Tom, Rozdzial

 1   1, I |         przyjedzie, że go ten pan Różyc do siebie na obiad zaprosi...~-
 2   1, I |    odpowiedziała Marta. - Zapewne Różyc zaprosił go do swego powozu;
 3   1, II|       prawdziwa gracja, niech pan Różyc powie! Cukierek! Talia zgrabna,
 4   1, II|           błyszczały.~- Niech pan Różyc zaświadczy... Co, panie
 5   1, II|         czy flukcję... Pan Teofil Różyc, panna Teresa Plińska, towarzyszka
 6   1, II|           ze współczuciem zapytał Różyc. - Może pani okno otworzyć
 7   1, II|      basowe wołania. Korczyński i Różyc jednocześnie spojrzeli w
 8   1, II|  miejscowość - rzekł w zamyśleniu Różyc.~Korczyński wskazał mu pracujących
 9   1, II|          nie mają także święta...~Różyc zdjął binokle i długą swą
10   1, II|            Machnął ręką i umilkł. Różyc cierpiącymi swymi, ale inteligentnymi
11   1, II|        zaczął. Widocznym było, że Różyc nie wiedział dobrze, co
12   1, II|           gdzie pan mieszkałeś...~Różyc z niedbałym uśmiechem, choć
13   1, II|       będziesz miała od razu. Pan Różyc już jest, a dwóch jeszcze
14   1, II|          Co też pan wygaduje! Pan Różyc... gdzieżby on tam mógł...
15   1, II|        Nieznajomy człowiek, czyli Różyc, ze zdumieniem na tę scenę
16   1, II|   ścigając ją spojrzeniem szepnął Różyc.~Kirło nie zmieszał się
17   1, II|      dziwna rzecz! dzieci nie ma!~Różyc gospodynię domu nie mógł
18   1, II|     odprowadzenia pani do pokoju.~Różyc i Kirło z roztargnieniem
19   1, II|         ich ona obchodziła. Nagle Różyc twarz od okna odwracając
20   1, IV|           bogatszy jeszcze Teofil Różyc siedział był przy stole
21   1, IV|      malarski Zygmunta etc., etc. Różyc, ze swą wykwintną postawą
22   1, IV|        znowu kilka par świetnych. Różyc prowadził strojną pannę
23   1, IV|         pani Benedyktowej, że ten Różyc w tobie... te... a i Zygmuś
24   1, IV|        przy otwartym fortepianie, Różyc, młody hrabia z angielskimi
25   1, IV| najpiękniejsze w świecie kobiety. Różyc znowu najdłużej mieszkał
26   1, IV|           o tym samym po myśleli. Różyc nerwowym ruchem pociągnął
27   1, IV|         talent - uprzejmie podjął Różyc.~Po bladej, ciemnymi bokobrodami
28   1, IV|         nieśmiałością napastował, Różyc uśmiechnął się uprzejmie
29   1, IV|         przykrym śmiechem zawołał Różyc.~- Quand on a mangé un million,
30   1, IV|     szepnął do Różyca hrabia.~Ale Różyc wszystkich tych przemów
31   1, IV|            a Zygmunt Korczyński i Różyc przebywali całą długość
32   1, IV|           utraciła. Dopiero kiedy Różyc obok niej usiadłszy mówić
33   1, IV|      przed chwilą salon opuścili. Różyc, którego stopniowo, ale
34   1, IV|        wybornie wykonywanym brio, Różyc nieznacznie i na palcach
35   1, IV|         jej pewno nie spotkasz...~Różyc śmiał się cicho.~- Parafiaństwo,
36   1, IV|           ku drzwiom przedpokoju, Różyc poskoczył za nią.~- Pani
37   1, IV|         przedpokoju wbiegł za nią Różyc i razem z nią zbliżył się
38   1, IV|       parasolikiem w rękach szedł Różyc. Zapewne w towarzystwie
39   2, I |           właśnie w chwili, kiedy Różyc wysiadłszy z karetki w progu
40   2, I |          z miejsca nie mogły. Ale Różyc zdawał się wcale nie spostrzegać
41   2, I |            czerwoną kresę. Jednak Różyc, nisko pochylony; złożył
42   2, I |     mnóstwo węzłów była splątała. Różyc i tego jej kłopotu zdawał
43   2, I |       sobą ze stukiem zatrzasnął. Różyc trzymając ciemną rączkę
44   2, I |        przed gościem zasłaniała,. Różyc prawie pieszczotliwym ruchem
45   2, I |         żywiej niż zwykle zawołał Różyc - Zresztą - dodał - powinnaś
46   2, I |     starasz się przezwyciężać?...~Różyc uśmiechał się niedbale,
47   2, I |          słuszność - krótko rzekł Różyc.~Słowa te z prostotą wymówione
48   2, I |     człowieku było dwóch ludzi...~Różyc w rękę ją pocałował,~- Powiedziałaś
49   2, I |       Każę zaraz podać herbatę...~Różyc z żywym poruszeniem upewnił,
50   2, I |      bieliźnie, kupcach i Stasiu.~Różyc prędko i z pewną gwałtownością
51   2, I |             Otóż to - potwierdził Różyc.~- Edukowali ją wprawdzie
52   2, I |         podoba, ożeń się z nią...~Różyc rękę z łyżeczką na stół
53   2, I |             Naturalnie - przerwał Różyc - Sama pomyśl: urodzona
54   2, I |       myszki wysunęła się Bronia. Różyc sam jeden pozostawszy, z
55   2, I |        niż była przed kwadransem. Różyc rękę do niej wyciągnął.~-
56   2, I |       wpatrujący się w nią ciągle Różyc.~- Trzydzieści cztery -
57   2, I |       biedach i nadziejach, gdyby Różyc jej nie przerwał. Powoli,
58   2, I |           Więc dlaczegóż? - pytał Różyc.~- Dlaczego? Mój drogi kuzynie,
59   2, I |         nim nie myślał. Proszę...~Różyc wpatrywał się w nią niby
60   2, I |           majątków... wiem o tym!~Różyc wstał. Niejaka zdolność
61   2, II|           której dziedzic, Teofil Różyc, zakochany jest po uszy
62   2, II|           świetny los spotka. Ten Różyc, słowo honoru, musi być
63   2, II|        dziękuj, bo jeżeli cię ten Różyc weźmie, nie będziesz miała
64   2, V |          Wieczne głupstwo! A żeby Różyc przyjechał, ha? Dwom bogom
65   3, I |          Quelle idée - zawołał. - Różyc nie ożeni się z nią nigdy!~-
66   3, I |             Nie wiadomo nawet, co Różyc zrobi, gdy się z nią ożeni,
67   3, II|     Prawdziwy zaszczyt sprawi pan Różyc kobiecie, którą za żonę
68   3, II|    zapytać: czy to prawda, że pan Różyc stara się o ciebie, i czy...
69   3, II|           mający...~- Zapewne pan Różyc i les beaux restes jego
70   3, IV|           jakim artystą, albo jak Różyc, kartką welinu w roztworze
71   3, V |         jestem. Kuzyn mój, Teofil Różyc, prosi przeze mnie o rękę
72   3, V |          po niej krążącej:~- Teoś Różyc harbuza dostał... on, Różyc,
73   3, V |       Różyc harbuza dostał... on, Różyc, dziedzic Wołowszczyzny,
74   3, V |         takiego? aha! wiem... pan Różyc... ale poczekaj! niech wprzódy