Tom, Rozdzial

1001   2, II |                razem może by tę rozmowę na później odłożył, polu i
1002   2, II |            porozmawiać trochę z wujem i na ganek go przeprowadzić?~
1003   2, II |          mnóstwo wyrazów cisnęło mu się na usta, które kilka razy zadrżały,
1004   2, II |                 spuszczone, ale gdy raz na ojca wzrok podniósł, był
1005   2, II |              organy jego słuchu żadnego na nich nie czyniąc wrażenia.
1006   2, II |                 się o wypłacenie długu; na koniec, obejście się Darzeckiego,
1007   2, II |                 się przy słowach syna i na chwilę utkwiły w ziemi -
1008   2, II |                że Benedykt odwrócił się na chwilę, by ukryć uśmiech
1009   2, II |                mimo woli wybiegający mu na usta. Bardzo jednak poważnie
1010   2, II |             Głupiś! co ty tam znasz się na tym! Dlaczegóż przynajmniej
1011   2, II |              popełnionym z wybuchającym na nowo zapałem zaczął Witold. -
1012   2, II |                 fałszem jest i potwarzą na cywilizację rzucaną. Córki
1013   2, II |              Benedykt - nie pluć mi tak na krewnych !~Ale chłopak tego
1014   2, II |              dzieciństwa. Kierujecie ją na lalkę, na taką samą światową
1015   2, II |                 Kierujecie ją na lalkę, na taką samą światową srokę...~-
1016   2, II |               Witold!~- Tak, mój ojcze, na lalkę i światową srokę,
1017   2, II |            posągi! Oto uczucia i myśli, na których gruncie wzrasta
1018   2, II |           więcej przemówić nie mógł, aż na koniec zdławionym głosem
1019   2, II |            słowa ojcowskie, mieniła się na pobladłej jego twarzy z
1020   2, II |                 pewno że będę milczał i na takie ubliżenia nie narażę
1021   2, II |               drzwiom i bez tchu prawie na ganek wypadł. Zobaczył ojca
1022   2, II |             ganek wypadł. Zobaczył ojca na konia wsiadającego i zbiegłszy
1023   2, II |                 z której długie wąsy aż na surdut mu spadały, i na
1024   2, II |                 na surdut mu spadały, i na syna nie patrząc Benedykt
1025   2, II |           pomimo ciężkości swej pięknie na koniu wyglądał. Niegdyś,
1026   2, II |                 się widokiem siedzącego na koniu ojca. Uwielbiał go
1027   2, II |         poetyzowania tej postaci, która na domowym, lecz zgrabnym wierzchowcu
1028   2, II |       wyglądającą zza węgła domu głowę, na pierwsze wejrzenie dość
1029   2, II |                 Jeżeli Witold chce dziś na kiełby jechać, to proszę
1030   2, II |                nie byłem... może tu kto na mnie gniewać się będzie. ..~-
1031   2, II |                      A dlaczegóż czapki na głowie nie masz?~Z tą samą
1032   2, II |             Może kto będzie gniewał się na mnie?~- Włóż zaraz czapkę
1033   2, II |              serce ukłuło. Ale spojrzał na wędy i zwracając się ku
1034   2, II |              raźnym gestem starą czapkę na ogromną czuprynę swą wkładając
1035   2, II |         towarzyszem swoim usiądzie, aby na środek rzeki wypłynąć i
1036   2, II |            utopiwszy patrzeć mniej może na pływające po ich powierzchni
1037   2, II |                 zdradzające piórko, jak na ten mały, piękny, nad wszystko
1038   2, II |                przy której w tej chwili na kształt posążka z czarnego
1039   2, II |               czarnego marmuru siedział na straży wyprostowany i nieruchomy,
1040   2, II |              wodę, łódka zakołysała się na błękitnej i złotej toni,
1041   2, II |                 najprędzej i wraz z nią na dół zszedłszy z rozkoszą
1042   2, II |             piękniał, unosił się czasem na palcach nóg, jakby miał
1043   2, II |         smyczkiem w powietrzu powiódł i na struny spuścić go miał,
1044   2, II |               ona, że z podaniem obiadu na powrót Benedykta oczekiwać
1045   2, II |              tylko jeszcze ze smyczkiem na struny opuszczonym osowiałymi
1046   2, II |            stole już siedział z serweta na piersi rozpostartą i nad
1047   2, II |            starannością i uwagą, z jaką na skrzypcach wygrywał pasaże
1048   2, II |              twarzą, z zajęciem, szukać na niej zaczęła akordów, którymi
1049   2, II |                drzew, co wyrosły wolne,~Na mogile śpiewa jakieś ptaszę
1050   2, II |                 przerwał jej turkot kół na dziedzińcu. Po chwili usłyszała
1051   2, II |        starannie sporządzonego ubrania. Na widok Justyny nie posunął
1052   2, II |             zupełną powagą w postawie i na twarzy i rękę swą kościstą,
1053   2, II |          głębokim prawie ukłonem złożył na niej pełen uszanowania pocałunek.
1054   2, II |           muzyki Orzelskiego nieruchomo na pościeli wyciągnięta, z
1055   2, II |          powiekami, spod których czasem na blade jej policzki spływała
1056   2, II |                 chorej znużona, siedząc na krześle, co chwilę usypiała
1057   2, II |              sztory zawzięcie wyszywała na kanwie pantofle dla Marty.
1058   2, II |                 jej od świeżył, usiadła na łóżku i oświadczyła, że
1059   2, II |       chichotała, od łóżka do toalety i na powrót biegała przynosząc
1060   2, II |            czyniąc krótkie pauzy. Kiedy na koniec wstała od toalety
1061   2, II |              koniec wstała od toalety i na spotkanie wchodzącego do
1062   2, II |           wpływów i wrażeń działających na jej nerwy. Z Kirłą łączył
1063   2, II |                rozgrzeje.~Istotnie też, na samym już wstępie przyjemnie
1064   2, II |                i miękko ułożyła się już na swym pąsowym szezlongu,
1065   2, II |             różnic majątkowych i innych na serio o niej nie pomyśli.
1066   2, II |                rumieniła się, to bladła na przemian; wszystkie nerwy
1067   2, II |               pani Emilii, przysiadłszy na ziemi kolana jej ucałowała
1068   2, II |              moja najdroższa, proszę mi na dziś swoich liliowych kokard
1069   2, II |                 ofuknęła stara panna. - Na co ci te kokardy? owszem,
1070   2, II |           kokardy? owszem, pożyczę, ale na co ci dziś kokardy?~- Trzeba,
1071   2, II |              ręku, stanęła przed małym, na ścianie wiszącym lusterkiem
1072   2, II |      przyozdabiać. Oprócz tego układała na głowie zrudziały warkocz
1073   2, II |     przypominała uwiędłą różę, osadzona na tej młodej, białej; delikatnej
1074   2, II |         najmniejszej uwagi nie zwracała na przystrajającą się i mizdrzącą
1075   2, II |        splecione swe ręce małe i chude, na stolik opuściła i zamyśliła
1076   2, II |            przyozdobił. Wyglądała teraz na słodką, dobrą, Bogu i ludziom
1077   2, II |                Rzuciła się ku siedzącej na ziemi Marcie i przysiadłszy
1078   2, II |             uszczęśliwiona, jakby skarb na drodze znalazła... Dowiedziałem
1079   2, II |                niej, że swoje swatostwo na dobrą już drogę wprowadziła.~
1080   2, II |           każdej nie danym jest spotkać na drodze swego życia takiego
1081   2, II |            takiego poświęcenia...~Długo na temat ten fantazjując nie
1082   2, II |       wysłuchawszy kanwę z wyszytą różą na ziemię rzuciła i na paluszkach
1083   2, II |                różą na ziemię rzuciła i na paluszkach do dalszych pokojów
1084   2, II |               głosik Leoni rozlegał się na wschodach, na których spotkała
1085   2, II |              rozlegał się na wschodach, na których spotkała schodzącą
1086   2, II |              których spotkała schodzącą na dół Teresę, i w pokoju panny
1087   2, II |              samym pokoju Teresa leżała na jednym ze znajdujących się
1088   2, II |               tam łóżek, z wy krzywioną na głowie kokardą, spłakana
1089   2, II |               boli! ~Wtem zerwała się i na łóżku usiadła.~- O mój Boże! -
1090   2, II |       zaczerwieniona, warkocz i kokardę na głowie poprawiała i machinalnie
1091   2, II |             bolącą głowę chwytając się, na zapomnienie się swoje wyrzekając,
1092   2, II |                którą już przeliczyła, i na siedzącą u okna Justynę
1093   2, II |                tym nie wyglądała jednak na szczęśliwą. Z pobladłą cerą,
1094   2, II |               jej spotkały się z leżącą na stole niewielką książką,
1095   2, II |              Może we wspomnieniach choć na chwilę dla ciebie z martwych
1096   2, II |               dawniej, oczy nasze razem na tych kartach spoczywały...
1097   2, II |               Pozwól mi kiedy długo sam na sam z tobą porozmawiać.
1098   2, II |            genoux .~Dwie jej łzy upadły na dwa te wiersze. Wyobraźnia
1099   2, II |            Kochać to ufać i w dwa serca na raz spoglądać jak w czyste
1100   2, II |           zamknęła i powstała. Wszystko na świecie mówić umie. Wy mowę
1101   2, II |                 z polewanej gliny stała na stole, zapachem swym napełniała
1102   2, II |                rządcy o ilość zebranych na dzisiaj żeńców. Wrócić mogła
1103   2, II |             paru godzinach. Spędziła je na zielonych miedzach rośliny
1104   2, II |              więdniejącą lebiodą, która na trawy zielone rzuca krwiste
1105   2, II |                szczęściem?~Z zamyślonym na ustach uśmiechem Justyna
1106   2, II |               walką Justyna rozdarła ją na kilkanaście drobniutkich
1107   2, II |               polna w jej warkoczu, tak na jej ustach wiła się cicha
1108   2, II |                drzew, co wyrosły wolne,~Na mogile śpiewa jakieś ptaszę
1109   2, III|                        III~W porze żniw na tej rozległej równinie ziemia
1110   2, III|         ukazywała się tylko tu i ówdzie na drogach porosłych rzadką
1111   2, III|                porosłych rzadką trawą i na wcześnie zaoranych małych
1112   2, III|               ku ziemi schylone istoty. Na linii poziomej spostrzegane,
1113   2, III|             oddech nieba skraplając się na ich twarzach spadał na ziemię
1114   2, III|              się na ich twarzach spadał na ziemię deszczem potu. Z
1115   2, III|       zapładniających uścisków słońca. ~Na rozległej przestrzeni pola,
1116   2, III|                 i z najlepszym smakiem, na domowych krosnach z lnu
1117   2, III|               stojącej, nie miała wtedy na palcu mosiężnego naparstka,
1118   2, III|               szerokim czołem, nie mógł na tę porę przywdziać nowego
1119   2, III|            ciemnymi liniami przerzynały na krzyż olśniewającą białość
1120   2, III|                 butach, z fantazją stał na pustym wozie galopem prawie
1121   2, III|                spiętrzonym górą snopów, na szczycie której siedział
1122   2, III|                z szelkami skrzyżowanymi na śnieżnej koszuli, z lejcami
1123   2, III|               trochę gniewny. - Stanęli na drodze i językami mielą!
1124   2, III|             cały w płótno ubrany Ładyś; na drugim, pustym, z grubą
1125   2, III|                 grubą kasztanowatą kosą na plecach, w różowym kaftanie,
1126   2, III|                ja myślałam, że to wilga na wozie siedzi! ~I ze zręcznością,
1127   2, III|                 stojącemu dążył. ~Kiedy na drodze rozlegał się turkot
1128   2, III|     nieprzerwany szelest przecinanych i na ziemię kładnących się kłosów.~
1129   2, III|                może dziesiąty, wóz swój na ściernisko zawrócił i wjechał
1130   2, III|               ukazując.~- A co, Sargas? Na Niemen może pójdziem? Na
1131   2, III|                Na Niemen może pójdziem? Na Niemnie lepiej, che, che,
1132   2, III|                można! Nie puszczają nas na Niemen, che, che, che! _~-
1133   2, III|               sobie, a żyto niech gnije na ziemi! ~Wielki chłopiec,
1134   2, III|                długi rozciągnął się był na ścierni i leniwą rękę zatopił
1135   2, III|                 dziewcząt, iskrzyły się na głowach kwieciste chustki,
1136   2, III|            snopków uwożącą ku domowi, a na przeciwnym krańcu wydrążonego
1137   2, III|             odzieży starą chustkę miała na głowie. Na ich zagonie stał
1138   2, III|                chustkę miała na głowie. Na ich zagonie stał wóz zaprzężony
1139   2, III|                nie dlatego, aby zagony, na których pracowali, były
1140   2, III|                 pojedyncze mieszały się na tej szerokiej równinie w
1141   2, III|                 mnóstwa osób należące i na traf w najróżniejsze kierunki
1142   2, III|          rozsypane, a w przeciągu czasu na drobne ułamki rozbite. Każdy
1143   2, III|            znajdował się tuż obok tego, na którym pracowała rodzina
1144   2, III|                żniwiarki znajdowały się na nim: młodziutka, wiotka
1145   2, III|               prosta jak świeca kobieta na pięćdziesiąt lat wyglądająca.
1146   2, III|           zapałem, wybornie, zabierając na raz wielkie garście żyta
1147   2, III|             ściętą garść do innych, już na ziemi leżących przyłączała,
1148   2, III|            osłoniętej nieco skrzyżowaną na piersi chustką, w krótkiej
1149   2, III|                czepku z białego perkalu na siwiejących włosach, wydawała
1150   2, III|           dogadywała, że żnie powoli, i na wyścigi z sobą wyzywała;
1151   2, III|               swoją i stojąc przed kimś na snopach siedzącym głośno
1152   2, III|           Zaśmiała się tak, że aż głowę na bok odkręcała, i wnet prawiła
1153   2, III|                ze Starzyn. Ludziom znów na języki padłam. Owszem. Wy
1154   2, III|                i przyjaciela dozgonnego na całe życie przepadać! Wzięłam
1155   2, III|           odepchnąłby, a on przygarnął, na rękach ją nosił, karmił,
1156   2, III|           Lepszego jak on to już prawie na całym świecie nie ma. Żadnego
1157   2, III|                 Starzyńskiej oparła się na jej kłębie. Cieńszym trochę
1158   2, III|                gniadą cicho wtoczył się na ściernisko.~- O Jezu! -
1159   2, III|               znalazł się przy kobiecie na snopach siedzącej, którą
1160   2, III|                słomianej barwy złocisto na słońcu jaśniała. Więcej
1161   2, III|           niskiego siedzenia swego oczy na przybyłego wzniosła i żywym,
1162   2, III|        pośpiesznym ruchem rękę ku niemu na powitanie wyciągnęła. On
1163   2, III|              pochwycił i nisko schylony na chwilę do niej ustami przylgnął.~-
1164   2, III|           przyjdzie, bo mówiła, że chce na naszą robotę z bliskości
1165   2, III|            ciągle patrzę, jaki to zasęp na niego padł. Taki pochmurny
1166   2, III|             odtrącić go chciała, z nogi na nogę przestępując, głową
1167   2, III|                 Ja wiem, skąd ten zasęp na niego przyszedł i dla jakiej
1168   2, III|                 Bo to całe gospodarstwo na nią po dziaduniu spadnie,
1169   2, III|              wygadywać! - krzyknął i ku na wpół zżętemu zagonowi ją
1170   2, III|                nie ożenię się! - czapkę na ściernisko rzucając i snop
1171   2, III|                namiętnymi ruchami snopy na wóz rzucać zaczął, łatwo
1172   2, III|               rytmicznymi ruchami snopy na wóz rzucając zmyślił się,
1173   2, III|               wóz rzucając zmyślił się, na czoło jego znacznie bledsze
1174   2, III|              chwilowych rozmowach znowu na łanie zapanowała praca milcząca
1175   2, III|                 kłosistych łodyg, które na rozciągniętym powróśle złożywszy,
1176   2, III|            jeszcze stojących przepadał.~Na kilku snopach w jednym miejscu
1177   2, III|           zamyślonej postawie, z twarzą na dłoń spuszczoną. Uważnie,
1178   2, III|                  Teraz pełnym, bystrym, na wszystko uważnym okiem patrzała
1179   2, III|         wszystko uważnym okiem patrzała na to, co działo się przed
1180   2, III|              swą kibić tak, jakby sama, na wzór żniwiarek podnoszących
1181   2, III|           blaskiem w oczach i uśmiechem na wpółotwartych ustach wsłuchując
1182   2, III|          żwawiej rzucane snopy upadając na wozy wydawały głuche, szemrzące
1183   2, III|                głowę podawał naprzód, a na białe czoło wystąpiła mu
1184   2, III|                 bardzo cicho.~Podniosła na niego oczy napełnione blaskiem
1185   2, III|                która w ostatnich dniach na czole jego zjawiać się zaczęła,
1186   2, III|            wyciągnęła rękę i z poważnym na ustach uśmiechem połyskujące
1187   2, III|           narzędzie z ręki jego wzięła.~Na całe ściernisko pokryte
1188   2, III|              mrowiskiem istot ludzkich, na cały ten łan szumiący upadającymi
1189   2, III|             kobieta w perkalowym czepku na siwiejących włosach biegła
1190   2, III|             dziewczyny wyprostowały się na zagonach i z uśmiechami,
1191   2, III|                bez zdziwienia, patrzały na schylającą się ku zbożu
1192   2, III|          pogardliwe wejrzenia strzeliły na obcisły i wyraźnie rogi
1193   2, III|                 Jan teraz znajdował się na wozie w połowie snopami
1194   2, III|              zbierania nie było, stojąc na tym kłosistym, żółtym, sprężyście
1195   2, III|                  ze ścierniska zjeżdżał na drogę. W tej samej chwili
1196   2, III|                tej samej chwili z drogi na ściernisko wjeżdżała Domuntówna.
1197   2, III|                 ludzi, których postacie na wozach stojące, jednostajnie
1198   2, III|            przypominały ścigających się na arenach klasycznych atletów.
1199   2, III|            Śnieżna białość jego koszuli na błękitnym tle powietrza
1200   2, III|                 Bohatyrowicz, skręcając na drogę brzegiem ścierniska
1201   2, III|               obracał ku temu zagonowi, na którym obok białego czepka
1202   2, III|              zielony lesie!~Jak kwiatek na słońcu kwitnie lub więdnieje,~
1203   2, III|            serce, bo głos jej zemdlał i na zatrzymanym wozie stała
1204   2, III|                 wozie stała nieruchoma, na ten sam punkt łanu patrząca,
1205   2, III|             wyraźnie i rozgłośnie znowu na łan zleciały i po nim płynęły
1206   2, III|         pięknego głosu Jana:~Jak słowik na drzewie zaczyna swe pienie,~
1207   2, III|              ona pierwsza śpiewaczka. I na gitarze dziadunio ją grać
1208   2, III|                 tańczą, to Jadwiśka gra na gitarze, a mój Janek śpiewa...
1209   2, III|             tylko kropel krwi wystąpiło na ogorzałą, lecz delikatną
1210   2, III|               podniosła, aby je za sobą na zagonie złożyć. Ale mimo
1211   2, III|               Ej! bo to panienka i sama na paluszek swój nie dmucha,
1212   2, III|                 Za toż o lenistwo nigdy na ludzkie języki nie padałam!
1213   2, III|              wszystko zrobię, i synkowi na pomoc przybiegnę! Wiele
1214   2, III|               płakała albo przynajmniej na płacz się jej zbierało,
1215   2, III|        romansowych mówiła.~W tej chwili na brzegu ścierniska rozległo
1216   2, III|                 wyprostowała się i rękę na kłębie opierając zaśmiała
1217   2, III|           drogach łapie, cha, cha, cha!~Na brzegu ścierniska rumianością
1218   2, III|                 snopków, co pod laskiem na mnie czekają, i tu zaszedłem
1219   2, III|              obaczenia, wiele mego żyta na przyszły tydzień pozostanie.~-
1220   2, III|                 i jednego naszego kłosa na tym kawałku dziś nie pozostanie! -
1221   2, III|               który przedtem stanął był na zagonie jak słup nieruchomy
1222   2, III|              podnosił i układającemu je na wozie bratu podawał. Fabian
1223   2, III|                i z powagą postępował, a na widok kilkunastu swych zagonów
1224   2, III|           części państwa swego kroczył, na której tak pomyślnie gospodarowała
1225   2, III|                 patrzał.~- Hej Ładyś! - na całe ściernisko rozległ
1226   2, III|               sierpem zaczepia? Niby to na swoim zagonie żnie, a obok
1227   2, III|           rosnące skubie! Bóg mnie ubij na ciele i duszy, kiedy te
1228   2, III|        niepohamowaną złością zagorzały. Na widok szkody dobru jego
1229   2, III|                 tak zaciśniętymi, jakby na śmiertelnego wroga godził,
1230   2, III|               Adam, nie uległ. On także na widok szkody zbożu ojcowskiemu
1231   2, III|          wyrządzonej gniewem zapłonął i na wozie pełnym snopów stojąc,
1232   2, III|        siedemnaście liczyć mógł, sierpy na ziemię rzucili i wszyscy
1233   2, III|              też, z pięściami i widłami na spotkanie napastnika biegli.
1234   2, III|       rozpoczęcia się sporu minęło, gdy na ściernisku, tuż przy zagonie
1235   2, III|         buchający a ramionami i widłami na kształt miotanych przez
1236   2, III|          sierpami w opuszczonych rękach na zagonach stanęły i w stronę
1237   2, III|              się musiały, skoro czyniły na nich silne wrażenie. Zdarzały
1238   2, III|                 że ten Ładyś; złodziej, na wszelki kłosek, na wszelką
1239   2, III|            złodziej, na wszelki kłosek, na wszelką trawinkę cudzą przymiera
1240   2, III|             rozpaczliwie, oglądając się na wszystkie strony. - Julek!
1241   2, III|                 uciekł.~- Owszem, bo to na Niemen drapnął! cha, cha,
1242   2, III|                łanków; Jan także, który na ściernisko pieszo już wrócił,
1243   2, III|               sapiąc i jeszcze krzycząc na swe zagony odchodzili; napastowani,
1244   2, III|                 zjeżdżali ze ścierniska na swym mizernym, jednokonnym
1245   2, III|            mizernym, jednokonnym wozie, na którym siedział Ładyś w
1246   2, III|           odzieniu i ze śladami uderzeń na twarzy. Rozjemcy pośpiesznie
1247   2, III|               nie zaglądaj, żeby czasem na twojej głowie nie pękły!
1248   2, III|                  Zaperzony był jeszcze, na czole miał czerwoną szramę,
1249   2, III|            plamę; jednak ze zmieszaniem na twarzy coś około wozu swego
1250   2, III|            zabito, chama tego! bodaj on na psa zszedł! ~Adam na wóz
1251   2, III|                 on na psa zszedł! ~Adam na wóz wskakując, jak piwonia
1252   2, III|             śmiechu tego wołał chyba ty na morzu rozum swój zostawiłeś,
1253   2, III|                powinna. Ale twój ojciec na wszelką pylinkę ziemi i
1254   2, III|                 wszelką pylinkę ziemi i na wszelkie ziarneczko mrze
1255   2, III|               ani z nikim, jak Bóg jest na niebie, nie będę, ale językiem
1256   2, III|               wyzywającym ruchem czapkę na głowie przesunąwszy na swoje
1257   2, III|           czapkę na głowie przesunąwszy na swoje zagony wrócił.~Nic
1258   2, III|           zagony wrócił.~Nic już prawie na tych zagonach do robienia
1259   2, III|                trochę stojących jeszcze na nich kłosów za krótki kwadrans
1260   2, III|               Niesmak odmalował się był na jej pąsowych ustach, brwi
1261   2, III|               się mogło, że wzgardliwie na ten kłócący się i do bójki
1262   2, III|             chciwą ciekawością patrzałă na Jana, gdy usiłował rozbrajać
1263   2, III|                 się rozognioną, złożyła na ziemi garść użętego zboża
1264   2, III|           daleka patrząc - z mimowolnym na Korczyn spojrzeniem dodała -
1265   2, III|              okazują... A Bóg najwyższy na jednym polu i barana, i
1266   2, III|           Głośnym, filuternym śmiechem, na wsze strony oczami błyskając,
1267   2, III|               możesz, który Alżusia tam na zagonie rzuciwszy sama za
1268   2, III|             odgarniał z czoła opadające na nie włosy i w górę, wysoko,
1269   2, III|        wesołością w śmiechu, w oczach i na promieniejącym czole kilka
1270   2, III|          Przecież choć raz nie brząkasz na fortepianie i nie tułasz
1271   2, III|            Marek po piekle. Bo przecież na świecie każdemu coś robić
1272   2, III|                przed Julkiem wybrał się na pływanie? Julek to pływać
1273   2, III|             dziś jeszcze zajdę. Ja dziś na polu prawie cały dzień przesiedziałem,
1274   2, III|         zaledwie poczynającego wysychać na daleko bielszych niż policzki
1275   2, III|              zbolałe plecy pod odzieżą, na której ciemniały mokre plamy
1276   2, III|              głosy dzieci wybiegających na spotkanie matek, swawolne
1277   2, III|             długimi szlakami kładły się na puszystym kobiercu po raz
1278   2, III|         rozpalone rubiny. Przez otwartą na oścież bramę na szeroką,
1279   2, III|                 otwartą na oścież bramę na szeroką, śladami kół zbrużdżoną
1280   2, III|             prowadząc. Od wielu już lat na robotę w pole nie wychodził,
1281   2, III|                z gorączkowym pośpiechem na pole wracając. Wyszedłszy
1282   2, III|           szepnął - młody Korczyński... na co? po co? dla ja... ja...
1283   2, III|           palców zaledwie dotknął i nie na gościa, lecz kędyś daleko
1284   2, III|                tak już za swoją dzikość na ludzkie języki padł, że
1285   2, III|              białego czepka opadały jej na twarz rozognioną i spotniałą,
1286   2, III|            dziesięć par oczu błyszczało na kształt czarnych paciorek
1287   2, III|           więdnących kwiatów. Stawiając na płycie garnek, pełen wody
1288   2, III|          ciekawość, dlaczego pan Michał na wieczerzę do domu nie idzie.
1289   2, III|               przyszedłem w nadziei, że na tę wieczerzę zaproszony
1290   2, III|             oczami śmiało i razem czule na nią patrząc dalej rozmowę
1291   2, III|                kotów naśladować począł. Na ustach coraz różowszej dziewczyny
1292   2, III|             chce? No, to ja siędę sobie na drzewie i przemienię się
1293   2, III|              płaczącego puchacza!~Siadł na ławce u pieca stojącej,
1294   2, III|        Wybuchnęła takim śmiechem, że aż na ziemi pod piecem przysiadła.~-
1295   2, III|              młodzieńca. Nagle policzek na dłoń spuszczając cicho szeptać
1296   2, III|           pochyloną dotąd głowę, czapkę na niej poprawił, powoli wyprostował
1297   2, III|          zawołał Witold - oni sami śpią na wieki, ale uczucia ich i
1298   2, III|               ten pokryły i zrobiło się na nim nadmiar już zimno. Z
1299   2, III|              nadmiar już zimno. Z nieba na nas leje się po chmurność,
1300   2, III|                 w życiu swoim tak, że i na zawsze smętny już ostałem,
1301   2, III|           zarówno jest jak latorość, co na mogile silnego dębu wyrosła.
1302   2, III|                młyna doradzasz, aby już na żarnach mleć potrzeby nie
1303   2, III|                 zbyt śmiele przed synem na ojca powiedziałem, i o wybaczenie
1304   2, III|                 ze słabym też rumieńcem na chudych policzkach i znowu
1305   2, III|                czy w żałości wspomnień.~Na długiej ławce u ściany domu
1306   2, III|             dmuchnąć, rozleci się zaraz na wszystkie strony i zniknie.
1307   2, III|               doleciało także gwizdanie na nutę pieśni:~A kto chce
1308   2, III|                 Ostrożnie, z uśmiechem, na ręku jej położył zieloną
1309   2, III|          doprawdy popłynie z nami jutro na Mogiłę?~Pochylił się trochę
1310   2, III|                 z nieśmiałością, z jaką na mgnienie oka w twarz jej
1311   2, III|              zostanie w domu?~Spojrzała na niego pogodnie, ufnie i
1312   2, III|               Tuż obok zielonej gałązki na ręku Justyny czerwieniła
1313   2, III|                 pochodząca. Jan patrząc na tę różową szramę, tak jakby
1314   2, III|                 My podtenczas z Antolką na palcach chodzim i cicho
1315   2, III|              owszem, Witold przyklęknął na niej i do wnętrza zajrzawszy
1316   2, III|                z siennikiem, poduszką i na domowych krosnach wytkaną
1317   2, III|           oprawie, wizerunki siedzących na koniu rycerzy. Zza ramy
1318   2, III|                się pęk palm święconych; na szare wizerunki opadała
1319   2, III|                 szare wizerunki opadała na ćwieczku zawieszona mała
1320   2, III|               korona cierniowa. U okna, na stole, stał niewielki dzban
1321   2, III|     Kochanowskiego... Niech pan spojrzy na te dwa wyrazy, co na boku
1322   2, III|            spojrzy na te dwa wyrazy, co na boku wypisane.~- Andrzej
1323   2, III|            Tadeusz... Niech pan spojrzy na te dwa wypisane wyrazy...~-
1324   2, III|           Anzelm, a potem książki znowu na stole złożył.~- Wszystko
1325   2, III|               Boże sprawiedliwy! świeci na wieki wiekuiste, amen!~Głowę
1326   2, III|                i dwie grube łzy ściekły na dwie ogniste plamy, które
1327   2, III|         ostatnich słowach wybiły się mu na policzki. Witold wpółklęcząc
1328   2, III|            policzki. Witold wpółklęcząc na niskiej ławie, o ramę okna
1329   2, III|             kiedy jeszcze pogoda i upał na świecie panowały:~Ty będziesz
1330   2, IV |                wiosłem w ręku, z czołem na wpół tylko daszkiem czapki
1331   2, IV |             malowniczo opuszczający się na kark, z lekka przez ogorzeliznę
1332   2, IV |                wysokiej góry ku rzece i na chwilę stanęła w tym miejscu,
1333   2, IV |                 Anzelma, pośrodku góry, na małej jej wypukłości, wyrastała
1334   2, IV |                w dół spojrzała. W dole, na wąskim, piaszczystym wybrzeżu,
1335   2, IV |                 z przybrzeżnej mielizny na toń spłynęło.~- A stryj? -
1336   2, IV |             swojej izby poszedł i drzwi na kruczek zaszczepił. Przez
1337   2, IV |              Przez okno tylko widać, że na tapczanie leży oczy sobie
1338   2, IV |            będzie - zauważył Jan, który na wąskiej ławeczce w sam prawie
1339   2, IV |             wiosłem fale jej rozganiał.~Na wysokiej, zielonej górze
1340   2, IV |              nimi góra rozszczepiła się na rozpadlinę i długą, otwierającą
1341   2, IV |          roślinne. Podniosła się trochę na swym siedzeniu w tym chaosie
1342   2, IV |          prowadzą. Można przeprawić się na przeciwną stronę rzeki naprzeciw
1343   2, IV |                pół godziny, i wylądować na piaskach, od których do
1344   2, IV |              zechciało mi się, aby pani na tych piaskach była. Dla
1345   2, IV |         kroplami roztopionego bursztynu na słońcu błyszcząc. Jan chwiejnego
1346   2, IV |                 posunął ku niej wiosło, na które z głuchym, stuknięciem
1347   2, IV |        troskliwie omdlały owad z wiosła na brzeg czółna zsunął.~- Szkoda
1348   2, IV |              się do pszczoły nieruchomo na brzegu czółna siedzącej.~
1349   2, IV |      połyskującymi błyskawicznie szybko na dół spłynąwszy krętym lotem
1350   2, IV |               To są jaskółcze gniazda - na okrągłe otwory patrząc potwierdził
1351   2, IV |          skrzydły i śnieżnymi piersiami na jej czerwonawym i żółtym
1352   2, IV |        zadowolonym uśmiechem w oczach i na ustach zwolna wymówił.~-
1353   2, IV |            jedną kroplę słodyczy więcej na świecie - dodała Justyna,
1354   2, IV |             zadowolenie z uśmiechu Jana na jej twarz spłynęło.~- Prawdę
1355   2, IV |                goryczy wszelakich pełno na świecie, a słodycz na nim
1356   2, IV |             pełno na świecie, a słodycz na nim bardzo jest droga...~-
1357   2, IV |                żywo zapytała.~Popatrzył na nią długo, dziwnie, z trochę
1358   2, IV |          drgnęły, krewkim ruchem czapkę na czole, poprawił i żywiej
1359   2, IV |               utkwionej siedział z wędą na wodę puszczoną Julek Bohatyrowicz,
1360   2, IV |         puszczoną Julek Bohatyrowicz, a na małym, zielonym przylądku,
1361   2, IV |        bajecznego mieszkańca wód, który na chwilę tylko i w połowie
1362   2, IV |            witał on wszystko, cokolwiek na niebie i ziemi spotykał
1363   2, IV |             przyjacielsko.~- A dokąd? - na płynącą parę patrząc, lecz
1364   2, IV |       poruszenia nie czyniąc zapytał.~- Na Mogiłę - odpowiedział Jan.~-
1365   2, IV |                 otarło się prawie o to, na którym siedział śmiejący
1366   2, IV |               Rzadko też ją opuszcza.~- Na wodzie jada, na wodzie albo
1367   2, IV |             opuszcza.~- Na wodzie jada, na wodzie albo przy brzegu
1368   2, IV |                 tym okaleczeniu myśleć. Na to mu rozumu wystarczyło.
1369   2, IV |             Głupi niby, a chytry. Teraz na niego drugi z rzędu syn
1370   2, IV |               małe przestrzenie opadały na ziemię pyłem cichym i tak
1371   2, IV |                tu i ówdzie wzbijały się na płaszczyźnie lub na kształt
1372   2, IV |                 się na płaszczyźnie lub na kształt znikomych dymów
1373   2, IV |              której nie widziała nigdy, na którą też prawie nigdy nie
1374   2, IV |             zamiarów. Ale gdy spojrzała na towarzysza swego, większe
1375   2, IV |                 człowieka, który stanął na progu kościoła i wpatruje
1376   2, IV |                 nie byłem... Stryj woli na Mogiłę tamtą drogą chodzić,
1377   2, IV |             piaski szedł, twarzą wprost na ziemię upadł i z godzinę
1378   2, IV |              zapytała o nic. Jan ciągle na wzgórza patrząc sam mówił
1379   2, IV |              końskie nogi i łez niemało na niego spadło...~- Pan to
1380   2, IV |               albo może i trzy patrzali na rzekę, którą przypływały
1381   2, IV |                 szedł i powracał promek na łodziach, nieduży... Wszyscy
1382   2, IV |              piaskami. Cichość panowała na rzece, na brzegach, tylko
1383   2, IV |              Cichość panowała na rzece, na brzegach, tylko w borze
1384   2, IV |         poszeptał, a potem mnie z ziemi na rękach swoich podniósł i
1385   2, IV |            wesoły był, gadatliwy i cały na wierzchu. Podobno też za
1386   2, IV |                  święcony medalik jakiś na szyi mu powiesiła; stało
1387   2, IV |                całować przestał i z rąk na ziemię wypuścił, tego momentu
1388   2, IV |                 kiedy już znajdował się na połowie drogi pomiędzy pagórkami
1389   2, IV |               Andrzej jeden przy drugim na koniach równej piękności
1390   2, IV |        obejrzawszy się ani razu, piaski na ukos tędy przejechali i
1391   2, IV |              świętej Anny, bo zboże już na polu prawie dojrzewało i
1392   2, IV |               miejscu, gdzie, pani wie, na naszym podwórku lipy rzędem
1393   2, IV |              osób kilka, bo inni ludzie na swoich podwórkach zgromadzali
1394   2, IV |            latały nad borem, nad rzeką, na drugi brzeg uciekając albo
1395   2, IV |                 jak najdalej, zdaje się na oślep... Nad piaskami zaś
1396   2, IV |               nocy ludzie wciąż kupkami na swoich podwórkach stali
1397   2, IV |         siedzieli ku piaskom patrząc, a na miejsce tych ptasich wrzasków,
1398   2, IV |        szumieniu posłyszeli my jednakże na przeciwnym brzegu rzeki
1399   2, IV |              Anzelm!" - i zakręciła się na miejscu jak nieprzytomna.
1400   2, IV |             znowu trząść zaczęło, kiedy na stryja spojrzałem. Jezu
1401   2, IV |                 targali, on nic. Raptem na mnie spojrzał i łzy potokiem
1402   2, IV |                 że pan Andrzej tu..." i na czoło sobie pokazał... "
1403   2, IV |                   a twój ociec tu..." i na piersi sobie pokazał. A
1404   2, IV |            indziej tak rozgłośne pieśni na pola rzucała. Oboje nie
1405   2, IV |                  ku niemu zwrócona, ani na chwilę nie spuszczała z
1406   2, IV |                wprost przed jego nogami na ziemię padłszy głośno zawyłem.
1407   2, IV |               On stał pomiędzy kominem, na którym ogień palił się,
1408   2, IV |               były. Więcej ja cień jego na ścianie niż jego samego
1409   2, IV |         zobaczyłem i zdało się mnie, że na tym cieniu wszystkie włosy
1410   2, IV |             Nachylił się, poznał mnie i na nogi postawił. "A co?" -
1411   2, IV |                 że pan Andrzej tu..." i na czoło sobie pokazałem "a
1412   2, IV |         pokazałem "a mój ociec tu..." i na piersi sobie pokazałem.
1413   2, IV |              się z kanapy czy z krzesła na ziemię. Zwaliła się i leżała
1414   2, IV |                 ku niej i długo patrzył na kilka łez, które jedna za
1415   2, IV |               spuszczonych staczały się na jej policzki. Przed siebie
1416   2, IV |                i cmentarze przywodzącym na pamięć zapachem, który wydaje
1417   2, IV |             liście, strzępiaste, wzajem na sobie spoczywające, lekkie,
1418   2, IV |                 morzem wypływając znowu na przezroczyste przestrzenie
1419   2, IV |        przezroczyste przestrzenie boru. Na przezroczystych przestrzeniach,
1420   2, IV |           mrocznych geniuszów lasu.~Ale na otoczonej lasem polanie
1421   2, IV |               ówdzie od ciemnej zieleni na kształt krwistych plam odbijające.
1422   2, IV |                sójka mignęła błękitem i na gałęzi sosny usiadła; w
1423   2, IV |               Justyna stanęli u Mogiły, na której gdzieniegdzie bujały
1424   2, IV |               Justyna siedziała jeszcze na stoku Mogiły utopiona w
1425   2, IV |              zgniecione, podarte padały na ziemię. Ani razu w swym
1426   2, IV |            Odwiecznym porządkiem padały na świat błyskawice owe, strzelały
1427   2, IV |                 i w tym momencie opadła na rzeczy wielkie, ważne i
1428   2, IV |            ziemią gorzenia i wyrzucania na świat niewidzialnych iskier?
1429   2, IV |           domowych, wojownicy, z chwałą na czołach nieśli zwycięskie
1430   2, IV |                 te kumochy lasu, osiądą na nich i ochrypłymi głosy
1431   2, IV |                uderzą w liliowe dzwonki na pacierz żałobny, który wyszepczą
1432   2, IV |                oparty Jan stał z rękami na piersi skrzyżowanymi, roztargnionym
1433   2, IV |      odrzynającą się od tła lasu. Długo na niego patrzała. Parę razy
1434   2, IV |                blady rumieniec wypłynął na jej policzki, a czarne rzęsy
1435   2, IV |             zwrócił, ramiona rozplótł i na spotkanie jej postąpił;
1436   2, IV |               parę razy podnosiła wzrok na towarzysza swego, jakby
1437   2, IV |                i co najgłębiej uczuwała na widok powszednich nawet
1438   2, IV |               grobowca Jana i Cecylii i na Mogile. Tę mękę już od lat
1439   2, IV |                ją z dala dotknęły; może na koniec z tego, że była bardzo
1440   2, IV |          zalegającego darmo kawał pola, na którym by wyrość mogła jakaś
1441   2, IV |                  komuś w czymś pomagać, na celu coś mieć, ku czemuś
1442   2, IV |               choćby kamienie z miejsca na miejsce przenosić, choćby
1443   2, IV |               przerzynać, byle to tylko na cokolwiek przydać się mogło,
1444   2, IV |            serca, ciała i duszy, nikomu na myśl ona nie przychodziła.
1445   2, IV |                  naprzód, miałaż z sobą na walkę i biedę zabierać ojca,
1446   2, IV |                raju, albo go pozostawić na barkach krewnych, którzy
1447   2, IV |          przeraźliwego rozłamania życia na dwie połowy. Raz tylko z
1448   2, IV |                 mieście, które sprawiło na niej wrażenie ciasnoty,
1449   2, IV |              boje brakowało jej odwagi. Na koniec i zdolnościom swym
1450   2, IV |               swego; wysoko stać, a nie na swoich nogach; młodym i
1451   2, IV |           utopiłby się niezawodnie albo na pierwszej gałęzi powiesił.~-
1452   2, IV |                 się, choć wiadra z wodą na plecy zarzucić, toby podniosła
1453   2, IV |               panną Martą albo z gośćmi na spacer szła. Popatrzył tedy
1454   2, IV |             spacer szła. Popatrzył tedy na nią raz i drugi przez ciekawość,
1455   2, IV |          dlaczego tak było? Może i nikt na świecie nie doszedł jeszcze
1456   2, IV |               byłby wszystko porzucił i na koniec świata skoczył po
1457   2, IV |               gadają i nie ma jej wcale na święcie. Więc tylko, ile
1458   2, IV |            wracającą z kościoła spotkał na drodze z panną Martą, popłynął
1459   2, IV |              Martą, popłynął ze stryjem na Mogiłę i z przeciwnego brzegu
1460   2, IV |            pewno ona wtedy ani patrzała na niego, ani słuchała tego,
1461   2, IV |                 być! - z wybuchającą mu na twarz radością zawołał -
1462   2, IV |                  to pani choć raz okiem na mnie rzuciła! A ja wtenczas
1463   2, IV |                  drzewnego miału leżała na wpół obrobiona gruba kłoda
1464   2, IV |                powiodłem. Ślepota jakaś na mnie napadła... żeby jeszcze,
1465   2, IV |                    Pilnie teraz patrzał na niebo, które nad drzewami
1466   2, IV |                 Teraz trzeba nam ciągle na prawo iść, to za kwadrans
1467   2, IV |               prawo iść, to za kwadrans na brzeg wyjdziem, wprost naszego
1468   2, IV |                 się i nie spojrzy nawet na człowieka, jak wilk w ziemię
1469   2, IV |               Fabian mnie prześladował, na kłótnie wciąż wyzywał i
1470   2, IV |                 przyszedłszy garnek, co na stole stał, o ziemię cisnąłem
1471   2, IV |                co jak psy rozjadają się na sąsiadów. Ale najwięcej
1472   2, IV |                złodziejstwa. Chatę choć na cały dzień otworem zostawić
1473   2, IV |             nich gromady, jak u Fabiana na przykład: dusz siedem w
1474   2, IV |                 a i tacy są, którzy jak na przykład Ładyś i ćwierci
1475   2, IV |         przykład Ładyś i ćwierci beczki na swojej ziemi nie wysiewają.
1476   2, IV |                Dziewczyna też zasłużyła na to, bo pracowita i choć
1477   2, IV |            czasy odpoczywania - w zimie na przykład. Robota i wtedy
1478   2, IV |       stolarstwa majstruje, inni siecie na ryby wiążą, jest jeden,
1479   2, IV |             świetlice największe, grają na harmonikach i skrzypcach,
1480   2, IV |              jak wachlarzami poruszyły; na dno lasu niby welon z ciemnej
1481   2, IV |            owadów; wiewiórka wbiegająca na wysoką sosnę zatrzymała
1482   2, IV |       zatrzymała się w połowie drogi i, na sęku zawieszona, z odwróconą
1483   2, IV |              turkotem. Jan niespokojnie na Justynę spojrzał.~- Burza
1484   2, IV |                 Jednak wywierał on znać na nią wrażenie mimowolnej
1485   2, IV |                w lesie zbłądzić i panią na trwogę albo i na przeziębienie
1486   2, IV |                i panią na trwogę albo i na przeziębienie narazić...~
1487   2, IV |            odzyskał.~- W lesie pozostać na żaden sposób nie można,
1488   2, IV |            choćby i była, lepiej dostać na głowę wiadro wody niż sosnę.
1489   2, IV |            zaczął. W parę minut stanęli na wąskim, kamienistym wybrzeżu,
1490   2, IV |              silnym pchnięciem z piasku na wodę je zsunął i wiosłem
1491   2, IV |                 Zawahała się. Spojrzała na wzburzony szlak rzeki, na
1492   2, IV |               na wzburzony szlak rzeki, na małe czółno, które pod silnie
1493   2, IV |                czółna wskoczyła w nie i na dnie jego usiadła. On szybkim
1494   2, IV |               turkot wichru zleciał już na brzeg boru, rozległ się
1495   2, IV |                siermiężkę swą rzucił ją na towarzyszkę, którą okryła
1496   2, IV |               bór kipiący w głębi, lecz na zewnątrz nieruchomy jak
1497   2, IV |         gwałtownym wybuchem przyrody, a na spotkanie tych niby lotnych,
1498   2, IV |               Rybackie czółna stały już na piasku wybrzeża; w przerzedzającej
1499   2, IV |           spokojnym krokiem wchodzących na górę; za jednym z nich,
1500   2, IV |                 nich, najbarczystszym i na burzę najobojętniejszym,