Tom, Rozdzial

1501   2, IV |             pies.~Kiedy Justyna stanęła na wybrzeżu, gwałtowny krzyk,
1502   2, IV |                 drgających i świecących na każdym źdźble trawy i na
1503   2, IV |                na każdym źdźble trawy i na każdym liściu chwastów.
1504   2, IV |                ścieżek Justyna wstąpiła na górę i u połowy jej pod
1505   2, IV |           zakłopotanym; cienia uśmiechu na twarzy jego nie było. W
1506   2, IV |                  ze zmokniętą siermięgą na ramieniu, szybko oddychając,
1507   2, IV |        zaszkodzi?~Ale dość było jednego na nią spojrzenia, aby zrozumieć;
1508   2, IV |           odpędzał żywioł napastniczy i na wodnym bezdrożu niezawodne
1509   2, IV |             troskliwych spojrzeń, jakie na nią rzucił, i razem z ufnością
1510   2, IV |              jego była tak grubą i choć na nim wydawała się krótką,
1511   2, IV |                włosy zdwojonym ciężarem na kark jej spadały. Wstrząsnęła
1512   2, IV |               oddechem ucho jej musnął, na włosach uczuła dotknięcie
1513   2, IV |                tarczą słońca zdawał się na oścież roztwierać błękitne
1514   2, IV |         roztwierać błękitne niebo.~Wtem na tym tle złotym zamajaczyły
1515   2, IV |                 zaszumiała i strząsnęła na nich krótką ulewę kropel.
1516   2, IV |          powtórzyła Justyna.~Szereg lip na podwórku Anzelma i Jana
1517   2, V  |                   V~Pod otwartym oknem, na podługowatym, prostym stole,
1518   2, V  |            podługowatym, prostym stole, na kilku książkach w zniszczonej
1519   2, V  |             chropowatym pokładem wapna, na tapczanie zasłanym kraciastą,
1520   2, V  |                Anzelm w kapcie i butach na wznak leżał, z jednym ramieniem
1521   2, V  |                 spoczywającym, a drugim na głowę zarzuconym. Szeroki
1522   2, V  |                sosnowego stołu siedzące na stołkach dziewczyny. W niedzielnych
1523   2, V  |            ustanku. Pomiędzy nimi leżał na stole zaledwie rozpoczęty
1524   2, V  |             podeszły, a gdy im ona rękę na powitanie podała, Antolka
1525   2, V  |             usunąwszy sama przed piecem na podłodze przysiadła i ogień
1526   2, V  |                  Oj, oj! nie potrafi! - na całe gardło zaśmiała się
1527   2, V  |            oczami w czerwonych oprawach na nią patrzały.~- A my o panience
1528   2, V  |         odepchnęła.~- Ona Justynkę chce na wesele swoje prosić. Mówi,
1529   2, V  |         Justynka i młody pan Korczyński na nim będą.~I w oczach ludzkich
1530   2, V  |                  Fabian przed tygodniem na oględziny domu i gospodarstwa
1531   2, V  |                   A ty by chciała, żeby na świecie same takie Herody
1532   2, V  |               Więc połowę da gotówką, a na drugą połowę weksle wyda.
1533   2, V  |                  przywiózł jej kaszmiru na suknię, prawdziwego czarnego
1534   2, V  |             najpiękniejsza suknia, jaka na świecie być może. I drugą
1535   2, V  |                się o cenę sukien, które na sobie miały, kto je szył,
1536   2, V  |               tylko noszą albo czasem i na codzień? Teraz już obie
1537   2, V  |                noszą je tylko w święta. Na codzień nie używają inszych
1538   2, V  |                pragnie. Ale Janek wcale na jej suknie z ogonami i złotne
1539   2, V  |         popisywać się zaczęła. Raz, jak na hurbie (tak się u nich zebranie
1540   2, V  |           domowego sukna i z wywiniętym na nią kołnierzem białej i
1541   2, V  |               jego ciężarem. Rzuciła go na stół i teraz wszystkie trzy
1542   2, V  |                raniutko powróci jeszcze na dni kilka, aby im żąć pomagać.
1543   2, V  |            jutro z powrotem i z sierpem na polu stanie, jakby nie pięćdziesiąt,
1544   2, V  |                 wzięła i chwilę milcząc na niego patrzała. Więc był
1545   2, V  |               ten sam człowiek, któremu na piaszczystym pagórku Marta
1546   2, V  |               Przychodzę do domu, chleb na stole, a drzwi od przeciwka
1547   2, V  |                uważnie, prawie badawczo na nią patrzał.~- Żęła podobno
1548   2, V  |                    Żęła podobno wczoraj na naszym pólku? Dziś na Mogiłę
1549   2, V  |           wczoraj na naszym pólku? Dziś na Mogiłę z Jankiem jeździła?
1550   2, V  |                 się po całej twarzy, aż na wysokie czoło, którego zmarszczki
1551   2, V  |             piersi przytrzymując, drugą na drzwi ukazywał i parę razy
1552   2, V  |           wieczory rozlegać się musiały na całą izbę ćwierkania świerszczy.
1553   2, V  |              kanapa z olchowego drzewa, na czerwono pomalowana i kraciastą,
1554   2, V  |                 oknami komodę olchową i na czerwono pomalowaną zdobiła
1555   2, V  |             obraz jej patrona, w wianki na Boże Ciało poświęcone, w
1556   2, V  |                Justynę przyprowadził.~- Na krześle sieść proszę...
1557   2, V  |                    wygodniej będzie niż na ławie... proszę na krześle
1558   2, V  |           będzie niż na ławie... proszę na krześle usieść...~I z żywością
1559   2, V  |            przeskoczyła, śmiechem teraz na gospodarza domu patrząc
1560   2, V  |           Jankowi po tej kąpieli, którą na Niemnie dziś wziął, głodno
1561   2, V  |           dowiedział się od synowca, że na Mogiłę z Justyną on popłynie,
1562   2, V  |               że kilka razy spotkał się na Mogile z panią Andrzejową,
1563   2, V  |             panią jest i wszystkie oczy na siebie ma zwrócone, to i
1564   2, V  |             takich wypraw dokonywać jak na przykład jemu, który przez
1565   2, V  |            drugim mężem w Jaśmontach, a na ostatku, za trzecim, w Starzynach.~-
1566   2, V  |          Wszystkich ich pani po troszku na weselu Elżusi zobaczy -
1567   2, V  |         zastawiły go wszystkim zapewne, na co w, tej chwili zdobyć
1568   2, V  |                 potem druga z położonym na niej plastrem miodu tylko
1569   2, V  |               drugi świeży, żółte masło na spodku, na. koniec, przez
1570   2, V  |                  żółte masło na spodku, na. koniec, przez zaczerwienioną
1571   2, V  |             kozak - zażartował Jan, ale na miód spojrzawszy brwi ściągnął.~-
1572   2, V  |       odsarknęła córka Fabiana.~- A raz na zawsze tego jej wzbroniłem! -
1573   2, V  |             podniósł i kroić go zaczął, na spodzie bochna ukazały się
1574   2, V  |                 popiołem zabezpieczają.~Na zydlu i krzesłach wszyscy
1575   2, V  |               zasiedli nabierając sobie na gliniane talerze jajecznicy
1576   2, V  |              przeżuwając, po czym łyżki na stołach kładli i po kilku
1577   2, V  |            przemówił pierwszy. Spojrzał na Justynę i jakby sobie coś
1578   2, V  |              można zrobić...~W bokówce, na olchowej czerwonej szafie
1579   2, V  |                swoje uczynił, Jan łyżkę na stole złożywszy ręce na
1580   2, V  |                 na stole złożywszy ręce na kolana opuścił i z uśmiechem
1581   2, V  |          głębokiego zadowolenia patrzał na Justynę, która w porcji
1582   2, V  |           smakiem zęby zatapiając także na niego patrzała. Oboje mieli
1583   2, V  |               Justyna.~- A ja teraz już na siestrę i nie gniewam się,
1584   2, V  |                zatrzymywać by się mogło na tym ociężałym schorowanym,
1585   2, V  |            gościem podtrzymać usiłując. Na ręku Justyny zobaczywszy
1586   2, V  |               dziwnie migocącymi oczami na nią popatrzył.~- Ciężka
1587   2, V  |             tego, czy osoba tak pięknie na fortepianie grająca do takich
1588   2, V  |            rzeki albo przeprawiając się na jej drugą stronę słyszał
1589   2, V  |             fatyga jak pleć albo żąć...~Na podwórku rozległo się ryczenie
1590   2, V  |                w ręku prędko przez sień na dziedziniec wybiegającą.
1591   2, V  |           szarawy zmrok. Jan małą lampę na komodzie zapalił i stryjowi
1592   2, V  |               krzesła swego zsunęła się na zydel i ku staremu pochylona
1593   2, V  |            dalej:~- Wszelako zdarza się na świecie. U Boga i mucha,
1594   2, V  |                 ja człowiek jestem, ale na wielkie rzeczy w młodości
1595   2, V  |            obejmował brata nie zważając na to, czy bogatego albo ubogiego
1596   2, V  |                   Długo wstrząsał głową na parę gwiazd przez gałęzie
1597   2, V  |              ręką pieszczotliwym ruchem na jego ramieniu złożoną a
1598   2, V  |                 jego ramieniu złożoną a na drugiej twarz swą opierając,
1599   2, V  |              już te rzeczy obróciły się na złą stronę i zaćma nieprzenikniona
1600   2, V  |                 życia, od którego jakby na skrzydłach mnie odniosło.
1601   2, V  |               mgły wiosennej i pół dnia na polu przy pługu przestoję
1602   2, V  |                pagórkiem i śniegiem, co na nią w ciemności nocnej białymi
1603   2, V  |                  Wieczne odpoczywanie!" Na weselących się ręką machnę
1604   2, V  |             opiekuna jedynego, który mu na tym świecie pozostał...~
1605   2, V  |             ozwał się szelest; Jan stał na progu plecami o drzwi oparty,
1606   2, V  |               drzwi oparty, z ramionami na piersi skrzyżowanymi. W
1607   2, V  |                 w cieniu, bo mała lampa na olchowej komodzie stojąca
1608   2, V  |               wąski jej promień spływał na ciemną kapotę Anzelma i
1609   2, V  |                 ciemną kapotę Anzelma i na, połyskliwe, rozpuszczone
1610   2, V  |            miody i trucizny, z Korczyna na mnie ściekły, bo tam mnie
1611   2, V  |                 niewielka! Cudze suknie na grzbiecie nosiła wszystkiego
1612   2, V  |               że mam... wiedziałem. Nie na ślepego przecież patrzała
1613   2, V  |               przyczyny takie, że tylko na nie plunąć było warto. Perswadować
1614   2, V  |               zwątpiałość, że wszystko, na co tylko pojrzałem, okazywało
1615   2, V  |              nie kiwnął, bo ciągle mnie na myśli stało: "Na co? dla
1616   2, V  |            ciągle mnie na myśli stało: "Na co? dla jakiej przyczyny
1617   2, V  |               pewnym będąc, że wszystko na zawsze utraciłem, a gdybym
1618   2, V  |                 nie mogłem, i Pana Boga na pomoc wzywałem, i niedobrowolnie
1619   2, V  |                   Siły do kupy ściśnij, na biedę oczy zmruż i rzuć
1620   2, V  |                 Ale kiedym przyjechał i na pannę spojrzał: nie! Szpetna
1621   2, V  |                nie było, że miłym okiem na mnie patrzała. Nie i nie!
1622   2, V  |                powracającymi boleściami na łoże padłem, dziewięć lat
1623   2, V  |           nadmiar zasmęconych nie tylko na ciele, ale i na duszy robią
1624   2, V  |               nie tylko na ciele, ale i na duszy robią się takie zmarszczki,
1625   2, V  |               teraz wiele rzeczy: domek na miejsce starego i prawie
1626   2, V  |                 odrzucił z czoła opadłą na nie gęstwinę jasnych włosów.~-
1627   2, V  |                szczególnie wyglądająca. Na pierwszy rzut oka trudno
1628   2, V  |              parą koni. Teraz miała ona na sobie suknię z wełnianej
1629   2, V  |         jaskrawo szafirowej, że patrząc na nią oczy aż mrużyć się musiały,
1630   2, V  |               pyłu zabłoconych zwojach. Na głowie jej piętrzyła się
1631   2, V  |               dobroczynną Cererę, która na drabiniastym wozie ciągniętym
1632   2, V  |               gdy spojrzenie jej upadło na stojącą obok Jana Justynę,
1633   2, V  |                 a jak znajdę, to pomstę na nim wywrę za to, że mi kobietę
1634   2, V  |              wywrę za to, że mi kobietę na całe życie nieszczęśliwą
1635   2, V  |        dziadunia Pacenką nastraszyli? - Na Jadwigę patrząc zapytał
1636   2, V  |            lepiej i nie potrzeba. Zjadł na kolację kwaśnego mleka i
1637   2, V  |               tylko troszkę opierał się na kiju; aż tu jak wyskoczą
1638   2, V  |                się cały, i żeby nie ja, na ziemię padłby... i już teraz
1639   2, V  |        wyschłego, lecz kościstego ciała na podłogę runął. Najbliżej
1640   2, V  |                rozstał się.~- Nie ma? - na kiju wspierając się i jeszcze
1641   2, V  |                 już o niej i zapomniał!~Na pomarszczoną, ceglastoróżową
1642   2, V  |             całe ciało, bo nie zważając na podawane sobie krzesło wyprostował
1643   2, V  |              wyprostował się, obie ręce na kiju wsparł, czoło podniósł,
1644   2, V  |       trzydzieści lat potem i sam z nim na wojnę chodziłem... Nad Franusiem
1645   2, V  |             najmniejszym czasem w pole, na drogę wychodziła, a my,
1646   2, V  |             kiedy się nachylił ku niej, na ustach miał taki uśmiech,
1647   2, V  |                 nigdy, a ciągle patrzał na jej rozpuszczone włosy;
1648   2, V  |                że ich nie słyszy... Jan na mówiącą gniewne spojrzenie
1649   2, V  |               albo, zdaje się, kościoły na polu wystawiał. Jednego
1650   2, V  |                ogród w śniegu brnąc, aż na końcu ogrodu ukazuje się
1651   2, V  |                 nami idąca, nie wiadomo na co, ot tak, przez to chyba,
1652   2, V  |         niespokojność jakaściś w pole i na drogi parła, powiada: "Może
1653   2, V  |          pojrzeli i tylko co ze strachu na ziemię nie popadli. "Toż
1654   2, V  |               przyskoczył i z bliskości na tego człowieka popatrzywszy
1655   2, V  |                  tatku, oficer!" Mundur na sobie ten zmarznięty człowiek
1656   2, V  |               do płotu przyparty, żółty na twarzy gdyby wosk i tylko
1657   2, V  |                 tylko długie wąsy blond na brodę mu spadały, a oczy
1658   2, V  |                  Maria! toż to Franuś!" na śnieg padła... Podtenczas
1659   2, V  |               stary słów tych domawiał, na uboczu nieco stojąca dziewczyna
1660   2, V  |                 że trzeba mnie zawczasu na ubocz schodzić, aby, broń
1661   2, V  |        wzburzonym jej głosie zadrżały i na kasztanowatych rzęsach zawisły
1662   2, V  |             Stary Jakub z wyrazem grozy na podniesionym czole, ze wzniesionym
1663   2, V  |      przemienionego, my wszyscy z ojcem na rękach swoich do chaty wnieśli,
1664   2, V  |               do chaty wnieśli, a matka na tapczanie przy nim położywszy
1665   2, V  |                kompania niepotrzebna... Na co nam w oczy leźć... gardzicielom,
1666   2, V  |               Owszem! Aby tylko wszyscy na tym handlu dobrze wyszli,
1667   2, V  |            bliska popatrzeć, jaka zaraz na Niemnie śliczna iluminacja
1668   2, V  |                 Ja panią odprowadzę, bo na dworze zupełnie ciemno...~-
1669   2, V  |            zaostrzonego wąsika, a drugą na kłębie złożoną w kącie izby
1670   2, V  |            kącie izby stanął i ciekawie na Justynę patrzał.~Antolka
1671   2, V  |             swoją wielką baranią czapkę na głowę kładnąc powolnym szeptem
1672   2, V  |                panna z twojej przyczyny na ludzkie języki padła, nie
1673   2, V  |            przystanę. Już niedobrze, że na Mogiłę popłynąć nie mogłem,
1674   2, V  |            otulając się kapotą i trochę na synowca rozgniewany sarknął
1675   2, V  |               stał się on w dole wstęgą na dwie podłużne połowy przeciętą:
1676   2, V  |          wysokiej góry wysuwały się one na punktach różnych, aż z rzadka
1677   2, V  |                 to płomienie rozniecone na drobnych czółnach i przez
1678   2, V  |              jej nie było, nie było też na przestrzeniach rozdzielających
1679   2, V  |                 malutkich motyli, które na skrzydłach z krepy jakby
1680   2, V  |              ich tyle, ile ziarn piasku na dnie Niemna, w którego głębiach
1681   2, V  |                pod niebem, w powietrzu, na ziemi i na wodzie; tylko
1682   2, V  |                 w powietrzu, na ziemi i na wodzie; tylko w górze, kędyś
1683   2, V  |              wyraziście zarysowywał się na tle ognia, naprzeciw grubszej,
1684   2, V  |                   Nowina... no... wi... na...! Już i nie spodziewałem
1685   2, V  |               Teresy. Przez dwoje drzwi na wpół otwartych widać nawet
1686   2, V  |              długo nie śmiałam spojrzeć na tyle uwielbiane oblicze
1687   2, V  |               wielkiego Ludwika ! Kiedy na koniec wzrok podniosłam,
1688   2, V  |         króla-słońca, powiedział mi, że na niebie jego dworu wkrótce
1689   2, V  |             gwiazdą pierwszej wielkości na dworze wielkiego króla...
1690   2, V  |          gabinet pana domu obficie dużą na biurku stojącą lampą oświetlony.
1691   2, V  |               fałdy i cienkie promienie na czole, na policzkach, dokoła
1692   2, V  |             cienkie promienie na czole, na policzkach, dokoła wypukłych
1693   2, V  |             ciężko, ołowianymi kroplami na głowę mu ściekający?~- Dobranoc,
1694   2, V  |                  zamyślony, wydawał się na wszystko, co z gospodarstwem
1695   2, V  |              wilgocią zaszły.~Wszedłszy na wschody do górnej części
1696   2, V  |                Marty, lampką palącą się na stole oświetlonym.~- Aha!
1697   2, V  |               kącie pokoju stało łóżko, na którym watową kołdrą owinięta
1698   2, V  |               tu wzięła, poszła sobie i na pół dnia zginęła. Gdzie
1699   2, V  |         delikatnie naprowadziła rozmowę na Zygmusia i po cichutku mnie
1700   2, V  |            myślisz i jak postanowisz... Na swachę wykierowała się,
1701   2, V  |                 w domu nie siedziałaś i na królewicza nie czekałaś?
1702   2, V  |            osobliwego, romansowego, jak na teatrze odegranego nie było.
1703   2, V  |                żartowali, kpili! Dopóki na świecie gotowało się jak
1704   2, V  |                 i ludzie z pozapalanymi na karkach głowami chodzili,
1705   2, V  |                  Ale kiedy pożar zgasł, na zgliszczach znowu pokazały
1706   2, V  |          Anzelmku, nie waż się z doliny na góry wchodzić! A ty, królewno,
1707   2, V  |                 królewno, jeżeli z góry na dolinę zstąpisz, to my cię
1708   2, V  |                  bo za rozumni jesteśmy na to i za delikatni, ale wyśmiejem
1709   2, V  |               Andrzejowa uśmiechała się na samo wspomnienie, że ja
1710   2, V  |             poetycznie, ale on sam gnój na pole wywozi i pewno od tego
1711   2, V  |         najmłodszych lat, zawsze, i nie na żart, bo całym domem, folwarkiem,
1712   2, V  |                ku niej swą żółtą twarz, na której policzki wybiły się
1713   2, V  |                porządnie?~A gdy Justyna na wszystkie już pytania jej
1714   2, V  |               jej rysy, powieki opadały na ukojone, przygasłe, cichą
1715   2, V  |               Justyna - ty chora jesteś na prawdę i ciężko. Dlaczego
1716   2, V  |        oburkliwością sarknęła:~- Po co? na co? czy nie możesz powiedzieć
1717   2, V  |           możesz powiedzieć mi, po co i na co?~A potem dodała prędko:~-
1718   2, V  |               chora. Zdrowszej ode mnie na świecie nie ma. Dajcie mi
1719   2, V  |          Justyna wstała, chwilę jeszcze na nieruchomo leżącą kobietę
1720   2, V  |                 okna usiadłszy patrzała na błękitnawe świtanie, wśród
1721   2, V  |             welonem zasłaniały niebo, a na Niemnie bladosrebrnym gdzieniegdzie
1722   2, V  |          słabiej. Jak czujni wartownicy na rozległej przestrzeni rozstawieni
1723   2, V  |                domów, potem z dalszych, na koniec, zaledwie dosłyszalne,
1724   2, V  |           Zamknęła oczy i głowę złożyła na wspartym o okno ramieniu,
1725   2, V  |             bosa dziewczynka z wiadrami na ramionach pod szeregiem
1726   2, V  |          promienistym snopem zmarszczek na wysokim czole, otwierał
1727   2, V  |                 któż to jeszcze wyszedł na ganek domu i stoi pod jego
1728   2, V  |             spódnicy, z kosą spuszczoną na luźny kaftan, z twarzą tak
1729   2, V  |                 znowu, że zmrok panował na świecie, przezroczysty,
1730   2, V  |             która wczorajszego wieczora na olchowej komodzie Anzelma
1731   2, V  |        wprawdzie, wąskie, padały jednak na dachy domostw, złote nicie
1732   2, V  |            domostw, złote nicie rzucały na spajającą zagrody sieć płotów
1733   2, V  |        dostawały się z jednej strony aż na prastary grobowiec, z drugiej
1734   2, V  |           prastary grobowiec, z drugiej na opuszczoną mogiłę, oświetlając
1735   2, V  |            łańcucha.~Marzyła czy śniła? Na włosach swych, na twarzy,
1736   2, V  |                śniła? Na włosach swych, na twarzy, na ustach uczuła
1737   2, V  |               włosach swych, na twarzy, na ustach uczuła ciepłe, długie
1738   2, V  |            końce strzał swoich spuściły na drzewa, na trawę, na wodę,
1739   2, V  |              swoich spuściły na drzewa, na trawę, na wodę, na rozszczebiotane
1740   2, V  |           spuściły na drzewa, na trawę, na wodę, na rozszczebiotane
1741   2, V  |              drzewa, na trawę, na wodę, na rozszczebiotane nagle ptaki
1742   2, V  |         rozszczebiotane nagle ptaki i - na nią. Lecz sen czy marzenie
1743   3, I  |                gonitwę wstępujący. Dom, na wiele mil dokoła pałacem
1744   3, I  |         stanowiły stare aleje i za nimi na znacznej przestrzeni rozciągnięty
1745   3, I  |                 a drugie wąskie koryto, na rozległej łące wznosiły
1746   3, I  |               drżącymi od cisnących się na nie słów i zawsze stawała
1747   3, I  |      prostaczość i chropowatość gruntu, na który wstąpiła. Ilekroć
1748   3, I  |     nieprzezwyciężoną odrazą spoglądała na brudne ciała, niezgrabną
1749   3, I  |                przed trochą rozsypanego na ziemi śmiecia; do choroby
1750   3, I  |         wyrzucała ją sobie i ze względu na jedyny rozdział, który ona
1751   3, I  |           religijność, która wszystkich na ziemi ludzi miłością i pobłażaniem
1752   3, I  |             kiedy Andrzeja nie było już na ziemi, a krąg jej widzenia,
1753   3, I  |         arystokracja ducha - polegająca na zamiłowaniu tego, co czyste
1754   3, I  |              energię nie wylewającą się na zewnątrz ruchliwością i
1755   3, I  |               sama sobą tylko była, gdy na owym piaszczystym wzgórzu -
1756   3, I  |                oczami ramiona zarzuciła na szyję męża, mocno go pocałowała,
1757   3, I  |           odjechał, spomiędzy skupionej na wzgórzu gromadki nieco wyosobniona,
1758   3, I  |                  wyraźnie, czasem tylko na parę sekund milknąc, jak
1759   3, I  |          zachwiała się i nie zgięła ani na chwilę, nie wykrzywił się
1760   3, I  |               nowinę bezprzytomna padła na ziemię, ale dźwignąwszy
1761   3, I  |               do rodzinnego domu swego. Na fizyczne cierpienia żadne
1762   3, I  |           rumieńce zniknęły bez śladu i na zawsze. Rozpaczy, płaczu
1763   3, I  |               się jej jakąś wysokością, na której stała nad pospolitymi
1764   3, I  |                a może i fizyczne, które na jej twarzy od razu zgasiły
1765   3, I  |              razu, i, jak się pokazało, na zawsze sobie wybrała.~Jakie
1766   3, I  |         głębokim fotelu i ręce z robotą na kolana opuściwszy wzrokiem
1767   3, I  |             parku wodziła.~Był to pokój na górnym piętrze znajdujący
1768   3, I  |                  rogowy, z dwoma oknami na istotne morze ogrodowej
1769   3, I  |                 znaczna ilość wiszących na ścianach malowideł i w przyćmionym
1770   3, I  |               tego krucyfiksu i leżącej na klęczniku bogato oprawnej
1771   3, I  |          świętości żadnych tu nie było. Na ścianach, z wyjątkiem kilku
1772   3, I  |       Andrzejowa posiadała jeden tylko, na żądanie jej w parę lat po
1773   3, I  |             różnych porach życia rzucał na papier i płótno. Było to
1774   3, I  |            nawet złośliwie szeptali, że na te różne odnawiania, ozdabiania,
1775   3, I  |               napełniało stoły i nosiło na sobie ślady pilnego ich
1776   3, I  |              schodziły pani Andrzejowej na przypatrywaniu się za pośrednictwem
1777   3, I  |         społecznym drogom i przemianom, na ściganiu okiem nowych strumieni
1778   3, I  |                człowiekiem. Tu i ówdzie na ścianach i stołach rozrzucone
1779   3, I  |              którzy temu samemu bóstwu, na którego ołtarzu zgorzał
1780   3, I  |            innymi przyrządami do szycia na kolanach pani Andrzejowej
1781   3, I  |              odzież dla rodzin ubogich, na których widywanie zdobywała
1782   3, I  |            zeszło lat dwadzieścia trzy, na których tle jednostajnym
1783   3, I  |            która o mało nie nadwerężyła na zawsze panującej w ich stosunkach
1784   3, I  |             wolałaby o wiele poprzestać na najskromniejszej mierności
1785   3, I  |                długi poprzestawać mogła na pożywieniu najgrubszym i
1786   3, I  |                skoro drugie, ojcowskie, na zawsze i nieodwołalnie straconym
1787   3, I  |         instynkty, i znowu - nie mogła.~Na szczęście brat męża przychodził
1788   3, I  |               do zrozumienia jej dawał, na myśl nasunąć usiłował, ale
1789   3, I  |            słyszeć go lub nie rozumieć. Na koniec dnia pewnego do tego
1790   3, I  |            Odpowiedział, że wyrasta ono na francuskiego markiza, nie
1791   3, I  |               francuskiego markiza, nie na polskiego obywatela, na
1792   3, I  |                 na polskiego obywatela, na panienkę, nie na mężczyznę.~
1793   3, I  |             obywatela, na panienkę, nie na mężczyznę.~Przed panią Andrzejową
1794   3, I  |                 Andrzejową stał właśnie na stole pięknie wykonany i
1795   3, I  |                 złożonym, z opadającymi na plecy strugami ufryzowanych
1796   3, I  |      malowniczym ubraniu swym wyglądało na książątko. Oczy matki i
1797   3, I  |              matki i stryja zbiegły się na tym portrecie: pierwsze
1798   3, I  |            mówił dalej, że panicza tego na przechadzkach guwerner za
1799   3, I  |               jest on fizycznie za mało na wiek swój rozwiniętym, w
1800   3, I  |          despotycznym i wzgardliwym; że na koniec, jako jedyny środek
1801   3, I  |           zwyczajów, pojęć, wystawić je na niebezpieczeństwo zarażenia
1802   3, I  |        prostactwem, może nawet panującą na świecie gonitwą za zyskiem,
1803   3, I  |                doskonalszy. Tam rosną i na los szczęścia kształcą się
1804   3, I  |            prochu wspomnień, wyrzec się na zawsze realnych i każdemu,
1805   3, I  |             mogilnych prochów i wyjścia na świat słoneczny, pomiędzy
1806   3, I  |           niewzruszenie wznoszącego się na dnie jej serca. Przyszła
1807   3, I  |                dnie jej serca. Przyszła na koniec chwila, w której
1808   3, I  |               słabą i wzruszoną wymogli na niej wahające się jeszcze
1809   3, I  |              wieścią obdarzyć tego, kto na nią niecierpliwie i niespokojnie
1810   3, I  |         ukazującą się, dopóty wywierała na nią urok, odpychany, ale
1811   3, I  |            życie jej rozłamać się miało na dwie połowy, pierwsza ta,
1812   3, I  |            wznoszącej się w głębi boru, na którą teraz spadała mgła
1813   3, I  |               mgła jesiennego deszczu i na której obraz w wyobraźni
1814   3, I  |             kibić jej obejmą ramiona, a na ustach jej spoczną usta
1815   3, I  |                taki, jakby po raz drugi na wieki rozstawała się z Andrzejem,
1816   3, I  |                życia! Któż pamięć o nim na ziemi przedłuży, jeżeli
1817   3, I  |             miłości dla Andrzeja upadła na twarz przed krucyfiksem,
1818   3, I  |              góry z krwawiącą się plamą na bladym czole i łagodnym
1819   3, I  |             czasu pogłębiać się mający.~Na swój sposób i niezupełnie
1820   3, I  |       zdmuchnięte świece gasnąć mogły i na zawsze; bo myślała, że Twórca
1821   3, I  |               myśli i uczucia człowieka na sobie skupiający, zdaje
1822   3, I  |               sobie, ale i o tym, co on na ziemi najbardziej kochał
1823   3, I  |          rodziców przez naturę wzięta i na jego czole w gwiazdę pierwszej
1824   3, I  |               otoczenie jego, wszystkie na niego wywierane wpływy,
1825   3, I  |              swe i uwielbienia skupiało na nim, i tak z kolei on własne
1826   3, I  |            własne swoje myśli i rojenia na samym sobie skupiał. Wszystko,
1827   3, I  |         istniało poniżej tej wysokości, na której niedorostkiem jeszcze
1828   3, I  |        ludzkości, która ma gładką skórę na twarzy i rękach, estetyczne
1829   3, I  |            estetyczne ubranie i zna się na sztukach pięknych. O innej
1830   3, I  |                 wielu innych i ściągnął na siebie przychylną uwagę
1831   3, I  |               pracowicie wybijającą się na wierzch zdolność. Pospolitość
1832   3, I  |              ekstazą prawie myślała, że na tym samym ołtarzu, na którym
1833   3, I  |                że na tym samym ołtarzu, na którym zgorzał Andrzej,
1834   3, I  |            która płomień życia przenosi na drugą stronę gaszącej go
1835   3, I  |                prawie z radości i dumy. Na powierzchowność jej wybiło
1836   3, I  |          spędzała przed czarnym krzyżem na klęczkach. Bogato oprawnej
1837   3, I  |                 Bogato oprawnej książki na klęczniku spoczywającej
1838   3, I  |               pani Andrzejowa wyglądała na daleko młodszą, niż była.
1839   3, I  |                 nadawały pozór kaplicy, na tle wielkiego okna, za którym
1840   3, I  |         przetkanych. Piękne, białe ręce na zwoje grubego płótna opuściła;
1841   3, I  |               okrywającą. Nie wyglądała na kogoś, w kogo by już uderzył
1842   3, I  |                 nadzieje rujnujący, ale na kogoś, kto możliwość takiego
1843   3, I  |                  ani nawet spokojni; aż na jednym z białych mostków,
1844   3, I  |               rękę spod ramienia męża i na chwilę gestem gniewu czy
1845   3, I  |           przeciwną stronę, ku wiodącej na łąkę ogrodowej furtce. Jedyną
1846   3, I  |        wyższości nad wszystkim, co było na ziemi, opierał je o ziemię.
1847   3, I  |               Andrzejowa splecione ręce na stół opuściła i długo wpatrywała
1848   3, I  |                 się w Osowcach Zygmunta na kształt roju ostrych żądeł
1849   3, I  |                 trupem.~Wzrok podniosła na jedną ze ścian w połowie
1850   3, I  |                  kochał sztukę! Ale to, na co patrzała, było tylko
1851   3, I  |               ścisnęły kartę rozwartego na stole dziennika. Widać było,
1852   3, I  |                że twierdzące odpowiedzi na pytania, które jak przeraźliwe
1853   3, I  |                zbiegających się ze sobą na dalekim punkcie firmamentu,
1854   3, I  |          blasków i zmroków, rozłożonych na trawach misternych rysunków
1855   3, I  |               obuwiu, które połyskiwało na słońcu, i ukazujących się
1856   3, I  |            ciepło i co prędzej udał się na łąkę. Może, może na koniec
1857   3, I  |                 się na łąkę. Może, może na koniec przyszła chwila rozpoczęcia
1858   3, I  |               żółta wilga kołysząca się na gałęzi w głębokim cieniu.
1859   3, I  |               ale spróbuje przenieść je na płótno potem, kiedykolwiek...
1860   3, I  |                 ozdobiony... Przewiduje na koniec jedną z najprzykrzejszych
1861   3, I  |        starożytnicze księgi, a rysowane na ich kartach wykopaliska
1862   3, I  |              ręką uczynił. Wszystko tu, na tej ziemi, było takie biedne,
1863   3, I  |           prozaiczne; nic wcale znaleźć na niej nie mogło takiego,
1864   3, I  |               zaokrągla się i pełnieje. Na lat trzydzieści i jeden
1865   3, I  |             ludzi, którzy od strony wsi na krańcu łąki szarzejącej
1866   3, I  |          kierowali się w stronę okopów. Na ich widok znużone przedtem
1867   3, I  |                doskonale obojętnym, jak na przykład płynące pod niebem
1868   3, I  |                 ród ludzki rozłamał się na dwie zasadniczo różne z
1869   3, I  |           wszystko obchodziło.~Wchodząc na wschody swego domu spotkanemu
1870   3, I  |               rozstawione i rozrzucone; na koniec, w jednym z rogów
1871   3, I  |              mogący owoc. Ale nigdy ani na mgnienie oka nie pomyślał,
1872   3, I  |                 oczekiwał wszystkiego i na niego zwalał wszystkie winy.
1873   3, I  |                winy. Nie przychodził mu na myśl ani Tasso wielką pieśń
1874   3, I  |            ślepoty. Nie przychodziło mu na myśl, że w każdej fali powietrza
1875   3, I  |               niestety! nic nie czyniło na nim wrażenia żadnego...
1876   3, I  |              jego poprzestawała dawniej na starych i trochę już niedołężnych
1877   3, I  |             potrzebę wyciągnięcia ciała na elastycznej kuszetce ponętnie
1878   3, I  |                 pozbawiony?~ ~Wpółleżąc na elastycznej kuszetce przerzucał
1879   3, I  |              zajrzała i cofnęła się, aż na koniec, równie cicho jak
1880   3, I  |          książeczki wzroku nie odrywał. Na młodziutkiej jej twarzy
1881   3, I  |        pogodnego przestawania z nim sam na sam. Gdyby tylko wzrok podniósł
1882   3, I  |              Gdyby tylko wzrok podniósł na nią, z okrzykiem radości
1883   3, I  |                radości rzuciłaby się mu na szyję. Ale on nie spostrzegając
1884   3, I  |               nieśmiała, rozkochana, aż na usta jej wybiegł figlarny
1885   3, I  |               wybiegł figlarny uśmiech. Na palcach, cichutko, zbliżyła
1886   3, I  |                 i odchylając zawieszone na nich płótno odsłoniła własny
1887   3, I  |                 płótno odsłoniła własny na wpół wymalowany portret.
1888   3, I  |              rozpoczętego dzieła z dnia na dzień odkładając. Przed
1889   3, I  |                 nie zmieniłaś się wcale na gorsze... owszem, trochę
1890   3, I  |               pod wrażeniem pięknej gry na fortepianie i śpiewu Klotyldy,
1891   3, I  |                 mi, Klociu - przemówił.~Na dźwięk jego głosu frunęła
1892   3, I  |               przyklękła.~- Przemówiłeś na koniec! Widzisz, ja pierwsza,
1893   3, I  |                się kocha, nie zważa się na miłość własną. Popatrz na
1894   3, I  |               na miłość własną. Popatrz na mnie długo, dobrze, serdecznie,
1895   3, I  |                poczytamy, a po obiedzie na przechadzkę pójdziemy, znowu
1896   3, I  |           stolika wzięła małą książkę i na palcach szła z nią ku kanapce
1897   3, I  |                 mogłem nie spostrzec go na stole?...~Młoda kobieta
1898   3, I  |                  Młoda kobieta chmurnie na męża popatrzała. Twarz mu
1899   3, I  |              Leopardiego, który Zygmunt na posadzkę upuścił, usiadła
1900   3, I  |       niecierpliwie, prawie gorączkowo, na nich i pomiędzy nimi czegoś
1901   3, I  |        sposobności bez słowa odpowiedzi na list, który towarzyszył
1902   3, I  |               znajdzie jaką kartkę albo na stronicach jaki wiersz,
1903   3, I  |              Zygmunt wpółleżącą postawę na siedzącą zmienił.~-Quelle
1904   3, I  |          Kirłowa, która ma wielki wpływ na kuzyna, nad skojarzeniem
1905   3, I  |          słyszałam, że zdecydowanie się na nie pana Różyca jest tylko
1906   3, I  |          Impossible! Co? ona, ten model na silną Dianę, miałaby wyjść
1907   3, I  |               ojca, rezydentką siedzącą na łasce krewnych, prostą,
1908   3, I  |                  Chyba przede wszystkim na pensję jaką ją odda... Model
1909   3, I  |            pensję jaką ją odda... Model na Dianę! Zapewne, zdrową jest
1910   3, I  |              oczami nie przestawała ani na chwilę wodzić za mężem,
1911   3, I  |                  Bladła i rumieniła się na przemian. Nie mogła, nie
1912   3, I  |              gospodarstwa ekstensywnego na intensywne...~Znowu zamknął
1913   3, I  |                 zarzuciła mu tylko ręce na szyję i lgnąc do niego całym
1914   3, I  |           pośrodku pracowni z obwisłymi na suknię rękami, z przygryzioną
1915   3, I  |               Pani Andrzejowa siedziała na tym samym co przed kilku
1916   3, I  |               nie nad robotą pochylona. Na kolanach jej leżała rozłożona
1917   3, I  |            rozłożona książka, a u kolan na niskim stołeczku siedziało
1918   3, I  |         spódniczce i perkalowej chustce na głowie. Jednym z zajęć,
1919   3, I  |             było. Ale te dzieci czysto, na tę przynajmniej chwilę,
1920   3, I  |                 i uznawała sama. Ona to na wezwanie Zygmunta pośpieszyła
1921   3, I  |              Wina jego ciężko spadała i na serce jej, i na sumienie.
1922   3, I  |               spadała i na serce jej, i na sumienie. Wiedziała aż nadto,
1923   3, I  |                 i nie zasłużone. Drżała na myśl, czym stać się mogło
1924   3, I  |           miłość jego dla męża, jedyna, na jaką zdobyć się mogło, nieodwzajemniona,
1925   3, I  |    nieodwzajemniona, zdeptana, zagasła. Na swoim, i więcej niż na swoim,
1926   3, I  |                  Na swoim, i więcej niż na swoim, bo na syna swojego
1927   3, I  |                 więcej niż na swoim, bo na syna swojego sumieniu czuła
1928   3, I  |                 prawda, przymusu jednak na jego wolę, gdyby ją był
1929   3, I  |          namyślał, chciał i nie chciał, na koniec odjechał i zdawało
1930   3, I  |        Zygmuntem pomówić przyrzekała, a na dnie duszy snuła rozpaczliwe
1931   3, I  |            powstała i poruszyła stojący na stole dzwonek.~- Dokąd pan
1932   3, I  |             pełen dzienników i książek. Na blade jej policzki wystąpiły
1933   3, I  |             grubą ciemnością zachodzącą na najdroższe ideały i wszystkie
1934   3, II |                jeszcze nie zdjęta stała na korczyńskich polach, Witold
1935   3, II |                 z takim zajęciem, że aż na policzki młodej panny wybiły
1936   3, II |              wiesz ode mnie...~Spojrzał na nią z boku i filuternie.~-
1937   3, II |               wytworny bukiet - patrząc na kwiaty uśmiechnął się Witold. -
1938   3, II |               prozaiczna Elżusia, która na dwa tygodnie przed ślubem
1939   3, II |                   Czy doprawdy będziesz na tym weselu?~- Naturalnie -
1940   3, II |        Kazimierz Jaśmont, którego cyfry na cieniutkiej chusteczce wyhaftujesz
1941   3, II |                  Tak? Umiesz to zapewne na pamięć, jak i wiele innych
1942   3, II |                ja drugie!" Gdybym wtedy na ciebie nie patrzał, myślałbym,
1943   3, II |                głośno, wesoło i patrzał na Justynę bardzo przyjaźnie.
1944   3, II |               Brawo! Masz słuszność! Są na świecie ludzie, którzy od
1945   3, II |           odpowiedziała:~- Czy wyglądam na istotę, co ma taką postać,
1946   3, II |                Z drugiej strony stodoły na folwarcznym dziedzińcu rozlegał
1947   3, II |         folwarczny szeroko otwierał się na Niemen, pomiędzy jednym
1948   3, II |           jednym z czworaków a stajnią, na tle czerwonych zarzecznych
1949   3, II |             pana Benedykta rysowała się na kształt czarnej sylwetki,
1950   3, II |           sylwetki stała druga, również na tle czerwonych obłoków czarna,
1951   3, II |                 to, ojcze?~Nie było już na nim ani śladu wesołości
1952   3, II |             rozmawiał. Ale pan Benedykt na wyraz twarzy syna wcale
1953   3, II |               nałamać, nim zdobyłem się na jej kupienie?... Ale co
1954   3, II |               to ci z pensji wytrącę...~Na te słowa chłop krępy, w
1955   3, II |           obejrzał. - Mój ojcze! ja się na tym znam trochę... w przeszłym
1956   3, II |             czapkę mnąc w rękach z nogi na nogę przestępował, wzdychał
1957   3, II |                 minutach pochylił się i na żniwiarkę, to znowu na mówiącego
1958   3, II |                i na żniwiarkę, to znowu na mówiącego spoglądać zaczął
1959   3, II |                ziemi podniósł i cmoknął na konie, które żniwiarkę ku
1960   3, II |               się chłopa wzrok podniósł na syna.~- Dałeś mi lekcję
1961   3, II |              domowi Benedykt sarknął:~- Na siebie samego bicz kręciłem.
1962   3, II |               cię, mój ojcze, że patrzę na rzeczy bardzo trzeźwo i
1963   3, II |           rzeczy bardzo trzeźwo i że... na razie... szczytem moich
1964   3, II |        kamieniami chyba, bo przecież są na świecie takie dziwaczne
1965   3, II |            stanął jak wryty i popatrzał na syna takim wzrokiem, jakby
1966   3, II |                pobliżu nie było nikogo. Na usta Witolda wybiegł uśmiech
1967   3, II |               folwarcznemu dziedzińcowi na czworaki wskazał.~- Wszak
1968   3, II |               dodatku trzydzieści rubli na rok, które zmniejszają się
1969   3, II |              Benedykt - wynajdź sposoby na budowanie dla nich pałaców
1970   3, II |               ci czasem aż ciężkie poty na skórę wystąpią, wtedy przekonasz
1971   3, II |           Roziskrzonymi oczami spojrzał na syna.~- Chciałbym - trochę
1972   3, II |                 czuła reumatyczne bóle, na białej chusteczce u szyi
1973   3, II |              przyjrzenia się ustawionym na stole półmiskom srebrne
1974   3, II |                 z przymilonym uśmiechem na kościstej twarzy, z rąk
1975   3, II |              zdawał. Przy tym z serwetą na szyi zawiązaną i całą pierś
1976   3, II |                krew tak błękitna... jak na przykład... jak na przykład
1977   3, II |                  jak na przykład... jak na przykład niemeńska woda
1978   3, II |        dotykający wcale jedzenia, wzrok na ojca podniósł i w twarz
1979   3, II |                 żyje jeszcze i w Rzymie na dewocji siedzi... bardzo
1980   3, II |           Wołowszczyzna, lekko licząc i na najniższą cenę ziemi warta
1981   3, II |            tanie francuskie wino, które na korczyńskim stole zjawiało
1982   3, II |                nieustannie zwracały się na Justynę. Kirło spostrzegłszy,
1983   3, II |               wpół z rzetelną admiracją na Justynę patrzał. Filuternie
1984   3, II |                  żeś wzrok jego zwrócić na siebie potrafiła, a gdy
1985   3, II |            prorokuję, posiędziesz, bądź na uniżonego sługę swojego
1986   3, II |             oprócz Benedykta i Witolda, na Justynę spoglądali, a w
1987   3, II |              najmilsze ze wszystkiego - na krześle podskakując wykrzyknęła
1988   3, II |              ani przyjmować spadających na nią spojrzeń, uśmiechów,
1989   3, II |               była świetnym zwycięstwem na wpół już odniesionym i otwierającą
1990   3, II |          jeszcze nieraz przychodziło mu na myśl, że gdyby Justyna za
1991   3, II |            musiałby jej oddać zlokowane na Korczynie a do niej należące
1992   3, II |              tej wieczerzy, przyszło mu na myśl, że jeśli wyjdzie ona
1993   3, II |               nie. Taką fortunę stracić na karty i metresy rzecz niegodna.
1994   3, II |                tak - nie zwracając oczu na żonę energicznie potwierdził. -
1995   3, II |               świństwo. Człowiek, który na świecie jedząc chleb nie
1996   3, II |                    Jeżeli zaś jeszcze i na marcypanach pasie się, a
1997   3, II |               Pocałuj mię, mój ojcze...~Na bladawym, smutnie przed
1998   3, II |               ma w głowie, czy ja wiem? Na Buszmanki was wychowują,
1999   3, II |                wychowują, to i wszystko na świecie gotowe jesteście
2000   3, II |                wielką panią zostaniesz, na wesele Elżusi pójdziesz...