Tom, Rozdzial

 1   1, I  |             stanęła, chrząknęła tak głośno; że aż rozległo się po polu;
 2   1, I  |      czołami bić o ziemię, pacierze głośno mówić... "Cholera! - krzyczą -
 3   1, I  |           chrząkała, kaszlała znowu głośno, jak z beczki. Justyna policzki
 4   1, I  |        sukien śmiejąc się i gadając głośno i wszystkie razem. W tym
 5   1, I  |          białymi zęban1i błyskając, głośno prawić zaczęła:~- Piechotą,
 6   1, II |           wyszytymi w czerwone róże głośno klapała o podłogę. Dopomagał
 7   1, II |         uderzyła o całą jej istotę. Głośno splasnęla rękami i do okna
 8   1, II |     sterczącą trzęsła i pęk kluczów głośno dzwonił w jej ręku. ~W tejże
 9   1, II |            pani Emilü otworzyły się głośno i zjawił się w nich Kirło
10   1, II |               szeptał i wykrzykiwał głośno - jakże można? przy damach...
11   1, II |           drzwiom salonu i zawołała głośno:~- Mars! Mars!~Na to wołanie
12   1, III|          sukna, który śmiał się tak głośno, że aż się po całym domu
13   1, III|            objęło i bardzo cienko i głośno wyszczebiotało: ~- Ciocia
14   1, IV |            się albo nawet za śmiało głośno. Krygował się, ramię jej
15   1, IV |         mocno, że aż bransolety jej głośno zadzwoniły. Młodziutka i
16   1, IV |          gdy w zapale mówić zaczęła głośno, w głosie jej parę razy
17   1, IV |     zdobywając się na śmiałość zbyt głośno odpowiedziała:~- A jakże
18   1, IV |            zdziwieniem, a potem tak głośno, że aż kilka osób na nią
19   1, IV |          schylając się nad stołem i głośno sapiąc pogrążoną była w
20   1, V  |             bohater poematu wymówił głośno wyraz: "Małżeństwo!" i nawet
21   1, V  |       jedwabnych sukien, wzburzona, głośno swe gniewy i niechęci wyrażająca,
22   1, V  |         koniec, bojąc się znać zbyt głośno przemówić, prawie po cichu
23   1, V  |        Anzelm.~Tuż przed nim stając głośno zaszczebiotała: ~- Przyszłam
24   1, VI |             Wilczek, których imiona głośno przez dzieci wykrzykiwane
25   1, VI |             wyskakiwali śmiejąc się głośno i powtarzając:~- Pacenko
26   1, VI |         słychać było, jak szeroko i głośno oddychał. Po chwili wymówił
27   2, I  | macierzyńskim, ale właścicielka ich głośno przeżuwając i różowe policzki
28   2, I  |            uprowadzonym, śmiały się głośno i z uradowaniem. Kobieta
29   2, I  |      przyzwyczajenie...~Zaśmiał się głośno.~Kirłowa brwi zmarszczyła,
30   2, II |      zwracając się ku domowi prawie głośno zanuciła:~Lecą liście z
31   2, II |           się i tylko krztusiła się głośno. Wtem spostrzegła wchodzącą
32   2, II |         sali wbiegł lekki, strojny, głośno śmiejący się podlotek i
33   2, II |         zaczęła. Oddychała przy tym głośno i coś po cichu mruczała.
34   2, II |           do późna Teresa czytywała głośno powieści, pamiętniki, podróże
35   2, II |        Leonia odbiegła z dala już i głośno panny służącej przywołując,
36   2, II |          Pewno, pewno! tle złego! - głośno przerwał Benedykt i z przekonaniem,
37   2, II |       podnosząc czoło prędko i dość głośno wymówił:~- Dlatego, mój
38   2, II |             Włóż zaraz czapkę i mów głośno - zadyrygował Witold i widać
39   2, II |        zawołał Witold.~- Chodźmy! - głośno już i raźnym gestem starą
40   2, II |          gasły, kilka razy ziewnęła głośno, czego jednak Orzelski,
41   2, II |          dwoje ludzi roześmiało się głośno i wesoło.~- Uwierzyła! -
42   2, II |            te imiona Justyna prawie głośno wymówiła, książkę Musseta
43   2, III|          lub powietrzem przeleciało głośno wykrzyknięte imię, stado
44   2, III|           kimś na snopach siedzącym głośno prawiła: ~- Bo to, widzi
45   2, III|           przesunęła lub odetchnęła głośno. Do stóp im wraz z kłosami
46   2, III|            podniesionymi ramionami, głośno sapiąc i bardzo pośpiesznie
47   2, III|          tak drżała, że aż zęby jej głośno uderzały o siebie. - A taki
48   2, III|          Boga w sercu nie mający! - głośno i z gniewem do Fabiana i
49   2, III|              to już nijak nie mogę.~Głośno z gniewu i oburzenia sapnął,
50   2, III|            Justyna zaśmiała się tak głośno, jak nie śmiała się nigdy,
51   2, III|                Andrzej Korczyński - głośno przeczytał Witold.~- Pan
52   2, IV |        dwadzieścia. Nikt tam bardzo głośno nie mówił, ale wszyscy rozmawiali,
53   2, IV |            nogami na ziemię padłszy głośno zawyłem. On stał pomiędzy
54   2, IV |    wyprostował się i z głębi piersi głośno odetchnął. Zarazem, jak
55   2, IV |        kropel. Roześmieli się oboje głośno, jak dzieci.~- Chodźmy do
56   2, V  |            bez widocznej przyczyny, głośno, serdecznie, z głową w tył
57   2, V  |   rachunkowej podniósł.~- Witold? - głośno zawołał.~Justyna w progu
58   2, V  |         błazen! - gniewnie i prawie głośno sarknął. - Nigdy go w domu
59   3, I  |        wspólnej modlitwy. Uklękła i głośno zaczęła:~- W imię Ojca i
60   3, I  |         niebezpieczeństwie będących głośno, powoli, wyraźnie, czasem
61   3, I  |      zadawała sobie to pytanie, ale głośno nie wymówiła go jeszcze
62   3, II |            prościejesz...~Śmiał się głośno, wesoło i patrzał na Justynę
63   3, II |       surduta Witolda z uśmiechem i głośno przemówił:~- Dziękuję, paniczu!
64   3, II |            umieszcza, a wszystko to głośno, rezolutnie, białymi zębami
65   3, III|            nowy niedawno zbudował i głośno przed wszystkimi oświadcza,
66   3, III|        uczynionego. Nikt z obecnych głośno nie przyznałby się do tego,
67   3, III|           Ci i owi z cicha albo też głośno i z rozmachem opowiadali
68   3, III|            na ramieniu mu składając głośno go upominała:~- Bardzo słusznie!
69   3, III|       jeszcze mocniej, zaśmiała się głośno i głośno też odpowiedziała:~-
70   3, III|      mocniej, zaśmiała się głośno i głośno też odpowiedziała:~- Niech
71   3, III|     Wychodząc niby burza, oddychała głośno, łokciami i piersią ludzi
72   3, III|      Jadwiga, milcząca i zasępiona, głośno oddychając i z wydętymi
73   3, III|            takich, którzy je ganili głośno i wyraźnie, żadnych pod
74   3, III|           przestając i oświadczając głośno, że nijakich nakazywaczy
75   3, III|          zwrócone twarze ogarniając głośno przemówił:~- Jestem! słucham
76   3, IV |     wyciągała nad książką, z której głośno czytała francuskie podróże
77   3, IV |             końmi i ze swoim mężem, głośno i szydersko dowodziła, że
78   3, IV |              Janku!~Bór przeciągle, głośno, śpiewnie trzy razy odpowiedział:~-
79   3, V  |             swojej odwagi i energii głośno przemówiła:~- Moi państwo!
80   3, V  |     kompromitacja spotkała...~Sapał głośno, okrągłą postać dumnie prostował,