Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        ognistość i przenikliwość oczu. Te oczy zdawały się być
 2   1, II |        płci, wielkością czarnych oczu o powłóczystym, łagodnym
 3   1, II |          ufryzowanyni włosami; u oczu połyskiwały szkła binokli.
 4   1, II | urągliwym wyrazem swych smutnych oczu na sąsiada cieszącego się
 5   1, II |       szyderskich, ognistych jej oczu. Teresa, zarumieniona trochę,
 6   1, II |          drżał, usta zbladły i z oczu znowu trysnęły płomienie.
 7   1, III|        wyrazem swych płomiennych oczu zawsze coś do mówienia i
 8   1, III|          rozlegało, z błękitnych oczu iskry sypał, potężnym barytonem
 9   1, III|   chusteczki, którą na chwilę do oczu swych przycisnęła. Potem
10   1, III|        samego diabła, tylko mi z oczu ruszajcie! Zaraz! Jak nazywacie
11   1, IV |         około wielkich, smutnych oczu i chłodnych. dumnych ust.
12   1, IV |       tym samym rozpromienieniem oczu i uśmiechu, z jakim teraz
13   1, IV |     wargę, a z wielkich, piwnych oczu, zupełnie do oczu Benedykta
14   1, IV |        piwnych oczu, zupełnie do oczu Benedykta Korczyńskiego
15   1, IV |   podnosząc przerwał Witold, a z oczu posypały się mu iskry -
16   1, IV |           z dobrodusznym wyrazem oczu i uśmiechu, wyprostowując
17   1, IV |          nienaturalny blask jego oczu i zwiększające się rumieńce.
18   1, IV |        końcu salonu ujrzała parę oczu utkwionych w nią z nieopisanym
19   1, IV |         z namiętnych i wymownych oczu wypadają jak strzały obelgi.
20   1, V  |        błękitnych, roziskrzonych oczu, zza zmieszania i zawstydzenia,
21   1, V  |    chwilę roziskrzony blask jego oczu.~- Prawdę powiedziawszy -
22   1, V  |       było bławatkowy szafir jej oczu, które pod brwiami kasztanowatymi
23   1, V  |      mnie Fabian wielkimi panami oczu nie wypieka... ja ich dwadzieścia
24   1, V  |      sposobie życia i posępności oczu Benedykta. Domyślała się
25   1, V  | policzkami i spłowiałym błękitem oczu. Ze sposobu, w jaki zbliżył
26   1, VI |   podniosła, a z szafirowych jej oczu na pełne i rozognione policzki
27   1, VI |         on prośbę wyczytał z jej oczu. Obejrzał się na słońce:
28   2, I  |          dlaczego sobie czarnych oczu lepiej nie umyła, a potem
29   2, I  |        się do dziecka, ale wyraz oczu jego był smutny. Na koniec,
30   2, I  |  ośmielona, z figlarnym błyskiem oczu, który zdradzał, że kiedyś,
31   2, I  |        czarnych włosów i szarych oczu, jaki się znajduje u panny
32   2, II |          i z radosnym błyskaniem oczu przylgnął cały do niej,
33   2, II |         erotycznym wyrazem ust i oczu, wcale dobrze znała trzy
34   2, II |         jakby starannym, a wyraz oczu i ust zdradzał wyraźną chęć
35   2, II |         powtarzał Korczyński i z oczu ciskał błyskawice. Długo
36   2, II |        para wielkich, podłużnych oczu. Te to właśnie połączenie
37   2, III|          blasku małych, ciemnych oczu, z białości zębów co chwilę
38   2, III|       błyszczących, wesołych jej oczu nabiegły łzy. Rozczuliła
39   2, III|        razem i gniewnym błyskiem oczu przerwał Jan.~- Owszem,
40   2, III|    nabiegła i z turkusowych jego oczu sypały się błyskawice.~-
41   2, III|        rzecz dziwna! z kilku par oczu trochę złośliwe i pogardliwe
42   2, III|          i parą małych, bystrych oczu połyskująca.~- Ot, i poruszyła
43   2, III|          policzki i nawet białka oczu, które niepohamowaną złością
44   2, III|     około wozu swego poprawiał i oczu nie podnosząc coraz ciszej
45   2, III|    szarej szerści z dziesięć par oczu błyszczało na kształt czarnych
46   2, III|          i uważnych, zamyślonych oczu nie spuszczał z twarzy Witolda.
47   2, III|       nie - ze srebrnym błyskiem oczu poprawił się - albo i nie!
48   2, III|         różową szramę, tak jakby oczu od niej oderwać nie mógł,
49   2, IV |          i coraz niższego lotu z oczu nie spuszczał i zręcznym
50   2, IV | podłużnych, pełnych, szafirowych oczu, tak samo, jak usta, śmiejących
51   2, IV |    sosnami, tam, w tym miejscu z oczu naszych znikli... Słowik
52   2, V  | niedobrowolnie łzy ciekły mnie z oczu. Którego dnia dźwignę się
53   2, V  |         młodsze bracia, tylko co oczu nie powyślepiali brata oficera
54   2, V  |         nie spuszczała z Justyny oczu, które coraz więcej zapalały
55   2, V  |          się mogło, że po prostu oczu od nich oderwać nie mógł.
56   2, V  |        sinym prawie rumieńcem, z oczu sypały się iskry. Dziadka,
57   2, V  |     policzkach, dokoła wypukłych oczu z piwną, posępną źrenicą.
58   3, I  |     gniewu czy żalu obie ręce do oczu podniósłszy szybkim biegiem
59   3, II |            Niż co?...~Z błyskiem oczu dokończyła:~- Niż wieczne
60   3, II |            A tak - nie zwracając oczu na żonę energicznie potwierdził. -
61   3, II |      trzęsły się i łzy do małych oczu nabiegły.~- A to mnie tak
62   3, II |          znowu tak, aż mu łzy do oczu nabiegały. Fabian zaś nagle
63   3, II |         ciągnącej się za bramą z oczu mu nie zniknął. Niespokojny,
64   3, II |    bardzo blady, drżał cały, a z oczu sypały się mu iskry. Uczynił
65   3, II |       migocącym w dalekiej głębi oczu zatrwożeniem. Usiadł tak,
66   3, III|           Tu pomimo załzawionych oczu szorstka kępa wąsów poruszyła
67   3, III|          kontemplacji pogrążony, oczu z niej nie spuszczając zaczął:~-
68   3, III|    sobolowymi brwiami szafir jej oczu roziskrzył się i naokół
69   3, III|    kwiliła, a łzy jak paciorki z oczu jej na jego kapotę i głowę
70   3, III|    poznać można było tylko z ich oczu ścigających szlaki blasków,
71   3, IV |     Niewysłowiona męka biła mu z oczu i zmarszczkami występowała
72   3, IV |          przekwitających twarzy, oczu od wpatrywania się w oblicze
73   3, IV |       Zmienił się dziwnie. Blask oczu jego wilgotny był i jakby
74   3, IV |         punkt zapatrzony, inne z oczu tracił; jak wół ze schyloną
75   3, IV |        wspaniałej talii i takich oczu cudnych, jak żyję, nie widziałem!~
76   3, V  |     błyskawicami wytrysnęła mu z oczu, kosa. z rąk jego na trawę