Tom, Rozdzial

 1   1, I  |    Francuzicą romansował...~Urwała nagle, stanęła, chrząknęła tak
 2   1, I  |       Justyny przebiegło drgnienie nagle jakby uczutego obrzydzenia;
 3   1, I  |         łzami...~- Słowo honoru! - nagle i najgłębszym swym basem
 4   1, I  |      grobie...~Stara panna stanęła nagle pośród drogi, podobna do
 5   1, II |        nagrody! Ale nie! - zawołał nagle i z komiczną desperacją
 6   1, II |           Mało ich ona obchodziła. Nagle Różyc twarz od okna odwracając
 7   1, III|      ubogie życia małych rolników. Nagle dom korczyński na oścież
 8   1, III|     wszystkie te zmiany nie zaszły nagle, ale oko nawykłe do wykwintnych
 9   1, IV |          zachodziły wilgotną mgłą. Nagle odezwał się za nią ostry
10   1, IV |       zobojętnienie, ze ściemniałą nagle cerą i zgasłyn1i oczami
11   1, IV |           rozmowy, jakby sobie coś nagle przypomniał, głowę podniósł,
12   1, IV |            był sobie parafianinem.~Nagle zamyślając się odpowiedział:~-
13   1, IV |            mówić dalej, ale urwała nagle, bo w drugim końcu salonu
14   1, IV |           słowa...~Nie dokończyła. Nagle opanowała siebie i postąpiwszy
15   1, V  |           słuchem, które stały się nagle bardzo przenikliwymi, badała
16   1, V  |      dziobami siadało na grudach. ~Nagle oracz gwizdać przestał i
17   1, V  |       przyczyny nie ma?~I jakby mu nagle przyszła na pamięć jakaś
18   1, V  |         zdziwieniem na zachmurzoną nagłe twarz towarzysza patrząc.
19   1, V  |   zaręczona! - rozszczebiotała się nagle Antolka. - Jaśmont ze swatem
20   1, V  |            że stary zmieszał się i nagle ochłonął.~- A co ja takiego
21   1, VI |       odpowiedział zapytany.~Jakby nagle blask słoneczny oświecił
22   1, VI |    wszystko welon rajskiej poezji.~Nagle Anzelm opuścił okolicę i
23   2, I  |    zmieszała się trochę, bo uczuła nagle, że w mowę jej wplątywać
24   2, I  | machinalnie zaczął jeść konfitury. Nagle przerywając sobie jedzenie
25   2, I  |           zdawała się nie słyszeć. Nagle podniosła głowę i tonem
26   2, I  |            myśleć o tym nie można!~Nagle pochwyciła jego ręce i podniosła
27   2, II |         jakby ktoś wpatrywał się w nagle przed nim powstałe widmo
28   2, II |          jakieś za skórę zapuścił, nagle i dziwnie lekko do bocznego
29   2, II |           policzki, oczy błysnęły.~Nagle z krzesła zerwać się chciała,
30   2, III|         dziwnym zmieszaniem, jakby nagle uczuła się w tym miejscu
31   2, III|  pogłębiała błękitne jego źrenice. Nagle widły mu z rąk wypadły i
32   2, III|         wysoką, silną i kształtną. Nagle przysadzista Elżusia zawołała:~-
33   2, III|    wiedzieć czemu, pochyliwszy się nagle kilka kwiatów ze ścierniska
34   2, III|          płycie garnek, pełen wody nagle drgnęła. Kanarkowy kawaler
35   2, III|           się w twarzy młodzieńca. Nagle policzek na dłoń spuszczając
36   2, III|        dębu wyrosła. Tymczasami...~Nagle ożywił się i prędzej nieco
37   2, IV |        koszuli mnie schwycił i tak nagle do siebie przysunął, że
38   2, IV |         chwili sobie przypominając nagle zwrócił się ku niej i długo
39   2, IV |           policzki, a czarne rzęsy nagle w dół opadły i zwilgotniały.
40   2, IV |           wśród ruchomych szczytów nagle milknąc przed toczącym się
41   2, IV |           druga połowa oblekła się nagle promiennym błękitem i zajaśniała
42   2, V  |          Justynę i jakby sobie coś nagle przypominając zapytał:~-
43   2, V  |      Justynę, zdawać się mogło, że nagle oniemiała.~Stary Jakub za
44   2, V  |        mogło, że nogi jego nabrały nagle większej mocy i skrzepiło
45   2, V  |         nie wypada...~Jan objął go nagle, okręcił się z nim w kółko
46   2, V  |           wodę, na rozszczebiotane nagle ptaki i - na nią. Lecz sen
47   3, I  |    wzniecał cudowne nadzieje. Dziś nagle w tych ściągłych, ładnych
48   3, I  |      kuchnię francuską z polską...~Nagle odskoczył od rozkopanego
49   3, I  |          rogu pokoju stojącej, gdy nagle usłyszała głos Zygmunta:~-
50   3, I  |       Twarz mu ożywiła się dziwnie nagle, a oczy, przygasłe wprzódy,
51   3, II |     ojcowskiej zagrodzie hoduje...~Nagle zwracając się ku towarzyszce
52   3, II |         Justynę bardzo przyjaźnie. Nagle zagadnął:~- Czy to prawda,
53   3, II |        chwili stanął jak wryty i z nagle ściągniętymi brwiami słuchać
54   3, II |           domówił, trochę ochłódł. Nagle w twarz kuzynki przenikliwie
55   3, II |         poznała? Wieczny smutek...~Nagle uciszona, przygarbiona trochę,
56   3, II |         oczu nabiegały. Fabian zaś nagle wzrok utkwił w ścieżce od
57   3, II |         przyciemnionym pokoju, gdy nagle wszystkie, prócz pani Emilii,
58   3, II |             ręką dotknął czoła, aż nagle w połowie zdania opowiadanie
59   3, II |       wiele czytywaliśmy razem!...~Nagle z wybuchającym uniesieniem
60   3, II |           co kochał twój ojciec...~Nagle urwała. Do ostatka widać
61   3, II |             poetyczna, zrobiła się nagle taką zimną, przesądną, poziomą!
62   3, II |        obcy ludzie... obce bogi...~Nagle wybuchnęła:~- Wielki Boże!
63   3, II |         pocieszania, oświecania...~Nagle umilkła. W zmroku, który
64   3, II |               Wyjdź! wyjdź stąd! - nagle głos z piersi wydobywając
65   3, III|         prunelowy bucik ubraną. To nagłe przerwanie ulubionej znać,
66   3, III|       drugi po nim drużbant, który nagle i ogniście w oba policzki
67   3, III|      odpowiadać zaczął, ale muzyka nagle umilkła i po świetlicy rozchodzić
68   3, III|    sterczeć?~Jak na komendę Franuś nagle i energicznie zgniótł brodą
69   3, III|       wołał. - Żebym ja był lepiej nagle zginął, niżeli takiego zniszczenia
70   3, III|           poranku bywać musiało, i nagle, jakby otrzeźwiawszy, zaśmiała
71   3, III|          rzuciwszy rozweseliła się nagle i dla Jaśmonta uprzejmą
72   3, III|   trzeszczały. Witold pochylił się nagle i te biedne, spracowane,
73   3, IV |     myślałeś... i tylko dlatego...~Nagle umilkł. Coś mu głos zerwało,
74   3, IV |            zaś on nie od razu, nie nagle, ale stopniowo, jak stopniowo
75   3, IV |      wierzyć musisz...~Zawahał się nagle, zmieszał się, posmutniał
76   3, IV |             że dał spokój... aż tu nagle znowu zaczyna swoje...~I
77   3, IV |      wzrokiem spoglądając.~Po czym nagle huknęli znowu:~Siadaj, siadaj,
78   3, IV |          po szlaku drogi powiódł i nagle nieopisana błogość na twarz
79   3, V  |      Emilii zrobiło się niedobrze. Nagle i niespodziewanie globus