę ; ciemne brwi
 2   1, I  |          słońca, w którym nurzała swą odkrytą głowę, rumieńcem
 3   1, I  |     oczami i machając ku powozowi swą białą chustą odkrzyknęła: ~-
 4   1, I  |        kierunku jadących machnęła swą białą chustką i niezwykle
 5   1, I  |         dalej rozlewała po polach swą rozgłośną i smętną nutę:~
 6   1, II |   okrywająca sprzęty pąsową barwą swą sprawiała na pierwszy rzut
 7   1, II |       przybyli, zabawiali rozmową swą panią domu, która także
 8   1, II |     połączonej z upojeniem. Wątłą swą kibić w szarym staniku odrzuciła
 9   1, II |        miał opasać, ogoloną twarz swą z wpółdobrodusznym, a wpółzłośliwym
10   1, II |         smutni. Korczyński wielką swą, ciemną ręką pociągając
11   1, II |       Różyc zdjął binokle i długą swą atłasową rękę powiódł po
12   1, III|     szkole żadnej nie był, ziemię swą własnymi rękami uprawiał.
13   1, III|       korczyńskich uroczysk nazwę swą zmieniło. W uroczysku tym
14   1, III|     uchyliła się nieco, aby twarz swą odsunąć od głośnego i gorącego
15   1, III|          kiedy ze szczęściem rękę swą Benedyktowi oddawała. Po
16   1, III|           i drugą jej rękę, twarz swą blisko do jej twarzy przychylał
17   1, III|      więcej zasępiającą się twarz swą od jego twarzy oddalając
18   1, III|      kobieta wyprostowywała wątłą swą kibić, aż wyprostowała ją
19   1, III|        fotel oświadczając zupełną swą chęć i gotowość do pomówienia
20   1, III|      otrzymywane od męża, okleiła swą sypialnię papierem błękitnym,
21   1, IV |     strojnej kobiecie, która rękę swą bransoletami okrytą kładnąc
22   1, IV |      blondynki, która szeleszcząc swą jasną atłasową suknią, żywo
23   1, IV |     Zygmunta etc., etc. Różyc, ze swą wykwintną postawą i białą
24   1, IV |    pochwyciła i wznosząc ku niemu swą zgrabną główkę i swe szafirowe
25   1, IV |     okrytej głowie jego schylając swą głowę, ubraną tylko w czarny
26   1, IV |      galanterią zwracając ku niej swą delikatną, bladą, w wąską
27   1, IV |         potrafię...~- Na pociechę swą i uprzyjemnienie czasu masz
28   1, IV |           obok niej prowadzący ze swą narzeczoną dowcipną szermierkę
29   1, IV |      zmieszała się znowu, zgrabną swą kibić pochyliła w trochę
30   1, IV |          panów z pośpiechem pomoc swą ofiarowało, ale ona jej
31   1, IV |          i ruchem gwałtownym rękę swą z dłoni jego wyrwała.~-
32   1, IV |    Zdawało się, że wnet podniesie swą rękę, po której ściekało
33   1, V  |           monotonną i płynną mową swą bratu żony oświadczając,
34   1, V  |  przygarbiony człowiek otulał się swą kapotą, głową w wielkiej
35   1, V  |       przymuszonego, kiedy dłonią swą dotknął ręki, którą śpiesznie
36   1, V  |     zagrody, a nim, przesuwającym swą twarz bladą i niezadowoloną
37   1, V  |      trochę, baranią czapkę bladą swą długą ręką na czole przesunął
38   1, V  | przystojny chłopak, który wraz ze swą kosą ukazał się za niskim
39   1, VI |        wpół nie obejmowała, twarz swą ku twarzy jego pochylając
40   1, VI |        odbierze!~Dziewczyna głowę swą zjeżoną gęstwiną kasztanowatych
41   1, VI |      drzewa. Anzelm wielką czapkę swą zdjął przed grobowcem, ale
42   1, VI |  nieznajomego człowieka, który ze swą pracowitą niezależnością
43   1, VI |         stoku góry, monotonnością swą podobny do mruczącego u
44   2, I  |      mogło grubą i niezgrabną. Ze swą kibicią prostą, wysmukłą,
45   2, I  |           którzy za tę cenę wełnę swą sprzedawali, przysięgała
46   2, I  |          Rózia poważnie prostując swą jak u matki zgrabną i już
47   2, I  |        krewny zaś otrzymywałby za swą pracę wynagrodzenie, które
48   2, I  |           jakim patrzył na krewną swą, był bardzo podobnym do
49   2, I  |          stanęła. Zobaczyła córkę swą siedzącą na niskim progu
50   2, I  |       wiele zapewne z towarzyszką swą mówić musiał, przyniósł
51   2, I  |           zamyślenie wsunęła rękę swą pod ramię towarzysza. Powoli
52   2, II |         starej panny, a utrefioną swą główkę wysoko podnosiła,
53   2, II |            powiększywszy znacznie swą fortunę, posiada dom po
54   2, II |        zapomniał. Po chwili twarz swą do samej prawie twarzy Darzeckiego
55   2, II |              Rudy chłopiec wielką swą głowę wtulił w ramiona i
56   2, II |        czapkę na ogromną czuprynę swą wkładając powtórzył chłopiec
57   2, II |       postawie i na twarzy i rękę swą kościstą, lecz białą i wypielęgnowaną,
58   2, II |         burknęła Marta, niewielką swą rękę pieszczotliwie przesunęła
59   2, II |          pragnę, ale o nią, jak o swą dawną własność, nigdy upominać
60   2, II |       świecie mówić umie. Wy mowę swą posiadają także zapachy.
61   2, III|     uwierzyć w to, że dumę i wolę swą miał. Nietrudno byłoby także
62   2, III|           w której prostowała ona swą kibić tak, jakby sama, na
63   2, III|         Od kilku minut już robotę swą przerwawszy, u samego woza
64   2, III|         przybranej, a obcisłością swą rysującej wydatnie kibić
65   2, III|        synowie przerywając robotę swą patrzali za nim z widocznym
66   2, III|     jeszcze krwistoczerwoną twarz swą odwracając wrzasnął:~- Z
67   2, III|          dziatki i nową robotnicę swą ogarniała. Żwawo wszyscy
68   2, IV |           z uśmiechem towarzyszkę swą zapytał:~- Czy wygodnie?~-
69   2, IV |         się i coraz szerzej duszę swą otwierała, bo widziała,
70   2, IV |        ruchem zdjąwszy siermiężkę swą rzucił ją na towarzyszkę,
71   2, V  |        złożoną a na drugiej twarz swą opierając, w milczeniu słuchała
72   2, V  |         Ale ona zwracając ku niej swą żółtą twarz, na której policzki
73   2, V  |         powieki i znowu ze zwykłą swą porywczością i oburkliwością
74   3, I  |           i zawsze stawała tam ze swą wspaniałą postawą i podniesioną
75   3, II |           Kształtną i silną kibić swą prostując odpowiedziała:~-
76   3, II |   Zakłopotany trochę, przechadzkę swą przerwał, stanął.~- Owszem...
77   3, III|        się zewsząd, jakby chciały swą ostrą powierzchnią lizać
78   3, III|      nikogo nie patrząc, wyższość swą w pełni uczuwająca, przez
79   3, III|  wybuchającą już alteracją troskę swą wygadał.~- Jezu ukrzyżowany! -
80   3, III|           Walentowa i oświadczyła swą dobrą o tym pamięć, że panna
81   3, IV |        biec zaczął. Przed rozmową swą z Domuntówną widział Justynę
82   3, V  |        głowy odwijając i gromadkę swą ukazując Kirłowa, bardzo
83   3, V  |  małżeństwie i o moralność troskę swą wyrażasz?~Zmieszał się trochę,