Tom, Rozdzial

2501   3, III|            Szopena. Skąd, jakimi drogi, na skrzydłach jakiej miłości
2502   3, III|                drzew, co wyrosły wolne,~Na mogile śpiewa jakieś ptaszę
2503   3, III|           zapłakanym okiem skarżyła się na kurhanie nad krynicą:~Jak
2504   3, III|                jechali,~Mojego Jasieńka na wojnę wołali.~Siadaj, Jasiu,
2505   3, III|             Oprócz Boga Zbawiciela!~Nic na niebie ani na ziemi nie
2506   3, III|           Zbawiciela!~Nic na niebie ani na ziemi nie przeszkadzało
2507   3, III|        rozleganiu się pieśni śpiewanych na łodziach i czółnach, nic
2508   3, III|             kochanym pieśniom wtórzyły.~Na wysokiej górze pod starymi
2509   3, III|             tęskną, zasłuchany z bladym na ustach uśmiechem sam nucić
2510   3, III|         gotowało się jak w zamkniętym i na ogniu stojącym kotle. Przed
2511   3, III|              Prosimy! pokornie prosimy!~Na koniec z przywoływanym w
2512   3, III|                gorąco było jak w łaźni; na trzech stołach jeszcze jadłem
2513   3, III|             ludzkich kształtów i rysów. Na pierwszy rzut oka rozpoznać
2514   3, III|           stojące, do ściany przyparte, na stołach szeroko łokcie rozkładające,
2515   3, III|                 bawiącej się w gumnie i na Niemnie, nikt tu pijanym
2516   3, III|         orędownika naszego zaprosili!~- Na sędzię!~- Na jednacza!~-
2517   3, III|               zaprosili!~- Na sędzię!~- Na jednacza!~- Przez panów
2518   3, III|                  Abyś pan nas osądził i na śmierć albo życie zadekretował -
2519   3, III|               się z tłumu żwawym ruchem na stole usiadł i z tej wysokości
2520   3, III|         zawołali...~Płomię wystąpiło mu na czoło. Mimo woli rękę w
2521   3, III|            jestem!~Wtedy kilkunastu ich na raz mówić zaczęło, ale Fabian
2522   3, III|               mogły krzywdy i ujmy. Ale na różne choroby są różne sposoby,
2523   3, III|            wiedzieli dobrze, że sam jak na krzyżu rozpięty wyglądał,
2524   3, III|                 głosem przemawiał, rękę na kłębie oparł i wąsy najeżył.~-
2525   3, III|                zawołał - że przed synem na ojca to wypowiadam... ale
2526   3, III|             serca otworzyć muszę. Srogi na twarzy jest pan Korczyński
2527   3, III|                swobodnej zrazu postawie na stole siedząc i przez to
2528   3, III|                 ode mnie chcecie? co ja na to poradzić mogę? Puśćcie
2529   3, III|               pochwycił.~- Bóg mię ubij na duszy i ciele, kiedy jednym
2530   3, III|           spleśniałą mapę, którą Fabian na czyimś strychu w jakiejś
2531   3, III|         spróchniałej skrzyni znalazł, a na której wyraźnie, jak dzień
2532   3, III|             lata jak krowy ich doił, aż na koniec terminu uchybił,
2533   3, III|               przepadło. Ale nie koniec na tym; trzeba im jeszcze wielką
2534   3, III|             wołał - że gorzko mnie jest na starość Łazarzem u bogaczowego
2535   3, III|               progu żebrzącym zostawać! Na swoją biedę może bym oczy
2536   3, III|             oczy zmrużył, ale cudze łzy na sumieniu nosić zbyt ciężko.
2537   3, III|               obwisłymi wąsami Walenty. Na twarzy jego zoranej i bladej
2538   3, III|           wielmożnym przystało. Ale oto na starość zgłupiał. Namówiony,
2539   3, III|           zgodził się poczekać, wypłatę na dłuższy czas rozłożyć, może
2540   3, III|              zamknie oczy tam, gdzie je na ten świat otworzył, gdzie
2541   3, III|               proces wygrał, a tą karą, na którą ich sąd zadekretował,
2542   3, III|               stojący.~- Trzy rzeczy są na świecie najgorsze - z grzmotowym
2543   3, III|           ludzkich, królestwo łakomstwa na ten świat sprowadzi! - żałośliwie
2544   3, III|                 sadzę od niego padającą na sobie niosłem. Jednakże
2545   3, III|               postępował, może by i sam na takiej kalkulacji lepiej
2546   3, III|                aż do płaczu rozżaleni i na sercu upadli, obudziły w
2547   3, III|            poszukać. Raz pan Korczyński na całe pole i przed gromadą
2548   3, III|            naszych i dzieci naszych ani na jeden dzień w niewolę nie
2549   3, III|                niewolę nie zaprzedamy i na pańskie ubligi albo, broń
2550   3, III|               każdy mógł zaprzysiąc, że na jego polu obchodzenia się
2551   3, III|                 teraz w gumnie hulają i na Niemnie pieśni wywodzą,
2552   3, III|             drugi grosz z jego kieszeni na nas kapnął, toby i spólny
2553   3, III|               synów swoich rozsadzaliby na tych dzierżawkach, dobroczyńcę
2554   3, III|                 uiszczając się. On mrze na pieniądze, bo ma długi i
2555   3, III|               ekspensy; oni głód wielki na ziemię cierpią, bo małe
2556   3, III|               Korczyński nie jak w raju na tym świecie żyje i nie nadmiar
2557   3, III|                żyje i nie nadmiar mocno na Korczynie jest ufundowany.
2558   3, III|                 próśb i żądań i inaczej na nich niżeli wilk na barany
2559   3, III|             inaczej na nich niżeli wilk na barany albo król na niewolniki
2560   3, III|                wilk na barany albo król na niewolniki swoje spoglądać.~-
2561   3, III|                 medytacyjnych postawach na zydlach i stołkach zasiadło.
2562   3, III|             stołkach zasiadło. Policzki na dłoniach poopierali, głowami
2563   3, III|               lub zapomniane; rozumiał. Na brzegu stoła przysiadł,
2564   3, III|               ramiona skrzyżował, głowę na pierś, zwiesił i w tej melancholijnej
2565   3, III|                nie stało. Krótko on żył na świecie, ale wiele dobrego
2566   3, III|                 bez niego my jak barany na rzeź odłączone zostali.
2567   3, III|         rozmnożą się, wszystko porzucą, na koniec świata pójdą chleba
2568   3, III|              ubijać się nam trzeba, aby na psie nie zeszły. Niejeden
2569   3, III|               wiadomo, że muchy gęściej na wrzodach siadać lubią jak
2570   3, III|               wrzodach siadać lubią jak na zdrowym ciele.~Jak wprzódy
2571   3, III|              nieśmielszymi skargami, aż na powrót do tych serc, zawsze
2572   3, III|                bruzd i zmarszczek; ręce na kolana popadały lub na stołach
2573   3, III|             ręce na kolana popadały lub na stołach posplatane od okrywającego
2574   3, III|               pomnik naszych fundatorów na tej ziemi stoi... więcej
2575   3, III|                 niż trzysta lat, z ojca na syna, my tę ziemię rękoma
2576   3, III|               dopustu bożego, chyba już na psy zejdą... ród nasz jak
2577   3, III|             litery, złotne litery~Wyryć na grobie!~
2578   3, IV |           niepewne jeszcze, tu i ówdzie na okna i na posadzkę kładnące
2579   3, IV |          jeszcze, tu i ówdzie na okna i na posadzkę kładnące się światło
2580   3, IV |        przechadzał się po salonie tam i na powrót, w głębokim znać
2581   3, IV |            światła, ukazywała się w nim na chwilę i wnet znowu mieszała
2582   3, IV |                 tył rękoma, zwisającymi na pierś wąsami, talk samotna,
2583   3, IV |               białym negliżu wpół leżąc na pąsowym szezlongu, przy
2584   3, IV |               uwagami Ręce z szydełkiem na kolana opuszczając jedna
2585   3, IV |              ludzi, którzy zjechali się na wesele, na które poszła
2586   3, IV |                 zjechali się na wesele, na które poszła panna służąca,
2587   3, IV |                 oświetlonego palącą się na biurku lampą. Pokój ten
2588   3, IV |                 nic tu więcej nie było. Na ścianach tylko wisiało kilka
2589   3, IV |               krepowymi skrzydły padało na okrywające biurko księgi
2590   3, IV |                kręciły się koło lampy i na rachunkowe książki padały...
2591   3, IV |               każdy jego wyraz spadł mu na serce ciężkim kamieniem,
2592   3, IV |           ciebie wiadomości nie miałem; na ostatnie moje pismo nie
2593   3, IV |                tobie nie robi. Przy tym na wypadek jakiego nieszczęścia
2594   3, IV |               Ot tak, powiodło się mnie na służbie, za co dla naszego
2595   3, IV |              nigdy bym do tego stopnia, na którym teraz stoję, nie
2596   3, IV |                  Benedykt ręce z listem na kalana opuścił; gorzki uśmiech
2597   3, IV |                 bowiem powodziło mu się na służbie, funduszu nie zebrał
2598   3, IV |           czytania Benedykt rzucił list na biurko. Jak te motylki fruwają,
2599   3, IV |                  fruwają dokoła lampy i na rachunkowe księgi padają!
2600   3, IV |              Syn! I jak obraz ze zmroku na jasny dzień wysunięty stanął
2601   3, IV |                 pieszczotą wskoczyła mu na kolana. Drobne ramiona objęły
2602   3, IV |     odepchnąwszy wziął znowu krzyż swój na barki i - jeden z trzech -
2603   3, IV |            widokach i wrażeniach życia, na kształt ziarna w sokach
2604   3, IV |                zmarszczkami występowała na czoło. Benedykt żywy ruch
2605   3, IV |               czoło. Benedykt żywy ruch na fotelu uczynił, naprzód
2606   3, IV |              sercem pełnymi... skarg!~- Na kogo? czyich? - zapytał
2607   3, IV |                 Benedykt.~- Ludzkich... na ciebie, ojcze!~Benedykt
2608   3, IV |              Benedykt oczami błysnął.~- Na mnie, cóż? Czy kogo na drodze
2609   3, IV |                  Na mnie, cóż? Czy kogo na drodze zrabowałem albo czyje
2610   3, IV |           zrabowałem albo czyje dziecko na śniadanie zjadłem?~- Na
2611   3, IV |                 na śniadanie zjadłem?~- Na wszystko cię błagam, ojcze -
2612   3, IV |          Benedykta przemknął po leżącym na biurku liście Dominika,
2613   3, IV |               się!...~Gdy plan Korczyna na biurku rozkładał, wielkie
2614   3, IV |             Potem prostując się i wzrok na syna podnosząc zapytał:~-
2615   3, IV |          dojnych krów chce uczynić; oni na każdym kroku wyrządzają
2616   3, IV |                westchnieniem rzucił się na fotel i wahającym się głosem
2617   3, IV |           najwyższych myśli i podbojów, na które w ciężkiej, wiekowej
2618   3, IV |           twarzy długie wąsy nieruchomo na pierś mu zwisały; oczy jego
2619   3, IV |                 się aż do dna i powieki na nie opuszczał, to znowu
2620   3, IV |                 je i namiętne płomienie na syna z piwnych źrenic ciskał.
2621   3, IV |                motylki z lekkim stukiem na biurko padały, krepowymi
2622   3, IV |                trwożliwie bijąc. Rzucał na nie czasem wzrokiem i spotykał
2623   3, IV |                 który by od ciebie padł na nich, odpłacić... nie wiedziałeś?
2624   3, IV |             plecami oparł się o ścianę, na której śród skóry niedźwiedziej
2625   3, IV |              swój wyrok usłyszeć... Czy na gardło mię skażesz, czy
2626   3, IV |                mię skażesz, czy tylko - na wieżę? a?~Ile w tych słowach
2627   3, IV |              pierwsze zarysy zmarszczek na czole, które, według praw
2628   3, IV |                 która rozdzieliłaby nas na zawsze, gdybym po tym, co
2629   3, IV |              rękę ku jednej z wiszących na ścianie strzelb. Benedykt
2630   3, IV |                robisz! Czemuż nie? Ty i na to gotów jesteś! U was nawet
2631   3, IV |               nabijał, z rąk mu wyrwał, na ścianie zawiesił, lecz w
2632   3, IV |             jeżeli dziecko twoje zginie na mlecznej drodze przyszłości,
2633   3, IV |              wzrok Benedykta ku szeroko na biurku rozwartemu listowi.
2634   3, IV |                 od dawna z krwawą plamą na młodym czole pod wilgotną
2635   3, IV |        spoczywał. Długo jeszcze patrzał na syna, aż ręce jego z żelaznego
2636   3, IV |              rozmarzony, postawa dumną. Na syna patrzał.~- Słuchaj -
2637   3, IV |        sprawiedliwości...~Zatrzymał się na chwilę; tak już dawno w
2638   3, IV |                ulatuj!", i myśmy latali na mleczne drogi i w blaski
2639   3, IV |                 w zbawienie zapatrzyli, na rękach prawie podnieść go
2640   3, IV |              takich było! Śmiech bierze na wspomnienie! Młodzi mędrcy...
2641   3, IV |               jak w wodę wpadło! Śmiech na wspomnienie bierze!~Zaśmiał
2642   3, IV |                kroplami i ze zmarszczki na zmarszczkę toczyły się po
2643   3, IV |               policzkach. Ręką machnął, na fotel opadł i szeroką dłonią
2644   3, IV |              oczy. O dwa kroki od niego na krześle siedzący Witold,
2645   3, IV |             gwałtem i szumem wylewa się na zewnątrz naczynia, tak gorycze,
2646   3, IV |         uciszyło go życie. Sto przyczyn na sto zamków zamknęło mu usta.
2647   3, IV |          strzaskanego statku pozostałą. Na tę pracę, acz poziomą i
2648   3, IV |             chmurną ambicję postawienia na swoim, i przez myśl o synu.~
2649   3, IV |                 skupił wszystkie siły i na nic innego już mu ich nie
2650   3, IV |            Żelazo nie czuje osiadającej na nim rdzy, ale człowiek łzami
2651   3, IV |                łzami zrazu oblewa każdą na własnej duszy dostrzeżoną
2652   3, IV |              wielu laty, Witold ramiona na szyję ojca zarzucił i rozpalonymi
2653   3, IV |                 spalonej, ze zmarszczki na zmarszczkę ściekały. Myślał
2654   3, IV |             piedestałów mi nie budował, na królewicza i samoluba mię
2655   3, IV |          zasłaniając z poczynającym się na ustach uśmiechem pod wąsami
2656   3, IV |       wahającymi się jeszcze uśmiechami na siebie patrzali. Więcej
2657   3, IV |                 wspomnienia trzeba było na to, aby z jednego z nich
2658   3, IV |          zaciśniętymi zębami i nie mieć na świecie jednej żywej duszy,
2659   3, IV |                nie mógł. Benedykt długo na niego popatrzył. Uśmiech
2660   3, IV |                uniesieniu tej sprzeczki na Darzeckiego nożem cisnął...
2661   3, IV |                lat z górą mając jeszcze na wojnę chodził... A! przypominam
2662   3, IV |             jego gadanina. On był z nas na te rzeczy zawsze najobojętniejszy...
2663   3, IV |          godzinę, a Witold odpowiadając na coraz liczniejsze zapytania
2664   3, IV |            potem słuchał syna, z czołem na dłoni, ze wzrokiem wpatrzonym
2665   3, IV |        podnosiła, prawie upajała. Kiedy na koniec wstał z fotelu i
2666   3, IV |               fotelu i przy dogasającej na biurku lampie przed oknem
2667   3, IV |              dna wód gorzkich i zimnych na ciepłą murawę wyrzuciła!...
2668   3, IV |                 chłopcze, spać idźmy... na parę godzin tylko... na
2669   3, IV |                 na parę godzin tylko... na parę godzin... byle trochę
2670   3, IV |               się smutnie.~- Andrzej by na mnie za to nożem cisnął!
2671   3, IV |           musimy różne projekty i plany na dalszą przyszłość... a potem,
2672   3, IV |           wieczór, może razem popłyniem na... to... tamto...~Zająknął
2673   3, IV |                tamto...~Zająknął się.~- Na Mogiłę! - dokończył.~Niewysoko
2674   3, IV |            jeszcze słońce podniosło się na niebie, gdy Witold wbiegł
2675   3, IV |               stołów chodząc zapraszały na jadło, które według zwyczaju
2676   3, IV |              było. Fabian pozbywszy się na tę chwilę obowiązków gospodarza
2677   3, IV |               gospodarza ze spuszczonym na kwintę nosem wśród starszych
2678   3, IV |            starszych sąsiadów siedział. Na widok wchodzącego Witolda
2679   3, IV |               słów półgłosem przemówił, na twarz mu wybuchnęła radość
2680   3, IV |             zamachał. - Psom dajcie, co na duszy macie! - wołał dalej. -
2681   3, IV |               Alleluja!~O aniele mówiąc na Witolda ukazywał, do którego
2682   3, IV |       wykrzykiwał Fabian.~- Chwała Panu na wysokościach, na ziemi pokój
2683   3, IV |            Chwała Panu na wysokościach, na ziemi pokój ludziom dobrej
2684   3, IV |                 całowano, może mu różne na przyszłość projekty i rady
2685   3, IV |               rady podawano, może nawet na rękach podnoszono, bo zdyszany
2686   3, IV |             dzień cały syn i ojciec ani na godzinę nie rozstawali się
2687   3, IV |                Benedykta nad rozłożonym na biurku planem Korczyna obaj
2688   3, IV |               się, linie jakieś i cyfry na papierze kreśląc: a przed
2689   3, IV |         zielonej góry stojących ujrzało na Niemnie łódkę wiozącą dwóch
2690   3, IV |          wiosłem robił.~Za Niemnem obaj na żółtą ścianę wstąpili i
2691   3, IV |                 gumnie, tak jak wczoraj na oścież otwartym, Zaniewscy
2692   3, IV |               jeszcze od czasu do czasu na skrzypcach rzępolili i basetlą
2693   3, IV |         niechcenia czasem pokręciły się na toku. U ścian obrosłych
2694   3, IV |               płotków, w śliwowym gaju, na wąskim ganku świrna rozmowy
2695   3, IV |               kawalerowie nie mieli już na rękach białych rękawiczek
2696   3, IV |              codziennej troski i pracy.~Na podwórku ożywienie było
2697   3, IV |               towarzyszyć. Naprzód tedy na drogę dotykającą pola wyprawił
2698   3, IV |                 Teraz następowała kolej na pierwszego drużbanta. Więc
2699   3, IV |           uprzężą połączonego z bryczką na majowozielony kolor pomalowaną,
2700   3, IV |             pojedzie sobie, jak zechce, na czele czy z tyłu, osobno
2701   3, IV |                wyprawę siostry. Już też na drabiniastym wozie w zielonej
2702   3, IV |                z bombiastymi wierzchami na zielono pomalowane i gapiowatym
2703   3, IV |                 pożegnanie panny młodej na pamięć umieli i śpiewać
2704   3, IV |              grobowe buczenie Domuntów, na nutę butną, urywaną, prawie
2705   3, IV |        zakłopotana, wśród śpiewających, na nikogo nie spojrzawszy,
2706   3, IV |                 śpiesząc się bardzo, aż na koniec z jednym zwojem nie
2707   3, IV |          Wszyscy z niejakim zdziwieniem na nią patrzali. Kazimierz
2708   3, IV |         pstryknął.~- Szyk gospodynia! I na weselnych godach o kużelu
2709   3, IV |             kruczowłosy Ładyś Osipowicz na błękitnooką Cecylkę Staniewską
2710   3, IV |                 braćmi z domu wynosił i na wóz windował.~Na drodze
2711   3, IV |              wynosił i na wóz windował.~Na drodze u wyciągniętych szeregiem
2712   3, IV |        sprawiali, pierwsi umieścili się na przodującym wozie i smyczki
2713   3, IV |                 aby je w czas, a ostro, na struny móc spuścić. Ale
2714   3, IV |          zawieruszył, więc siedząca już na bryczce Elżusia wniebogłosy
2715   3, IV |            zabrakło, nie chciała siadać na bryczkę Starzyńskiej, z
2716   3, IV |                nie zachowywanymi. A gdy na koniec pierwszy drużbant
2717   3, IV |              mocą ukłonów i otworzeniem na oścież zasobnej papierośnicy
2718   3, IV |        niewygodnie... Kazimierz Jaśmont na chwilę cierpliwość stracił,
2719   3, IV |                nagle nieopisana błogość na twarz mu spadła. Z głębi
2720   3, IV |              płotków wijącymi się szła, na drogę weszła i ku gromadzie
2721   3, IV |          wszystko, co żyło, opuszczając na jej spotkanie pośpieszył.
2722   3, IV |               nowa zmiana zaszła. Miała na sobie czarną suknię, bardzo
2723   3, IV |                 silną i rozrosłą kibić. Na ogorzałej szyi - zapewne
2724   3, IV |                 zasmucenia - wiła się i na pierś opadała żałobna wstążeczka.
2725   3, IV |              się zamyśla?~Czerwone ręce na czarną suknię opuszczając
2726   3, IV |               odrzekła - ale mnie teraz na zabawy nie w czas. Żyto
2727   3, IV |                 zabawy nie w czas. Żyto na nasienie jeszcze nie wymłócone
2728   3, IV |               mówiła półgłosem. Jaśmont na bryczkę swoją ukazywał:~-
2729   3, IV |               pojechała, może by spacer na zdrowie posłużył. Dobrze
2730   3, IV |          posłużył. Dobrze niesie... jak na sprężynach!...~- Dziękuję.
2731   3, IV |          wzywających go głosów. Wszyscy na koniec na bryczkach i wozach
2732   3, IV |               głosów. Wszyscy na koniec na bryczkach i wozach siedzieli,
2733   3, IV |                jak żyję, nie widziałem!~Na majową bryczkę swoją wskakując
2734   3, IV |               prosto, z fantazją czapkę na głowie poprawił, bicz wcale
2735   3, IV |           rzemienne lejce silnie ujął i na cały głos zakomenderował:~-
2736   3, IV |               rznijcie! Jazda, panowie!~Na przodzie orszaku smyczki
2737   3, IV |             dotąd w powietrzu sterczące na struny opadły; z dźwiękami
2738   3, IV |                 jedna za drugą skręcały na drogę przerzynającą pole,
2739   3, IV |              rozwiewne skrzydło, leciał na jedną stronę złotawy tuman
2740   3, IV |            wyładowany pękatymi kuframi, na których, jak na wieży, w
2741   3, IV |                kuframi, na których, jak na wieży, w wiecznym uśmiechu
2742   3, IV |                świeżość niebo roiło się na tle błękitnym mnóstwem białych
2743   3, IV |            Kilka minut wystarczyło, aby na drodze tak przedtem gwarnej
2744   3, IV |                do jej ramienia sięgały, na kształt siwych, brodatych
2745   3, IV |             prawo gniewać się i dekrety na mnie wydawać, ujął się i
2746   3, IV |             nijakiego prawa gniewać się na pannę Jadwigę nie mam pewnym
2747   3, IV |               jej w powietrze uleciało; na towarzysza lat dziecinnych
2748   3, IV |           Jadwigi, jeżeli tylko zechce, na zawsze szczerym przyjacielem
2749   3, IV |                 pannę Jadwigę szczęście na tym świecie nie ominie...~-
2750   3, IV |              rozognionym jej policzku i na wiszące u szyi końce żałobnej
2751   3, IV |                   rzekła - parobek żyto na nasienie młóci, jeszcze
2752   3, IV |               wieńcu brunatnej pszenicy na głowie, w głąb okolicy ścieżkami
2753   3, IV |                 przebiegł ogród i wpadł na podwórko. Anzelm w skurczonej
2754   3, IV |              skurczonej trochę postawie na jedynej schodce małego ganku
2755   3, IV |               wskazaną stronę.~Zaledwie na krawędzi zielonej góry stanął,
2756   3, IV |            takie blaski i barwy, jakich na zenicie nawet królując nie
2757   3, IV |                 czystym złotem, a potem na dnie swoim ukazywała rozrzucone
2758   3, IV |                wnet milkło.~Jan patrzał na wodę, bór, niebo.~- Cudności! -
2759   3, IV |           powtórzyła Justyna.~Spojrzeli na siebie i wnet znowu utopili
2760   3, IV |                nieba i spod wody padały na nich i od stóp do głów oblewały
2761   3, IV |       oczekiwali, aby z nich spłynęły i na świecie przygasły te wielkie
2762   3, IV |               też przygasać one zaczęły na niebie, a jednocześnie i
2763   3, IV |                stopniowo pozapalały się na pociemniałym sklepieniu.
2764   3, IV |                 dla pani najmilsze jest na świecie! Proszę, proszę,
2765   3, IV |                świecie! Proszę, proszę, na wszystko proszę zawołać
2766   3, IV |                miły!...~Pod spadającymi na jej czoło listkami topoli
2767   3, IV |              prosta i tak wzruszona, że na chwilę oddech zatrzymał
2768   3, IV |                 Jan-ku! Jan-ku!~Justyna na rozśpiewany bór patrzała,
2769   3, IV |                 było ciche i tak prędko na jej ustach stłumił je pocałunek.
2770   3, IV |                 obie dłonie położyła mu na ramionach i dobrowolnie,
2771   3, IV |               ufności bez granic, głowę na jego pierś pochyliła.~-
2772   3, IV |              moja ty? czy moja? moja?~- Na zawsze! - odpowiedziała.~
2773   3, IV |                 siedział z głową opartą na ręku i twarzą ku księżycowi
2774   3, V  |                       V~Nazajutrz wiele na raz gości Korczyn nawiedziło.
2775   3, V  |            kredensowego wyrostka, który na spotkanie jego wyszedł,
2776   3, V  |                i rozśmieszenia stojącej na ganku Leoni, na palcach
2777   3, V  |                stojącej na ganku Leoni, na palcach i chyłkiem prawie
2778   3, V  |              nosili Darzecki i Zygmunt, na wieszadłach umieścił, do
2779   3, V  |              albo ubiera się do zejścia na dół.~- Niechże nic ciężkiego
2780   3, V  |                   Niechże nic ciężkiego na siebie nie kładzie - szepnął
2781   3, V  |                przez salon przechodził.~Na koniec podjechała pod ganek
2782   3, V  |                z parobkiem w siermiędze na kozłach, znaczną ilością
2783   3, V  |            przez okno poznawszy Kirłową na spotkanie jej wybiegli.
2784   3, V  |             wszyscy i stamtąd jedziemy. Na pół godzinki tylko zajechałam,
2785   3, V  |                się dało, przygładziła i na ziemi przysiadłszy związywała
2786   3, V  |               przybyła tu zresztą tylko na pół godziny dla zabrania
2787   3, V  |               miała, więc może by gdzie na stronie, w ubocznym jakim
2788   3, V  |                Martą i Justyną w pokoju na górze mieszkała. Świeża,
2789   3, V  |               wesoła, rzuciła się matce na szyję i, rozszczebiotana,
2790   3, V  |                 jak wybornie bawiła się na weselu, o tańcach, w których
2791   3, V  |                udział brała, o śpiewach na Niemnie itd. Kirłowa z rozrzewnieniem
2792   3, V  |                Kirłowa z rozrzewnieniem na nią patrzała, dłonią gładząc
2793   3, V  |                 w życiu rozstaliśmy się na tak długo - do Benedykta
2794   3, V  |          skończyła jeszcze mówić, kiedy na wschodach ukazała się Justyna
2795   3, V  |              Kirłowa z uwagą popatrzała na nią i szyję jej obejmując
2796   3, V  |     przyjechałam... i wszystkie chmurki na suche lasy od ciebie frunęły!
2797   3, V  |          rozmówię się, popatrzcie sobie na śliczny korczyński ogród.
2798   3, V  |           Gromadka z najstarszą Marynią na czele ku ogrodowi ruszyła.
2799   3, V  |              salon przechodzili wszyscy na palcach, bo zamknięte drzwi
2800   3, V  |           pokojów pani Emilii sprawiały na nich rodzaj groźnego i uroczystego
2801   3, V  |           Benedykta Kirłowa przy stole, na którym leżało kilka książek
2802   3, V  |           ramiona wypukłe odrzynały się na tle czarnej matczynej sukni.
2803   3, V  |           błękitnych oczach, z plastrem na szczęce, a jesiennym kwiatkiem
2804   3, V  |                 powitawszy opuściła się na stojący u biurka fotel mężowski.~-
2805   3, V  |              niespokojnie poruszała się na krześle. Po chwili jednak
2806   3, V  |         wydawała się wniebobraną; Kirło na krześle siedząc, naprzód
2807   3, V  |               cieszył się i tryumfował. Na twarzy Justyny najlżejsze
2808   3, V  |          spuszczone i zamyślony uśmiech na ustach. Kirłowa po chwilowym
2809   3, V  |               chwilowym milczeniu znowu na odwagę się zebrawszy mówiła
2810   3, V  |         niepotrzebnie! głupie skrupuły!~Na twarz Kirłowej wystąpił
2811   3, V  |                 tu mieli prawo.~- Nie - na zapytanie Benedykta odpowiedziała -
2812   3, V  |                Benedykt wielkimi oczami na nią patrzał.~- A cóż to
2813   3, V  |            doprowadził i wielka fortuna na takie pokuszenia i awantury
2814   3, V  |             jaki on dla nas dobry! Inny na jego miejscu i znać by nie
2815   3, V  |              naszą bardzo lubi i czasem na rękach ją nosi... Onegdaj
2816   3, V  |                wszyscy do Wołowszczyzny na parę dni przynajmniej!"
2817   3, V  |            nóżek się ścielę! - z niskim na krześle ukłonem umizgnął
2818   3, V  |            Kirło.~Benedykt milczał, wąs na palec zakręcał, aż z kolei
2819   3, V  |         spokojną i przyjazne. wejrzenie na Kirłową zwracając z lekkim
2820   3, V  |             namów i wpływów trzeba było na to, aby go do tego kroku
2821   3, V  |          walczyć z sobą musiał, nim się na ten krok zdecydował. Zupełnie
2822   3, V  |                niego towarzyszką życia. Na wielką panią i światową
2823   3, V  |             wczoraj jestem zaręczoną...~Na chwilę oniemieni, wszyscy
2824   3, V  |           wzrokiem po obecnych wodziła. Na koniec Benedykt ręką machnął.~-
2825   3, V  |                 pierścionka matki mojej na palcu nie mam. Wczoraj mu
2826   3, V  |               czmychnął, coś zamruczał, na siostrzenicę popatrzał i
2827   3, V  |             serce jej uderzyła, płomień na czoło a wilgoć w oczy rzucając.
2828   3, V  |                znasz dobrze tego życia, na które się decydujesz...~-
2829   3, V  |           dopomagania komuś, pracowania na siebie i dla innych!...~
2830   3, V  |                  Teoś harbuza dostał...~Na kształt automata z krzesła
2831   3, V  |              ganku zbiegłszy w ogrodzie na cały głos wołać zaczęła:~-
2832   3, V  |                 spełniwszy po wschodach na górę do Marty frunęła. Witold
2833   3, V  |                 łagodziła i wygładzała, na uniesienie syna patrząc
2834   3, V  |              głosu z siebie nie wydając na czworakach naprzód stanęła,
2835   3, V  |             domu!~Ale Kirłowa wcale ani na upadnięcie jej, ani na objawione
2836   3, V  |              ani na upadnięcie jej, ani na objawione przez nią życzenie
2837   3, V  |              przy tym dziś jeszcze choć na chwilę do Wołowszczyzny
2838   3, V  |                o tym?~Nie miała jeszcze na to czasu, bo Orzelski późno
2839   3, V  |               kierowała się ku wschodom na górę prowadzącym, gdy usłyszała
2840   3, V  |                Chwili rozmowy z tobą... na wszystko, co ci jest świętym
2841   3, V  |            wszystko, co ci jest świętym na ziemi, o chwilę rozmowy
2842   3, V  |                popełnić, to narazić się na wieczną niezgodę myśli i
2843   3, V  |            zwykle, żurnalowo ubrany ale na tą chwilę żurnalową poprawność
2844   3, V  |            zniknął dla ciebie!~Patrzyła na niego szeroko otwartymi
2845   3, V  |                że niczym nie narażę cię na walkę, która straszną w
2846   3, V  |                wstrzymywanych uśmiechów na twarzy jej zadrgało, aż
2847   3, V  |                niego, sień przebiegła i na wschody szybko wstępować
2848   3, V  |                 przybrudzonym szlafroku na skrzypcach grał. Okno było
2849   3, V  |         szczytach drzew, uśmiechał się, na palcach nóg czasem stawał,
2850   3, V  |             przestając z roztargnieniem na nią spojrzał.~- Co tam takiego?
2851   3, V  |                rozlegały się po pokoju. Na koniec skończył, ustami
2852   3, V  |            machnęła, naprzeciw krewnego na brzeżku krzesła usiadła.~-
2853   3, V  |       spuszczonymi oczami i splecionymi na kolanach rękami mówiła dalej. -
2854   3, V  |             rzeczy! Ochmistrzynię sobie na moje miejsce weźmiesz...
2855   3, V  |               sami cztery deski zbiją i na mogiłki sami poniosą...
2856   3, V  |       Niepotrzebna! Ależ ty dzieci moje na rękach swych wynosiłaś i
2857   3, V  |            rozmachiwał. Marta podniosła na niego swoje czarne, bystre,
2858   3, V  |                pozwolić, abym parę koni na parę dni ci zabrała... Do
2859   3, V  |      przeziębiłam się w piwnicy warzywa na zimę układając, ale nie
2860   3, V  |                   Po co mam leczyć się? na co? wieczny smutek!" - myślałam.
2861   3, V  |            kaszlała.~- A może jeszcze i na weselu twoich dzieci potańcować!
2862   3, V  |                 energiczna i niegłupia, na wiatr przyzwolenia swego
2863   3, V  |                 ufam, bo różowe okulary na nosie mu siedzą, ale wiem
2864   3, V  |               zawsze tymi ludźmi, teraz na weselu u nich byłaś, widziałaś,
2865   3, V  |               znowu przekonywało ją, że na coś potrzebną była, że krewny
2866   3, V  |              rozsądek wierzy. Cicho też na krześle usiadła i ze skupieniem,
2867   3, V  |           ukazał się Orzelski. Szlafrok na sobie miał, w pasie sznurem
2868   3, V  |                 to jest te... głupstwo, na które pan dobrodziej pewno
2869   3, V  |            zaszlochał. Benedykt rękę mu na ramieniu położył i z czołem
2870   3, V  |                   Benedykt zamyślił się na chwilę.~- Mój kochany panie -
2871   3, V  |            swoją bądź pan spokojny.~Idź na górę, graj sonatki i serenadki,
2872   3, V  |               pośle...~Pomyślał chwilę, na smyczek swój spojrzał.~-
2873   3, V  |             Benedykt, kapelusz słomiany na głowę włożył i ramię jej
2874   3, V  |         przerzynającą duży ogród drogę, na której teraz usychały trawy
2875   3, V  |             białe dzięcieliny, siedząca na sapieżance białoczarna sroka
2876   3, V  |                z oczu, kosa. z rąk jego na trawę padając błysnęła i
2877   3, V  |                przycisnął. Benedykt nie na niego jednak patrzał, ale
2878   3, V  |               niego jednak patrzał, ale na Anzelma, który pod okapem
2879   3, V  |              sobą; przez chwilę milcząc na siebie patrzyli. Na koniec,
2880   3, V  |             milcząc na siebie patrzyli. Na koniec, Benedykt kładąc
2881   3, V  |           koniec, Benedykt kładąc dłońí na pochylonej przed nim głowie
2882   3, V  |            leżącego mu pomiędzy brwiami na wysokie czoło i aż na skronie
2883   3, V  |           brwiami na wysokie czoło i aż na skronie cienkie nici rozbiegły
2884   3, V  |            wielką czapką wzniósł nieco, na zaniemeński bór nią wskazał