Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          ustach i nawet ramionach Justyny przebiegło drgnienie nagle
 2   1, II |       czego to podobne?~Po ustach Justyny przemknął uśmiech. Stanęła
 3   1, II |        wspólne mieszkanie Marty i Justyny. W tym pokoju Justyna stanęła
 4   1, IV |       spojrzenia jego wracając od Justyny zbiegały się w drodze ze
 5   1, IV |     ustami cmokając odparł ojciec Justyny.~- Bóg trójcę lubi! - zawołał
 6   1, IV |     dotykając prawie rękawa sukni Justyny z cicha zapytywał:~- Czy
 7   1, V  |  Pojechały do Korczyna. Z pamięci Justyny nigdy nie wyszła rozmowa
 8   1, V  |     muzyce. ~Teraz przed pamięcią Justyny powstała kobieta z majestatyczną
 9   1, V  |  Benedyktem opłacała nauczycielki Justyny, sprawiała jej coraz nowe
10   1, V  |     upadających Osowiec.~Tu umysł Justyny napełnił się mnóstwem obrazów
11   1, V  |           artystą łączyły się dla Justyny wspomnienia tych wszystkich
12   1, V  |          Całe to zajście było dla Justyny ciosem zrazu, który wtrącił
13   1, V  |        nawet myśleć, że zapytania Justyny sprawiały mu radość, jakąś
14   1, V  |     wrodził się - zauważył Jan do Justyny - taki gniewliwy jak i ociec.
15   1, V  |          też sposób wyrażenia się Justyny przypomnieniem czegoś dawno
16   1, V  |       zasypuj!~A zwracając się do Justyny znowu trochę czapki uchylił:~-
17   1, V  |        Anzelm.~I zwracając się do Justyny zwykłą sobie powolną i czasem
18   1, V  |           przesunął się po twarzy Justyny.~- Panowie to co inszego -
19   1, V  |           z cicha rzekł Anzelm do Justyny - z jednej matki, nie z
20   1, V  |          uśmiechem zwrócił się do Justyny:~- Elżunia Bohatyrowiczówna,
21   1, V  |          nieśmiało zbliżył się do Justyny.~- Czy pani nie gniewa się
22   1, VI |          tak, jak wtedy...~Jan do Justyny szepnął:~- Stary zawsze
23   1, VI |         się ku staremu. W pamięci Justyny błysnęło wspomnienie. Widziała
24   2, I  |           się, sympatia. Do panny Justyny uczułem od razu sympatię...
25   2, I  |         jaki się znajduje u panny Justyny, w jej kibici, ruchach etc.,
26   2, I  |            A francuszczyzna panny Justyny, entre nous, dość kulawa?
27   2, I  |      pewno tak samo kulawa, jak u Justyny, ale przysłowie sprawdza
28   2, II |   sporządzonego ubrania. Na widok Justyny nie posunął się ku niej,
29   2, II |           się w rzeczywistości do Justyny; że ten dziedzic starego
30   2, II |            a przede wszystkim dla Justyny, której imię wymawiał teraz
31   2, II |          stopnia najwyższego. Dla Justyny byłoby to szczęściem wielkim,
32   2, II |          i w pokoju panny Marty i Justyny, gdzie usłyszaną nowinę
33   2, III|           radością jaśniała twarz Justyny, kiedy z niskiego siedzenia
34   2, III|         niej słów kilka, a gdy do Justyny powrócił, sierp trzymał
35   2, III|        gorsetu zdradzający stanik Justyny.~Z ognistym rumieńcem Justyna
36   2, III|        pomyślała - zabrzmiał obok Justyny głos Jana - a to już mnie
37   2, III|          w oczach powtórzył słowa Justyny:~- Jedyna różnica w, formie...
38   2, III|     środku ma...~Zrozumieli myśli Justyny, wybornie ją zrozumieli
39   2, III|           wydzierały się z piersi Justyny. Justyna zaśmiała się tak
40   2, III|   godności uważał. Jak wtedy ręki Justyny, tak teraz śpiesznie ku
41   2, III|          zielonej gałązki na ręku Justyny czerwieniła się szrama od
42   2, IV |      oddechem tego miejsca.~Stopy Justyny pogrążały się całkiem w
43   2, IV |           wymówił i wziąwszy rękę Justyny w swoją ku brzegowi lasu
44   2, IV |           u brzegu zatrzymując do Justyny zawołał:~- Proszę!~Zawahała
45   2, IV |       prawie rozkazująco.~Wahanie Justyny zniknęło bez śladu; podbiegła
46   2, V  |           czy doprawdy głos panny Justyny usłyszałem?~Justyna żywo
47   2, V  |         niż zwykle ściskając rękę Justyny, uważnie, prawie badawczo
48   2, V  |      podtrzymać usiłując. Na ręku Justyny zobaczywszy czerwoną szramę
49   2, V  |    połyskliwe, rozpuszczone włosy Justyny. Po długim milczeniu Anzelm
50   2, V  |           to niezdrowo, a u panny Justyny nawet i łezki w oczach widzę.
51   2, V  |           tej samej chwili Jan do Justyny szeptał:~- Nadmiar bym chciał,
52   2, V  |          Jadwiga nie spuszczała z Justyny oczu, które coraz więcej
53   2, V  |          nie spuszczając wzroku z Justyny zadziwiła się - czy to teraz
54   3, II |            umieścił się naprzeciw Justyny z takim pośpiechem, jakby
55   3, II |         dawnej żartobliwości ojcu Justyny półmisek podał.~- Teraz
56   3, II |          mówiono, odnosiło się do Justyny. Kiedy po raz pierwszy usłyszał
57   3, II |          prawdopodobnych względem Justyny zamiarach Różyca i o staraniach
58   3, II |    przyskoczył do stojącej u okna Justyny.~- Wiesz, Justynko - pięścią
59   3, II |    przygarbiona trochę, naprzeciw Justyny po drugiej stronie stołu
60   3, II |          pocałunek złożył na ręce Justyny, a wnet potem obie już ręce
61   3, II |      wyciągającą się ku niej dłoń Justyny wsunęła rękę kościstą, do
62   3, II |       przynieść krzesło dla panny Justyny!~Chłopak w mig ku chacie
63   3, II |         to po osobną miseczkę dla Justyny, to po łyżkę, to mu rozkazywała
64   3, II |   dziewczęcia purpurą okrył twarz Justyny, której właśnie Fabianowa
65   3, II |              A Elżusia floksy dla Justyny zrywając narzeczonemu rozkazywała,
66   3, II | wpółuchylone drzwi pokoju Marty i Justyny zajrzała utrefiona główka
67   3, II |        pochyloną nad robotą głowę Justyny. Wzrok jego przesuwał się
68   3, III|           się znalazł i nad głową Justyny nieśmiało, z cicha mówił:~-
69   3, III|   Tymczasem na niskim płatku obok Justyny siedząc Jan cicho, ale z
70   3, IV |     zobaczył. W mgnieniu oka obok Justyny stanął.~- Strasznie zląkłem
71   3, IV |         Pod ogorzałą skórą twarzy Justyny przepływały co chwilę rumieńce
72   3, IV |      poprosił Jan.~Zbliżył się do Justyny tak, że ramieniem rękawa
73   3, V  |           i tryumfował. Na twarzy Justyny najlżejsze nie odbiło się
74   3, V  |          w oczach zwróciła się do Justyny:~- Złote ma serce, kobietę
75   3, V  |         Wilgotne oczy otarła i do Justyny zwrócona, wpółproszącym,
76   3, V  |    rzeczywistego, moje dziecko do Justyny się zwrócił - to to, że
77   3, V  |          życzenie nie zważając do Justyny podeszła i za ręce ją wzięła.
78   3, V  |      Marty do mnie poprosił.~A do Justyny zwrócił się:~- Ojcu mówiłaś
79   3, V  |     Tymczasem wkrótce po odejściu Justyny bocznymi drzwiami do gabinetu
80   3, V  |         wspólne z wujem przybycie Justyny. Niezmierna radość błyskawicami