Tom, Rozdzial

 1   1, II |           znowu trysnęły płomienie. Powoli jednak i łagodnie ujęła
 2   1, II |         zniknął. Pani Emilia bardzo powoli podniosła się z szezlonga. ~-
 3   1, II |        zaczął. Justyna delikatnie i powoli instrument znowu na uprzednim
 4   1, II |            ustach topnieją... caca!~Powoli, leniwie usiadł przed lusterkiem
 5   1, III|        pełne gracji kształty rumaka powoli, stopniowo przelewały się
 6   1, III|               książki... robótki...~Powoli ładna kobieta wyprostowywała
 7   1, III|      ciężkim przyciskiem leżących i powoli, z uwagą, z częstymi przestankami
 8   1, IV |          niego stojących krzesłach. Powoli głową trząść zaczęła tak,
 9   1, IV |         wcale inne obrazy i twarze. Powoli też ogniste oczy jej przygasały,
10   1, IV |        ubraną w dziwne~jakieś pióra powoli wstrząsając smutnie zaczęła: ~-
11   1, IV |            skrzypiec, ujął je teraz powoli; z lubością, jak najmilsze
12   1, V  |           dziś znacznie zmalałych i powoli w ruinę upadających Osowiec.~
13   1, V  |         dumy, Jednak uspokajała się powoli. Z szerokiej przestrzeni
14   1, V  |          wyraz ulgi. Widać było, że powoli o sobie i troskach swoich
15   1, V  |        Grable jego nieustannie, ale powoli posuwały się po ziemi, a
16   1, V  |             Korczyńskiego wygramy - powoli i monotonnym głosem odpowiedział
17   1, V  |             głowę, przygarbił się i powoli dodał: ~- Wszystko to jest
18   1, V  |            co dzień i może co nocy. Powoli jednak podniósł twarz i
19   1, V  |          nie zwracał żadnej uwagi i powoli, ale z zajęciem zapytywał
20   1, VI |            Czasem siwowłosy starzec powoli przeszedł pod szeregiem
21   1, VI |       pochylała się nad przepaścią. Powoli przecież żółte ich tło usiewać
22   1, VI |         najeżonych wschodach. Szedł powoli, z przygarbionymi plecami
23   1, VI |        pogrążył się w swej robocie. Powoli i jakby automatycznie, nieprzerwanie
24   2, I  |             Różyc jej nie przerwał. Powoli, z przestankami, bo znużenie
25   2, I  |           swą pod ramię towarzysza. Powoli przeszli ogród warzywny
26   2, I  |            po którym przesuwały się powoli. On więcej niż kiedy miał
27   2, II |          stał przed jednym z okien, powoli zwrócił się ku ojcu ale
28   2, II |            ptaszę polne...~Rumieńce powoli opływały znowu śniadawe
29   2, II |    cieniutką kartkę i chmurny wzrok powoli przesuwała po okrywającym
30   2, II |            gałązką szelestuszki, aż powoli, z namysłem - któż odgadnie?
31   2, III|           bratu. Wszystko to czynił powoli, z leniwymi ruchami, jakby
32   2, III|          jednej dogadywała, że żnie powoli, i na wyścigi z sobą wyzywała;
33   2, III|        przecież nie patrzał. Jechał powoli i twarz obracał ku temu
34   2, III|           coraz dalej po ściernisku powoli i z powagą postępował, a
35   2, III|             opłynęły. Z tym jeszcze powoli spływającym pożarem krwi
36   2, III|             domu. Wszystko to robił powoli, lecz nieustannie, z monotonnymi
37   2, III|            czapkę na niej poprawił, powoli wyprostował przygarbione
38   2, III|          swoim wstydzić się muszę - powoli i ze zsuniętymi brwiami
39   2, III|      podawał je Witoldowi. Przy tym powoli czytał ich tytuły: ~- Psalmy
40   2, IV |            Bóg to wie!~W górę rzeki powoli płynęli. Nad rzeką wznosiła
41   2, IV |           cichym i parnym powietrzu powoli i nisko sunąc co chwilę
42   2, IV |             z pochyloną nieco głową powoli wiosłem fale jej rozganiał.~
43   2, IV |           zarośli i za nimi dopiero powoli wzbijał się znowu w wysoką,
44   2, IV |           bardzo prędko, ani bardzo powoli, czapki ich karmazynowym
45   2, IV |        któremu właśnie zbliżali się powoli. W miarę zbliżania się do
46   2, IV |             jedna za drugą, cicho i powoli, spod rzęs spuszczonych
47   2, IV |            nad nią z sunących wciąż powoli, rozjaśnionych płytów podniosły
48   2, V  |         Ujrzawszy wchodzącą Justynę powoli wstały, do progu podeszły,
49   2, V  |            i zawartą w nich żywność powoli w usta wkładali, powoli
50   2, V  |             powoli w usta wkładali, powoli też i cicho ją przeżuwając,
51   2, V  |            je delikatnie ujmowali i powoli do ust nieśli. W tym szczególnym,
52   2, V  |            powtórzył.~- Zdaje się - powoli zauważył Jan - że apetytu
53   2, V  |             mleka nią zaczerpnąwszy powoli do ust poniósł. Rękę miał
54   2, V  |        milczeniu Anzelm półgłosem i powoli znów mówić zaczął:~- Każdemu
55   2, V  |             Pójdę z państwem i ja - powoli wymówił Anzelm; powoli z
56   2, V  |              powoli wymówił Anzelm; powoli z zydla wstał i Antolce,
57   2, V  |         pozoru rzece płynęły bardzo powoli, powoli też ich odbicia
58   2, V  |        rzece płynęły bardzo powoli, powoli też ich odbicia kołysały
59   2, V  |     białością śniegu.~Cicho, bardzo powoli, bez najlżejszego odgłosu,
60   2, V  |      przybite do ściany lusterko, i powoli suknię zdejmować i włosy
61   2, V  |      zamknęła znowu powieki i znowu powoli wyrazem ukojenia i słodyczy
62   3, I  | niebezpieczeństwie będących głośno, powoli, wyraźnie, czasem tylko
63   3, II |             wytłumaczę...~Łagodnie, powoli, wyrażeń chłopu zrozumiałych
64   3, II |             niby wyśmiewając, to że powoli chodzi, to że niezgrabnie
65   3, II |           porcje na zydlu składali, powoli ze skrzyżowanymi na piersi
66   3, II |           onieśmielona zbliżała się powoli. O, ta nie potrafiłaby pewno
67   3, II |            się mnóstwem zmarszczek. Powoli butę swoją tracił i ze zgryźliwością,
68   3, II |        sfatygowaniu i zdenerwowaniu powoli, z uśmiechem cierpliwym
69   3, II |            młody człowiek z krzesła powoli wstając i książkę, którą
70   3, II |          lub cokolwiek mógł kochać? Powoli, powoli wyniosła kobieca
71   3, II |      cokolwiek mógł kochać? Powoli, powoli wyniosła kobieca głowa żałobnym
72   3, II |             do czynienia nie miało!~Powoli, obu dłońmi opierając się
73   3, II |          kilku grubymi łzami, które powoli stoczyły się po jej policzkach.~-
74   3, II |           moja bardzo wielka wina!- powoli wymówiła. - Zbłądziłam.
75   3, II |             się, rosła, wydłużała i powoli, rys po rysie, zasłaniała
76   3, III|            roli wlokące się brony i powoli, równo, w prostych liniach,
77   3, III|          twarzą, za stołem siedząc, powoli, z zastanowieniem, ale dobitnie
78   3, III|          swój?~Walenty Bohatyrowicz powoli zawtórował:~- A ma się rozumieć!
79   3, IV |        ustach stłumił je pocałunek. Powoli uwalniając się z jego objęcia
80   3, V  |      niedbale ręce w tył założywszy powoli, sztywnie po pustym salonie