Tom, Rozdzial

 1   1, II |   przybycia na wakacyjne miesiące syna kształcącego się w szkole
 2   1, III|         Korczyński w twarz małego syna patrząc tak, jak może dotąd
 3   1, III|   śmiejące się i świeże usta jego syna. Był to swawolnik i wisus,
 4   1, III|      posagu żony. Potem płacił za syna w szkołach i za córkę na
 5   1, IV |         Matka trzydziestoletniego syna, mogłaby prawie podbijać
 6   1, IV | przewodnictwem dwudziestoletniego syna i czternastoletniej córki
 7   1, IV |       wyszedł był spod pędzla jej syna, podniosła powieki i w twarzy
 8   1, IV |          poruszeń i znowu oczy na syna podniosła, tym razem przecież
 9   1, IV |         już zaczyna, że wychowała syna w nadzwyczajnych pieszczotach,
10   1, IV |      dumna jak udzielna księżna i syna za półbożka miała... - zagadała
11   1, V  |        zrozpaczoną postanowieniem syna. Mogła ona z wielką dobrocią
12   1, V  |     przede wszystkim pragnęła dla syna kobiety wysoko urodzonej,
13   2, I  |       Chodź! - z wielką powagą do syna rzekła i za rękę go wziąwszy
14   2, I  |        komina do komina jeździł i syna z sobą woził. W szkołach
15   2, I  |      gdakały. Uspokojona trochę o syna, boć nie mógł czuć się bardzo
16   2, II |        długo, ale usilnym prośbom syna oprzeć się nie mogąc poszła.
17   2, II |         nie miało; wpatrzył się w syna osłupiałymi oczami i po
18   2, II |  przyczyną, dla której wobec słów syna czuł przede wszystkim zdziwienie.
19   2, II |          zmąciły się przy słowach syna i na chwilę utkwiły w ziemi -
20   2, II |        rozdrażnione dusze: ojca i syna, starły się z sobą i scenę
21   2, II |      ojciec zaś uczuwał ze strony syna przymus, przemilczenia,
22   2, II |           surdut mu spadały, i na syna nie patrząc Benedykt krótko
23   2, III|        się znów znad zboża i obok syna stając.- Tydzień już dziś,
24   2, III|          to wszystko wzięło się u syna pana Benedykta Korczyńskiego,
25   3, I  |          zaczęła:~- W imię Ojca i Syna...~Odmawiała modlitwę za
26   3, I  |      głębokim uszczęśliwieniem do syna, ale nie śmiała się nigdy.
27   3, I  |   mistrzowsko wykonany; portretów syna różnych rozmiarów i różnego
28   3, I  |         oku istotę i historię jej syna opowiedzieć mogło. Takież
29   3, I  |       całej przyszłości jej i jej syna. Przed osiemnastu mniej
30   3, I  |    Rozumiała dobrze, że dla dobra syna, dla tej przyszłości jego,
31   3, I  |           planu, od tych względem syna postanowień nie odwiodą
32   3, I  |          z nauczycieli małego jej syna odkrył w nim talent malarski.
33   3, I  |      ulubiony cel przechadzek jej syna; rozpoczął on był w nim
34   3, I  |      wpatrywała się w ten portret syna, który przed sześciu laty
35   3, I  |           rysunkami i malowidłami syna w różnych porach życia jego
36   3, I  |    Miałażby ona teraz, z winy jej syna, być nieszczęśliwą? Wina
37   3, I  |        więcej niż na swoim, bo na syna swojego sumieniu czuła odpowiedzialność
38   3, I  |         nosząc wierność niezłomną syna po prostu zrozumieć nie
39   3, II |          Benedykt na wyraz twarzy syna wcale nie zwrócił uwagi.
40   3, II |          od chwili wmieszania się syna w scenę pomiędzy nim a parobkiem
41   3, II |          chłopa wzrok podniósł na syna.~- Dałeś mi lekcję obchodzenia
42   3, II |          jak wryty i popatrzał na syna takim wzrokiem, jakby go
43   3, II |  Roziskrzonymi oczami spojrzał na syna.~- Chciałbym - trochę ciszej
44   3, II |        prowadził.~- W imię Ojca i Syna... a cóż ja jej złego zrobiłem?
45   3, II |        przed nim pochylonym czole syna złożył pocałunek szorstki,
46   3, II |    szorstkimi wąsami.~- O jednego syna to już i nie mam po co głowy
47   3, II |         na koniec dokładnie słowa syna wyrozumiała, osłupiała zrazu
48   3, II |         współczucia, znajdowała u syna krytykę i przyganę! Jednak
49   3, II |           i przyganę! Jednak tego syna kochała! W dzieciństwie
50   3, II |      przestał. Wielki żal do tego syna, który ani kochać nawzajem,
51   3, II |          w drugim pokoju zobaczył syna.~- Witold! - zawołał - pięknieś
52   3, II |       Benedykt, którego milczenie syna drażniło.~Nie zaraz i z
53   3, II |          i wzrokiem mijając twarz syna Benedykt mówić zaczął:~-
54   3, II |      zaszczepienia w krew i nerwy syna. W krwi i nerwach obydwóch
55   3, II |    powieki i ze spokojnymi rysami syna czekała. W sali znajdującej
56   3, II |        stopnia słuszności skargom syna nie odmawiała. Pamiętała
57   3, II |    wzrokiem gwałtowną przechadzkę syna po pokoju i wtedy dopiero,
58   3, II |    obojętnie wzgardliwych ust jej syna spadły, bo on tej burzy,
59   3, II |        przynajmniej uważam się za syna cywilizacji, jej sokami
60   3, II |          geniusz i w szlachetność syna... Wydało się jej nawet,
61   3, II |          jej wielkiej miłości dla syna? Czyżby go kochać przestawała?
62   3, III|           poznali... Ale, słyszę, syna ludzkiego on ma, wilkiem
63   3, III|         świętych do Boga, a przez syna do ojca... - zaczął Fabian.~-
64   3, III|       potrzeba w pokorę uderzyć i syna rodzonego prosić, aby przed
65   3, III|        niż trzysta lat, z ojca na syna, my tę ziemię rękoma naszymi
66   3, IV |          podał.~- Witold!~Wejście syna było dla ojca niespodzianką.~-
67   3, IV |          ku niemu ostatnie wyrazy syna pociągnęły.~- No dobrze -
68   3, IV |          prostując się i wzrok na syna podnosząc zapytał:~- Cóż?
69   3, IV |           szczególny dźwięk głosu syna tak uderzyły Benedykta,
70   3, IV |           i namiętne płomienie na syna z piwnych źrenic ciskał.
71   3, IV |          obfitych i gorących słów syna powstawała i o pierś mu
72   3, IV |  wytężeniem wsłuchiwał się w mowę syna. Witold bardzo blady, z
73   3, IV |         wyciągnął, wpatrzył się w syna. Tak; było to istotnie dziecię
74   3, IV |      który Benedykt rzucił w mowę syna, był taki gwałt i bólu,
75   3, IV |        którą dziś sam w obecności syna nabijał, z rąk mu wyrwał,
76   3, IV |              I coraz mocniej ręce syna ściskając powtórzył jeszcze
77   3, IV |          Długo jeszcze patrzał na syna, aż ręce jego z żelaznego
78   3, IV |     rozmarzony, postawa dumną. Na syna patrzał.~- Słuchaj - zaczął -
79   3, IV |         parą słowy, potem słuchał syna, z czołem na dłoni, ze wzrokiem
80   3, IV |      serca, z mózgu, ze słów jego syna wypływając ogarniała go,
81   3, V  |         wygładzała, na uniesienie syna patrząc uśmiechał się.~-
82   3, V  |          Benedykt do odchodzącego syna zawołał:~- Powiedz tam komu,