Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          szerokim krokom towarzyszki swej wyrównać, z zajęciem, prawie
 2   1, I  |             pełnym i długim oddechem swej silnej, szerokiej piersi.
 3   1, I  |              się ze słów towarzyszki swej, która idąc wciąż prędko
 4   1, II |         istotnie śliczną, położył na swej dużej, kościstej dłoni i
 5   1, II |          niewłaściwość odezwania się swej towarzyszki, bo szybko wtrąciła:~-
 6   1, II |         zaledwie minutami wróciła ze swej dalekiej przechadzki. Wielki
 7   1, II |     lusterkiem i do robienia toalety swej przybierać się zaczął. Justyna
 8   1, III|            których on sam w młodości swej zażywał. Może jeszcze cień
 9   1, III|          wartości folwark. W całości swej stanowiło to fortunę wcale
10   1, III|           uczynić nie mogła. W myśli swej Korczyński przeznaczał ojczysty
11   1, III|          ogrodzie korczyńskim szukał swej żony. Resztki dziennego
12   1, III|           niej z całą zapalczywością swej natury, że życie z nią,
13   1, III|              umieściła obok sypialni swej, aby zawsze mieć pod ręką
14   1, IV |           którą na koniec obok matki swej umieścił, wyszedł na ganek. ~
15   1, IV |        ładnej. Bardzo zgrabna pomimo swej starej i niemodnej sukni,
16   1, IV |           niesmaku, a u boku świekry swej siedząca śliczniutka Klotylda
17   1, IV |      dopilnuje...~Za plecami świekry swej Klotylda wpychała koronki
18   1, IV |       przeszłość naszą wyrzuciłaś ze swej pamięci? Czy nie przemówisz
19   1, IV |              wyręczę... ~Po rozmowie swej z Zygmuntem, blada i zmieszana,
20   1, IV |             na zejście z ganku matki swej i gospodyni domu, z niecierpliwością
21   1, V  |        Wkrótce wiadomością o śmierci swej krewnej przywołany pan Benedykt
22   1, V  |         zupełnie uszczęśliwionym. Po swej ostatniej romansowej przygodzie
23   1, V  |     wszystkim położenie własne i dla swej marnej teraźniejszości wzgardą
24   1, V  |             minutami do głębi istoty swej czuła się wzruszoną samym
25   1, V  |           zapominając o bojaźliwości swej oburzyła się Antolka.~-
26   1, VI |          żółty, wzniósł do wysokości swej głowy i drżącym trochę,
27   1, VI |             i poważnie wyglądający w swej siwej, baraniej czapce,
28   1, VI |              i triumfującym poczuciu swej siły. Czasem znikał zupełnie
29   1, VI |              brwiami, pogrążył się w swej robocie. Powoli i jakby
30   1, VI |          rysów wiązał przez chwilę w swej głowie wątek opowiadania
31   1, VI |              potem chodząc przy boku swej pani. Wszelako tam bywało:
32   2, I  | niespodzianie, z zadziwiającą logiką swej czteroletniej, rozczochranej
33   2, I  |              rozrzuconymi włosami, w swej przeszłorocznej podartej
34   2, I  |          zmieszaną. W małej bawialni swej spostrzegła nieporządki,
35   2, I  |          mówić jej zaczął o zupełnej swej niezdatności do osobistego
36   2, II |        prawie zniknęły; górną połowę swej ciężkiej postaci naprzód
37   2, II |        wskazujący palec do wysokości swej twarzy podniosła i poruszyła
38   2, II |             wybiegł obu dłońmi głowy swej dotykając. Do Marty, która
39   2, II |           nie wyjmując i przechadzki swej nie przerywając odmówił
40   2, II |          przecież u ciotecznej babki swej, bardzo bogatej hrabiny,
41   2, II |    ostatniego wyrazu przerwanej mowy swej powrócił:~- Kto wie? Kto
42   2, II |              osiągnąć z powiększonej swej gorzelni i nowo przez się
43   2, II |          zrośnięty, pomimo ciężkości swej pięknie na koniu wyglądał.
44   2, II |          spędziła przed zwierciadłem swej toalety otwierając i zamykając
45   2, II |         życia. W głębokich tajnikach swej myśli była też przekonaną,
46   2, II |          znająca dobrze usposobienie swej towarzyszki, a przy tym
47   2, II |             sercu swemu, przeszłości swej czy przyszłości? Chwilami
48   2, III|          jednak i wprawnie żęła obok swej córki, pulchnej i przysadzistej
49   2, III|          zboża prostując się w całej swej wysokości, dziwnie w tej
50   2, III|             drzewami Anzelm w grubej swej sukiennej kapocie i wielkiej
51   2, III|            się i usuwał. W zagrodzie swej za to cichy był jak otaczająca
52   2, III|              konieczność dla własnej swej osobistej godności uważał.
53   2, IV |             żegnający w zamkniętości swej nie wytrzymał, cisnął mnie
54   2, IV |              patrzał i o towarzyszce swej całkiem w tej chwili zapominać
55   2, IV |         wszelka troska o ustrzeżenie swej ludzkiej albo kobiecej godności;
56   2, V  |      przypominała poetyczną i w sile swej dobroczynną Cererę, która
57   2, V  |              Wydawał się tak w pracy swej pogrążonym, że żadna myśl
58   2, V  |          owinięta i w całej długości swej wyciągnięta, z twarzą ku
59   3, I  |         nieszczęść i nędz, którym ze swej pustelni przypatrywała się
60   3, I  |         Andrzejowa w całej wysokości swej powstała i nie tylko stanowczo,
61   3, I  |            wykształcony i z prawości swej znany ojczym zgodniej z
62   3, I  |            mówiono, a może w radości swej większy do nich pociąg czująca.
63   3, I  |       wrażenia żadnego... Chodząc po swej pracowni, obu rękami, jak
64   3, I  |           snuła w ciężko zmartwionej swej głowie mnóstwo dziecinnych
65   3, II |             iść dalej, o towarzyszce swej zupełnie zapominając.~Słońce
66   3, II |           tym. Krewnej i wychowanicy swej dobrego zamążpójścia życząc,
67   3, II |      wychwalała je, do wielkiej nogi swej przymierzała z uszczęśliwieniem,
68   3, II |    najgłębszej nawet skrytości myśli swej nie rzuciła; że zbliżyć
69   3, III|          niezliczonych w rozmaitości swej brzęczeń owadów panowała
70   3, III|              dla gorliwej pobożności swej Apostołem od dawna przezwany,
71   3, III|        swania Giecołdowa, ze szczytu swej wysokiej i cienkiej figury
72   3, III|      chwalebne gody małżeńskie córze swej wyprawiał, on rękami zatrząsł
73   3, III|              który na fochy bohdanki swej nie zważając ani na krok
74   3, III|      przebiegającą w pobliżu parę ze swej strony także uwagi nie zwrócili.~
75   3, IV |             go dotąd jeszcze w myśli swej nazywał - już z bliska dotknął
76   3, IV |           nie będę siadała,~Jeszczem swej matce nie dziękowała.~Dziękuję
77   3, IV |              się i zwolna, w czarnej swej sukni, wyprostowana i silna,
78   3, V  |            niej żywe podobieństwo do swej wcześnie utraconej matki.
79   3, V  |        przygarbiony trochę w długiej swej kapocie, powolnym ruchem