Tom, Rozdzial

 1   1, I  |            tej sczerniałej, w dłoni czasu czy losu zgniecionej twarzy.
 2   1, II |         stuletnim domu, o tej rzece czasu, która nad tym miejscem
 3   1, II |             potem owdowiał. Od tego czasu oboje u nas mieszkają. Justynka,
 4   1, II |             francuskich wyrazów, od czasu do czasu, zręcznie i grzecznie,
 5   1, II |    francuskich wyrazów, od czasu do czasu, zręcznie i grzecznie, tłumił
 6   1, III|             w nich uderzone dzwonem czasu krzyknęło i na skrzydłach
 7   1, III|      słychać tu nie było od dawnego czasu, od owego czasu, w którym
 8   1, III|             dawnego czasu, od owego czasu, w którym powstały gęsto
 9   1, III|      Wszystko to po upływie pewnego czasu wydawać się mogło snem napełnionymi
10   1, III|           spracowanyn i nie mającym czasu ani chęci do podzielania
11   1, III|            ty, Emilciu, od jakiegoś czasu bywasz dla mnie tak obojętną?
12   1, III|             na długie pisanie nigdy czasu nie miał i wszelka umysłowa
13   1, III|        rządziła Marta. Co zostawało czasu od gospodarstwa i interesów,
14   1, IV |    najwyraźniej odbijało się piętno czasu i miejsca, nastąpiło znowu
15   1, IV |     Korczyński - nie miałeś jeszcze czasu zmęczyć się tą głuchą i
16   1, IV |       pociechę swą i uprzyjemnienie czasu masz pan przynajmniej piękny
17   1, IV |       przerwał znowu Zygmunt - idee czasu są rzeczą bardzo piękną...~-
18   1, IV |            w domu... Jak ty od tego czasu urosłaś...~- I ty, Widziu,
19   1, V  |         wychowaniec minionej minuty czasu, którego przez całą młodość
20   1, V  |         mogła, pozostało Justynie z czasu tego, kiedy jej matka często
21   1, V  |        którego w miarę upływającego czasu coraz więcej, jak utraconego
22   1, V  |            Justyna.~- Dlaczego nie? Czasu śmierci jego siedem lat
23   1, V  |           zawołała:~- Pan Jan widać czasu ma dużo, kiedy sobie tak
24   1, V  |          wziął do serca, że od tego czasu troszkę zwariował. Nie to,
25   1, V  |            żałował ubiegłej godziny czasu przedłużyć ją pragnąc. Z
26   1, VI |     wypleniać nikt tu znać nie miał czasu albo chęci, ale w zamian
27   1, VI |          różnym niewiadomym do tego czasu dziełom i przemysłom. Niektórzy
28   2, I  |            Poszłabym go szukać, ale czasu nie mam...~Istotnie, nie
29   2, I  |      Istotnie, nie miała ani chwili czasu, bo oto i teraz we drzwiach
30   2, I  |     Korczyńskiego. Nie miała jednak czasu przypatrywać się im długo;
31   2, II |             Europy, że, od jakiegoś czasu powędrowały już dalej, do
32   2, II |            ud lat kilku, to jest od czasu, kiedy starsze córki moje
33   2, II |          takie niestosowne do ducha czasu wychowanie, takie przykłady
34   2, II |       kanwie pantofle dla Marty. Od czasu do czasu szeroko poziewała
35   2, II |     pantofle dla Marty. Od czasu do czasu szeroko poziewała albo z
36   2, II |      dalekimi już od niej .były. Od czasu do czasu cicho i jękliwie
37   2, II |             niej .były. Od czasu do czasu cicho i jękliwie wymawiała:~-
38   2, III|            rozsypane, a w przeciągu czasu na drobne ułamki rozbite.
39   2, III|       troszkę i wstydno, że do tego czasu nigdy jej pani nie odwiedziła...~
40   2, IV |         rzeki wracające pszczoły od czasu do czasu nad głowami płynących
41   2, IV |      wracające pszczoły od czasu do czasu nad głowami płynących przelatywały,
42   2, IV |            dla niej nowych.~Dziecko czasu ciągnącego się pasmem ciężkim
43   2, IV |             z jakichś myśli i dążeń czasu, które ją z dala dotknęły;
44   2, IV |              ale drobnych, niewiele czasu zabierających, z których
45   2, IV |       więcej być mogła? Dla zajęcia czasu miała książki, fortepian,
46   2, IV |           ze skupioną uwagą, Jan od czasu do czasu czynił głową znaki
47   2, IV |     skupioną uwagą, Jan od czasu do czasu czynił głową znaki potwierdzenia
48   2, IV |             zniecierpliwienia.~- Tu czasu do medytacji nie ma. Proszę
49   2, V  |              czy bardzo zmokli, ile czasu w borze spędzili. Opowiedział,
50   2, V  |          podróżowały po przestrzeni czasu zatapiając się w czytaniu
51   3, I  |          ślad niestarty i z upływem czasu pogłębiać się mający.~Na
52   3, I  |         duchem w miarę upływającego czasu wierzyła coraz mocniej.~
53   3, I  |        dwóch lat zresztą, prawie od czasu gdy Zygmunt ożeniony do
54   3, I  |        spostrzeżeń i uwag, które od czasu stałego osiedlenia się w
55   3, I  |             jedynaczkę. Ale od tego czasu minęły dwa lata. Teraz uśmiechnął
56   3, I  |           Różyca jest tylko kwestią czasu.~Z krzywym trochę uśmiechem
57   3, II |            mię głęboko. Od jakiegoś czasu te same myśli przechodziły
58   3, II |           głową.~- Nie, od jakiegoś czasu nie! Chociaż, przyznam ci
59   3, II |          nie uprzedził. Od jakiegoś czasu okazywał on Justynie uprzejmość
60   3, II |       życząc, czynnie doń dopomagać czasu ani ochoty nie miał. Wprzódy
61   3, II | przychodzenia im z pomocą, płacz od czasu do czasu połykaniem saliceli
62   3, II |           pomocą, płacz od czasu do czasu połykaniem saliceli i morfiny
63   3, II |           łaskaw uważać mię od tego czasu za swego znajomego, który
64   3, III|           nad długością upłynionego czasu zastanawiał się, drugi chciał
65   3, III|              do śpiewania nie mieli czasu. A tylko Janek jeszcze,
66   3, III|         jutro zginę, jeżeli do tego czasu prawdziwe kochanie choć
67   3, III|             życiu do bałamuctwa ani czasu, ani ochoty nie ma. Jak
68   3, III|         przynajmniej folgę jaką da, czasu popuści, żeby i swoje odebrać,
69   3, III|           ze zjeżoną kępą wąsów, od czasu do czasu pomrukiwał:~- Nie
70   3, III|             kępą wąsów, od czasu do czasu pomrukiwał:~- Nie cudzy
71   3, IV |          ale dwie setki lat od tego czasu upłynęły, tak wszystko dokoła
72   3, IV |      otwartym, Zaniewscy jeszcze od czasu do czasu na skrzypcach rzępolili
73   3, IV |       Zaniewscy jeszcze od czasu do czasu na skrzypcach rzępolili
74   3, IV |           przyjechać, gdzie od tego czasu wszystkie myśli moje mieszkać
75   3, IV |         mogli. Tyle więc tylko miał czasu, aby Jadwigi rękę ucałować,
76   3, IV |         stryjku! niech już później! czasu teraz nie mam! - zawołał
77   3, V  |             Nie miała jeszcze na to czasu, bo Orzelski późno wstawał