Tom, Rozdzial

 1   1, I  |            tą cholerą?~Zaczęły iść dalej, tak samo prędko jak wprzódy.
 2   1, I  |        zaraz idąc znowu opowiadała dalej: ~- Cholera wtedy grasowała
 3   1, I  |        usty słuchała pieśni, która dalej rozlewała po polach swą
 4   1, I  |           kobiet oddaleniu śpiewał dalej:~Ty jesteś panną, ty jesteś
 5   1, I  |       ramionami rozmachując poszła dalej.~Wóz napełniony wiejskimi
 6   1, II |         drzew wysadzanego, ogrodu. Dalej widać było u jednego z krańców
 7   1, II |         razy brzęknęła, na koniec, dalej już, w głębi domu, wybuchnął
 8   1, II |        komicznymi gestami i minami dalej prawić zaczynał:~- Idę sobie
 9   1, IV |              nie to!~Chciała mówić dalej, ale urwała nagle, bo w
10   1, IV |           którzy ją otoczyli, szła dalej aleją ogrodu równym i silnym
11   1, V  |            wyprostowała się i szła dalej. Jakże skończył się ten
12   1, V  |           i rozczochranych konopi. Dalej nisko na zagonach rosły
13   1, V  |           rosnących lip, a jeszcze dalej, za dziedzińcem i lipami,
14   1, V  |        zagrody Anzelma. Po chwili, dalej nieco, wysunęła się nad
15   1, VI |          się ówdzie, to bliżej, to dalej, to skoczne, to tęskne,
16   1, VI |      osiodławszy...~Może śpiewałby dalej, ale około najbliższego
17   1, VI |          Zaraz przecież zaczął iść dalej, a raczej wspinać się, na
18   1, VI |            chaty, a tnąc las coraz dalej uprawiali pola. Tak przeminęło
19   1, VI |           żywiej niż wprzódy mówił dalej:~- Osiemdziesiąt lat albo
20   1, VI |     powtórzył.~- Tymczasem - mówił dalej - król jechał naprzód, oglądając
21   2, I  |        Justynie...~- Zatem - mówił dalej - na pierwszym miejscu stoi
22   2, I  |           powtórzyła Kirłowa - cóż dalej?~- Dalej jest to właśnie,
23   2, I  |  powtórzyła Kirłowa - cóż dalej?~- Dalej jest to właśnie, co przed
24   2, I  |          rzeczy mam na głowie...~I dalej jeszcze opowiadałaby o swoich
25   2, I  |    poprawki tej nie słysząc mówiła dalej :~- Nabiera się przecież
26   2, II |     jakiegoś czasu powędrowały już dalej, do innych części świata.
27   2, II |         głowy, a zaraz potem mówił dalej: - Właściwie, te kilkanaście
28   2, II |        pychy i wygody, nie widzący dalej niż do końca swego nosa,
29   2, III|         począł znowu snopy wiązać.~Dalej, co kilka i kilkanaście
30   2, III|          odkręcała, i wnet prawiła dalej:~- Panienka śmieje się.
31   2, III|        bratu podawał. Fabian coraz dalej po ściernisku powoli i z
32   2, III|             Żona i córka jego żęły dalej, ale dwaj do rośli i dwaj
33   2, III|      Elżusia. - Julek! - krzyczała dalej rozpaczliwie, oglądając
34   2, III|            Bo to panienka - gadała dalej - pewno już do nas drugi
35   2, III|         razem czule na nią patrząc dalej rozmowę ciągnął:~- A żebym
36   2, III|    spokojnym już zamyśleniem mówił dalej - ze mnie już żadnej pomocy
37   2, III|            przewrócona szklanka, a dalej, przy samej ścianie, za
38   2, IV |   powietrzu.~Jan i Justyna płynęli dalej. Jan mówił o Julku. Dziwny
39   2, IV |          wzgórza patrząc sam mówił dalej:~- Dla mojej pamięci te
40   2, IV |           z początku puszczać mnie dalej nie chciał. Ale dziecko
41   2, IV |           gwizdał donośnie, trochę dalej szczygły zanosiły się od
42   2, IV |    zanosiły się od śpiewu, jeszcze dalej gruchały gołębie i tętniały
43   2, IV |           jakoś...~Po chwili mówił dalej:~- Do nas też piękny kawałek
44   2, IV |           przeniósł i pędził coraz dalej po jednej połowie sklepienia,
45   2, IV |          szumiącym lotem popłynęły dalej, dalej, znad wody spłaszając
46   2, IV |   szumiącym lotem popłynęły dalej, dalej, znad wody spłaszając malutkie
47   2, V  |      otwarte okno puszczonym mówił dalej:~- Wszelako zdarza się na
48   2, V  |            zwrócił.~Starzec prawił dalej:~- Tak my w zaciszku naszym
49   2, V  |         domu, potem powtórzyło się dalej i znowu dalej, coraz dalej,
50   2, V  |       powtórzyło się dalej i znowu dalej, coraz dalej, a zarazem
51   2, V  |         dalej i znowu dalej, coraz dalej, a zarazem słabiej. Jak
52   3, I  |            zgryzotą Benedykt mówił dalej, że panicza tego na przechadzkach
53   3, I  |       kroku nie zmieniając poszedł dalej, w przeciwną stronę, ku
54   3, I  |            z rąk żony biorąc badał dalej. - Jakim sposobem mogłem
55   3, II |          przyśpieszonym zaczął iść dalej, o towarzyszce swej zupełnie
56   3, II |           Dziewczynka skarżyła się dalej:~- A pewno! Głowa mię boli
57   3, II |          Justynę siadając trzepała dalej:~- Ten gamuła Julek sprzeczał
58   3, II |        szybko z krzesła powstała i dalej jeszcze ku otwartemu oknu
59   3, II |      gestem usunęła go od siebie i dalej mówiła:~-Taka trwoga! Bo
60   3, II |            mówił, a raczej szeptał dalej:~- Jestem bardzo nieszczęśliwy...
61   3, II |    rumieńcem oblało, prędko jednak dalej mówić zaczęła:~- To jest
62   3, III|       uczynić mu było nie podobna. Dalej plecami do drzwi stało sześć
63   3, III|      młodym ręku trzymając ciągnął dalej, a coraz dobitniej i głośniej:~-
64   3, III|         tam... za asystą!...~I tak dalej, i tak dalej, przez dobry
65   3, III|      asystą!...~I tak dalej, i tak dalej, przez dobry kwadrans, aż
66   3, III|            za ręce, kulawego konia dalej popędziła. Domuntowie zaś
67   3, III|          Poleć, motylku, poleć tam dalej,~Zaleć, motylku, w me rodzinne
68   3, III|    Nieszczęśliwa moja głowa!~I tak dalej, dalej, pieśń o rozkoszach
69   3, III|           moja głowa!~I tak dalej, dalej, pieśń o rozkoszach wojny,
70   3, IV |       wyrazem cierpienia.~- Czytaj dalej, Tereniu...~Czytała dalej,
71   3, IV |          dalej, Tereniu...~Czytała dalej, ale po kwadransie znowu
72   3, IV | namarszczoną mówił, a raczej wołał dalej: - Wiem, gdzie byłeś! domyślam
73   3, IV |            Cóż - odezwał się - cóż dalej? Mów... sędzio! słucham!
74   3, IV |           w naszych ustach - mówił dalej - brzmiało niegdyś hasło
75   3, IV |            siedź tam długo - mówił dalej - bo przecież wspólnie ułożyć
76   3, IV |            na duszy macie! - wołał dalej. - Już nam godzina nieprzyrodzonej
77   3, IV |         przyszłam - z cicha mówiła dalej - żeby z panem Janem zobaczyć
78   3, V  |        odwagę się zebrawszy mówiła dalej:~- Teofil szczerze upodobał
79   3, V  |          na kolanach rękami mówiła dalej. - Chleba darmo im jeść