Tom, Rozdzial

 1   1, II |           innego dziś jeść nie będę mogła... Ach, ta Marta nie wraca...~
 2   1, II |           jej w domu pokierować nie mogła... Zresztą, jest to jeszcze
 3   1, II | przyciskającego starca, przypomnieć mogła Antygonę...~- Wspaniała! -
 4   1, III|         mieli, bogatymi uczynić nie mogła. W myśli swej Korczyński
 5   1, III|            na niebie jego zaświecić mogła po zgaśnięciu tylu innych...
 6   1, III|             przyjemności zdobyć nie mogła? Parę razy dla wzmocnienia
 7   1, IV |             że na koniec spotkać ją mogła, ją, która od tak dawna
 8   1, IV |       takiemu dobrodziejowi odmówić mogła?~- Szwagier mój ma więc
 9   1, IV | gospodarstwem i interesami rady dać mogła bez pomocy zacnego sąsiada?
10   1, IV |            swego ukryć zupełnie nie mogła.~- Nie - odrzekła z cicha -
11   1, IV |    rozpoczętej rozmowy przerwać nie mogła.~- O, gust kobiet zmiennym
12   1, IV |                  zaczęła - nie będę mogła... nie, nie będę mogła za
13   1, IV |         będę mogła... nie, nie będę mogła za nic zejść z tych wschodów...~
14   1, V  |  podniesionymi powiekami myśleć nie mogła, pozostało Justynie z czasu
15   1, V  |             jeszcze wyobrazić sobie mogła tę kobietę, chudą i zwinną,
16   1, V  |    zrozpaczoną postanowieniem syna. Mogła ona z wielką dobrocią i
17   1, V  |              że po prostu pojąć nie mogła takiego związku. O majątek
18   1, V  |         Andrzeja źle obejść się nie mogła, owszem, smutnie, ale też
19   1, V  |             nic takiego, na czym by mogła zawiesić kotwicę nadziei
20   1, V  |           zręczność i giętkość; nie mogła też nie spostrzec, że z
21   1, VI |        takie długie, że pokryć nimi mogła siebie i swoją harfę: gdy
22   2, I  |            żywą, że uniknąć ich nie mogła wtedy nawet, kiedy tego
23   2, I  |             Sama je nauczyła, czego mogła, a zresztą niech dobrymi
24   2, I  |    przychodzą, ale w tej chwili nie mogła cierpliwie czekać nadejścia
25   2, II |             Uf... nie mogę...~I nie mogła już wstrzymać się, zakaszlała;
26   2, II |           Tereniu? Ja bym tam pewno mogła wiele chodzić, ruszać się
27   2, II |             Marta mówiła, jak tylko mogła najciszej, jednak świszczący
28   2, II |         którym nawet marzyć ona nie mogła, ale ta strona nowiny niewiele
29   2, II |      dlaczegóżbym więc uwierzyć nie mogła, że się komuś podobałam!~
30   2, II |           na dzisiaj żeńców. Wrócić mogła w kwadrans, wróciła po paru
31   2, II |           Teraz każdą z nich nazwać mogła po imieniu, powiedzieć,
32   2, III|             choć trochę... ile będę mogła...~- Owszem, robaczku, dobrze! -
33   2, IV |             tylko tego nie czuć nie mogła, że serce jej stawało się
34   2, IV |            komukolwiek wydać by się mogła, powstała ona niezawodnie
35   2, IV |      których niczym odwdzięczyć nie mogła, nade wszystko zaś dnie
36   2, IV |           pola, na którym by wyrość mogła jakaś garść plonu. Wstyd
37   2, IV |            mąż, i czymże więcej być mogła? Dla zajęcia czasu miała
38   2, IV |           czegóż więcej potrzebować mogła? Potrzebowała jednak, tak
39   2, IV |          pani do tej pory tak wyżyć mogła, dziw mnie bierze.., bo,
40   2, IV |          Justyna tego spostrzec nie mogła, tym bardziej że wnet prostując
41   2, V  |            w, tej chwili zdobyć się mogła chata Anzelma i Jana. Dokoła
42   2, V  |           Antolka? Tylkoż siestra i mogła tak śmiele postąpić - odsarknęła
43   2, V  |         samo wspomnienie, że ja bym mogła wyjść za takiego człowieka,
44   3, I  |            tylko miłość skłaniać ją mogła. Starających się o jej serce,
45   3, I  |             węzłów dopomagać mu nie mogła, nie wynikało to z pychy,
46   3, I  |             instynktami swymi - nie mogła. Wiele, wiele razy wchodziła
47   3, I  |          własnymi rękami upleść nie mogła. Przeszkadzała jej w tym
48   3, I  |           zniszczyć jej w sobie nie mogła - nie dlatego, aby była
49   3, I  |           dawnych historiach myśleć mogła. Może te dawne historie
50   3, I  |      Łatwiej też w ten sposób ukryć mogła cierpienia moralne, a może
51   3, I  |             czas długi poprzestawać mogła na pożywieniu najgrubszym
52   3, I  |          którym nigdy zapomnieć nie mogła, bogactwa materialne wydawały
53   3, I  |            instynkty, i znowu - nie mogła.~Na szczęście brat męża
54   3, I  |          pani Andrzejowa zostać nie mogła. Kiedy niekiedy odwiedzano
55   3, I  |         nawet przedtem przypuszczać mogła. Pomimo woli przy zbliżeniu
56   3, I  |              Nie, ona zapomnieć nie mogła ani wyrzucić z siebie tego,
57   3, I  |           tak srodze, że gdyby była mogła, deptałaby siebie własnymi
58   3, I  |          tego przypomnieć sobie nie mogła, wiedziała tylko, że była
59   3, I  |      rumieniła się na przemian. Nie mogła, nie chciała być zupełnie
60   3, I  |        życie swoje z ich życiem ani mogła, ani chciała. Przechodziło
61   3, I  |             po prostu zrozumieć nie mogła. Przed dwoma laty przecież
62   3, I  |       pocieszała ją wszystkim, czym mogła; o jej obawach i cierpieniach
63   3, II |             wieczerzy milczała. Nie mogła jawnie odpierać ani przyjmować
64   3, II |     podnieść się z krzesła, ale nie mogła. W gardle ją dławić zaczęło,
65   3, II |             odpowiedziała - czyżbym mogła odrzucać od siebie tak wielkie,
66   3, II |          łaskę? Sam pomyśl, czyżbym mogła?~Zdawało mu się, że w jej
67   3, II |            którego by ona lękać się mogła.~Ciekawie rozejrzała się
68   3, II |           czy współudziałem sięgnąć mogła. Teraz idee z szerokiego
69   3, II |       pomocną jej tym razem być nie mogła. Do jednej chustki, na której
70   3, II |         długo żadnej ulgi uczuć nie mogła, przeważnie dlatego, że
71   3, II |       usiłując najciszej, jak tylko mogła kołysała w powietrzu swoją
72   3, II |           Głucha obawa zwalczyć nie mogła, słuchała jego mowy płynnej,
73   3, II |            jego zaledwie rozróżniać mogła, bo owijały je złotawe pary,
74   3, III|            rzucał na nią, miarkować mogła, o czym on zamyśla. Więc
75   3, III|             Rozmowy ich słyszeć nie mogła, ale w zmroku dostrzegła
76   3, III|             znając przyzwyczaić się mogła i odstać jej trudno... Jednakowoż
77   3, III|            przy ziemi uzwyczaić się mogła? I czy, broń Boże, mój Janek
78   3, IV |          mój ojcze, przez głowę nie mogła...~- Więc cóż? więc o co
79   3, V  |           parę do słowa przyjść nie mogła.~- Teraz - uspokoiwszy kaszel