Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        wydawałyby się bardzo silnymi, gdyby nie małe przygarbienie pleców
 2   1, I  |           trochę znużenia i starości, gdyby także nie ostre kości łopatek
 3   1, I  |           prostych, grubych powrozów. Gdyby nawet koła tego wiejskiego
 4   1, II |           sprzeczność tak wielką, jak gdyby każdy z nich urodził się
 5   1, II |           rozweselić mię musisz... O, gdyby mi pana jeszcze zabrakło...~-
 6   1, II |              ma!... O Boże mój, Boże! gdyby tylko nie jaki wypadek...
 7   1, III|        większość wzruszała ramionami. Gdyby wtedy w cieniu bliskiej
 8   1, III|            dalece nie przewidywał, że gdyby ktokolwiek rozwinął był
 9   1, III|               w oblężeniu formalnym i gdyby Benedykt zażarcie jej nie
10   1, III|            tylko, duszę w sobie gasi. Gdyby to choć we dwoje... ale
11   1, III|             ręce ku niemu wyciągnęła.~Gdyby on był wtedy pochwycił ją
12   1, III|           okrył gorącymi pocałunkami, gdyby potem zaprzestał ciągłego
13   1, IV |            tym razem o Szwajcarii. ~- Gdyby bratowa chciała kiedy wyrwać
14   1, IV |            przepadła razem z dziećmi, gdyby pan Benedykt nie pomagał
15   1, IV | przedstawiałaby także nic osobliwego, gdyby nie posiadała przedziwnej
16   1, V  |         własnego sadzenia i starania. Gdyby pani dziesięć lat temu tu
17   1, V  |               stanęła. Widać było, że gdyby ją brat nieco powyżej ręki
18   1, V  |            pan Korczyński powiedział, gdyby wiedział, że siestrzenica
19   1, VI |               i podrygujących nogach, gdyby go wielka i silna dziewczyna
20   2, I  |               podarte podeszwy butów. Gdyby Kirłowa na bunt ten zrezygnowała
21   2, I  |               spadał im z pleców...~- Gdyby wszystkie twoje grzechy
22   2, I  |              entre nous, dość kulawa? Gdyby się oko w oko spotkała z
23   2, I  |            Tymczasem robi, co może, i gdyby tylko Bolek większej ochoty
24   2, I  |          swoich biedach i nadziejach, gdyby Różyc jej nie przerwał.
25   2, II |             tyczących się drgnął, jak gdyby mu kto ostrze jakieś za
26   2, II |           kochany panie Benedykcie... Gdyby człowiek mógł zawsze być
27   2, II |       obchodzisz się z wujem tak, jak gdyby to był twój koleżka, z którym
28   2, III|               teraz wyglądał tak, jak gdyby skąpał się cały w cierpieniach,
29   2, IV |               mękę wytrzymać może, bo gdyby jemu kazano po dniach całych
30   2, IV |               uczuwał i taką łzawość. Gdyby był mógł, byłby wszystko
31   2, IV |              pieniądze mógłby wziąść, gdyby ten las sprzedał, Ale ot,
32   2, V  |        żartobliwie odparł Anzelm - bo gdyby mądra była, toby wiedziała,
33   2, V  |                 Bo mnie się zdaje, że gdyby dziś owdowiała, toby za
34   2, V  |           tęskliwość i boleść czułem, Gdyby człowiek mógł łzami do grobu
35   2, V  |             zapytuję, bo już wiem, że gdyby powiedzieć: pana Anzelma,
36   2, V  |            przyparty, żółty na twarzy gdyby wosk i tylko długie wąsy
37   3, I  |              parę sekund milknąc, jak gdyby słuchając oddalającego się
38   3, I  |              uśmiech małego Zygmunta. Gdyby szło o nią tylko, o nią
39   3, I  |          wstydziła się tak srodze, że gdyby była mogła, deptałaby siebie
40   3, I  |            nic ciekawego ani ważnego. Gdyby to były urny do chronienia
41   3, I  |               czuć, myśleć i tworzyć. Gdyby świat zewnętrzny oblał go
42   3, I  |        przestawania z nim sam na sam. Gdyby tylko wzrok podniósł na
43   3, I  |           dziecku zbytku i pieszczot, gdyby miłość jego dla męża, jedyna,
44   3, I  |           zmysłów czy wyobraźni? Ależ gdyby ją kochał prawdziwie i silnie,
45   3, I  |         przymusu jednak na jego wolę, gdyby ją był stanowczo objawił,
46   3, II |            nie ma... nie ma... no, to gdyby stary grat ustąpił, mógłbyś
47   3, II |         Zaręczam państwu - mówił - że gdyby mu żyłę przeciąć, popłynęłaby
48   3, II |      zaniedbany teraz, co prawda, ale gdyby go odrestaurować, urządzić...
49   3, II |           przychodziło mu na myśl, że gdyby Justyna za mąż wychodziła,
50   3, II |               widzisz, zakała świata! Gdyby nie tacy, jak on, świat
51   3, II |          wypędzać! Bardzo słusznie. A gdyby i samego pana Korczyńskiego
52   3, II |             sześć i spory kawał łąki. Gdyby to jeszcze ojciec mógł jej
53   3, II |             uśmiechach i krygach, jak gdyby zaraz do ceremonialnego
54   3, II |              porozumieć by się mogli, gdyby obydwaj nie byli krewcy
55   3, II |             byli krewcy i wybuchliwi; gdyby nade wszystko nieustanne
56   3, II |             ożenienia się z Justyną i gdyby ona była teraz twoją żoną,
57   3, II |             miała takie poczucie, jak gdyby ziemia spod stóp się jej
58   3, II |              I o co? za co? dlaczego? Gdyby o tym gdzie indziej opowiadać,
59   3, II |                to znów tak cichy, jak gdyby z konającej piersi wychodził:~-
60   3, II |            śmierć nie byłaby okrutną, gdyby przybywała ku tym, którzy
61   3, III|         koneksji posiadał bez liku, a gdyby i z głodu miał mrzeć nazajutrz,
62   3, III|               i nie przyjechał wcale, gdyby nie to, że chce mu się Domuntównie
63   3, III|              serce tej pięknej panny, gdyby w dniu dzisiejszym nie płakała?
64   3, III|              przed nią ludu? Zapewne; gdyby przed kilku jeszcze miesiącami
65   3, III|                Janek tak wygląda, jak gdyby wczoraj matkę i ojca pochował...
66   3, III|             Jadwiga o tym wątpiła, bo gdyby z panem Jaśmontem dobrze
67   3, III|         zależy. Jaśmont, na przykład, gdyby Jadwiśki i nie dostał, byłoby
68   3, III|            ożenił się z nią w czasie, gdyby insze wcale słońce na moim
69   3, III|         Trzęsła się przy tym tak, jak gdyby ją febra brała. Kogo właściwie
70   3, III|             należeć powinien. Ho, ho! Gdyby oni ten wygon kiedyś im
71   3, III|            boska! Niech i tak będzie! Gdyby jednak pan Korczyński zgodził
72   3, III|            opiekuna naszego obaczyli, gdyby każdy mógł zaprzysiąc, że
73   3, IV |             wąsami, talk samotna, jak gdyby pokój ten był pustynią a
74   3, IV |               miał takie uczucie, jak gdyby każdy jego wyraz spadł mu
75   3, IV |              samoluba mię nie chował. Gdyby nie ty, od kolebki pewno
76   3, IV |               zaśmiał się:~- A jakże! gdyby ją aniołowie do nieba zabierali,
77   3, IV |             bryczkę swoją ukazywał:~- Gdyby pani mojej kałamaszce ten