Tom, Rozdzial

 1   1, I  |       dlaczego?~- Wiem - z powagą odpowiedziała panna.~- No, to dobrze,
 2   1, I  |      zaprosi...~- Nie głupi on! - odpowiedziała Marta. - Zapewne Różyc zaprosił
 3   1, I  |          obrzydzenia; wnet jednak odpowiedziała:~- Niech ciocia śmiało wszystko
 4   1, I  |          szepnęła.~- Nieszpetny - odpowiedziała Marta. - Pomiędzy nimi często
 5   1, II |         już nadchodzącą migrenę - odpowiedziała pani Emilia i z cicha, zwolna
 6   1, II |      zaduch!~- O, nie! - łagodnie odpowiedziała pani Emilia - wiesz o tym,
 7   1, II |        obiad będzie?~- Nie wiem - odpowiedziała i ułożyła obok lusterka
 8   1, II |    oczyścić?~- Już oczyszczony! - odpowiedziała Justyna.~- Oczyszczony...
 9   1, III|     oznaczyć mi terminy wypłat...~Odpowiedziała, że ten punkt sprawy jest
10   1, IV |    Justynko, a?~- Jadłam, ojcze - odpowiedziała.~- Che, che! - zaśmiał się
11   1, IV |           jej dystyngowanego pana odpowiedziała zwykłym sobie powolnym pochyleniem
12   1, IV |       przyciszonym jeszcze głosem odpowiedziała:~- Pan Benedykt był tak
13   1, IV |           na śmiałość zbyt głośno odpowiedziała:~- A jakże ja, moja pani,
14   1, IV |    Czemużby nie? - ze zdziwieniem odpowiedziała.~- Dawno cię już nie widziałem,
15   1, IV |  zasmuciła. Ale potem energicznie odpowiedziała:~- Niech sobie będzie parafiaństwo!
16   1, IV |      ukazuje się tylko na krótko?~Odpowiedziała, że czasem wuja w gospodarstwie
17   1, IV |         goryczy i żalu, że prędko odpowiedziała:~- Nie, nie... nie to!~Chciała
18   1, IV |   mężczyznę.~- Zupełnie i nigdy - odpowiedziała z taką pewnością głosu,
19   1, IV |               Mnie niewesoło... - odpowiedziała.~- A co ja na to poradzę?
20   1, V  |       zoranej ziemi.~- Dziękuję - odpowiedziała - wyszłam na przechadzkę
21   1, V  |          też i zupełnie mimo woli odpowiedziała Justyna.~Uśmiech zniknął
22   1, V  | przyjaźnie o panu wspomina - żywo odpowiedziała Justyna.~- Być nie może -
23   1, V  |         wciąż białe zęby ukazując odpowiedziała. - Wody w garść nie nabiorę,
24   2, I  |          pytające spojrzenie Rózi odpowiedziała:~- Przywiązałam go do kanapy
25   2, I  |           swym ponętnym uśmiechem odpowiedziała Kirłowa, ale oczy jej miały
26   2, I  |         ciemną rączkę Broni, żywo odpowiedziała:~- Zdaje się, że nikt jej
27   2, I  |            z niejakim zdziwieniem odpowiedziała.~- Czy wiesz o tym, że kobiety
28   2, II |      byłaś?~Młoda panna spokojnie odpowiedziała:~- W Bohatyrowiczach.~A
29   2, II |         Jan Bohatyrowicz - ciszej odpowiedziała.~Jakby ją to nazwisko w
30   2, II |          żyć, kochać!~- O, tak! - odpowiedziała Teresa - jakże tam ludzie
31   2, II |           robić? zwiąż wstążką! - odpowiedziała matka. - Tylko - dodała -
32   2, II |        mruganiemi kręceniem głową odpowiedziała Teresa.~A gdy dwa jedwabne
33   2, III|    zmęczenia nad głowę wyciągając odpowiedziała:~- Lepszego jak on to już
34   2, III|          blaskiem i łzami i cicho odpowiedziała:~- Po co ja tu między wami?
35   2, III|              Nie ma - z uśmiechem odpowiedziała Justyna.~- Oj, to źle! trzeba,
36   2, III|     użętego zboża i prostując się odpowiedziała:~- Alboż to tutaj tylko
37   2, III|           zaprzeczam - filuternie odpowiedziała dziewczyna. On podłużnymi,
38   2, III|      takie niestałe?~- Nie wiem - odpowiedziała kobieta - ja myślę czasem
39   2, III|        poważnie, wpół ze śmiechem odpowiedziała pytaniem:~- A Jan i Cecylia?~
40   2, III|           niego pogodnie, ufnie i odpowiedziała:~- Popłynę z panem.~Tuż
41   2, IV |        Czy wygodnie?~- Wybornie - odpowiedziała.~Zielone i wonne posłanie
42   2, IV |    porywczo rzucił.~- To prawda - odpowiedziała i cała rumieńcem spłonęła.~
43   2, IV |           pewno...~Zaśmiała się i odpowiedziała, że najpewniej wiadra z
44   2, IV |          nie lęka się? - zapytał.~Odpowiedziała, że trwogi najmniejszej
45   2, V  |        Nie święci garnki lepią! - odpowiedziała Justyna.~- Bardzo słusznie,
46   3, I  |   objawiać zaczynał mały Zygmunt, odpowiedziała, że pielęgnować jej w nim
47   3, I  |              To prawda - z powagą odpowiedziała - wiem o tym dobrze, ale
48   3, I  |     Musseta - z trochą zdziwienia odpowiedziała.~- Skąd on się wziął tutaj? -
49   3, I  |         Zupełnie wszystko jedno - odpowiedziała i podjąwszy tomik Leopardiego,
50   3, I  |         krótko.~- Za pana Różyca -odpowiedziała.~Zygmunt wpółleżącą postawę
51   3, II |          Po chwilowym wahaniu się odpowiedziała z cicha:~- Tego, co czuję,
52   3, II |         silną kibić swą prostując odpowiedziała:~- Czy wyglądam na istotę,
53   3, II |   ramionami.~- Mój drogi - zwolna odpowiedziała - czyżbym mogła odrzucać
54   3, II |    uznajesz?~- Nie domyślam się - odpowiedziała.~Pochylił się i chciał ująć
55   3, II |     rozważa, rozróżnia...~- Nie - odpowiedziała - o filozofii dokładnego
56   3, II |     wtrącił Zygmunt.~- Być może - odpowiedziała.~Zmieszany, obrażony, rozczarowany
57   3, II |            nieprawdaż?~- Prawda - odpowiedziała.~- I to także jest prawdą,
58   3, II |          było trochę drżenia, gdy odpowiedziała:~- Nie ma na świecie matki,
59   3, II |      niego wzrok głęboki i surowy odpowiedziała:~- Dlatego właśnie, co powiedziałeś...
60   3, II |         jej wyniosłość i energia, odpowiedziała:~- Nigdy. Ja na te rzeczy
61   3, III|          drogą iść nie przestając odpowiedziała, że parobek wczoraj jej
62   3, III|           się głośno i głośno też odpowiedziała:~- Niech pan będzie upewniony,
63   3, III|  zbiegającą jej do serca. Z cicha odpowiedziała:~- Wierzę!~Wtem krzyknęła
64   3, IV |      poetyczną miłość?~Teresa nie odpowiedziała. Zamyśliła się głęboko.
65   3, IV |       młody człowiek.~- A za to - odpowiedziała - że kiedy wszyscy mnie
66   3, IV |        moja? moja?~- Na zawsze! - odpowiedziała.~Nad dalekim zakrętem Niemna
67   3, V  |          Justyna śpi?~Dziewczynka odpowiedziała, że Justysi dziś jeszcze
68   3, V  |             czyjegoś!~Justyna nie odpowiedziała nic, tylko filuterny uśmiech
69   3, V  |            na zapytanie Benedykta odpowiedziała - nie to wcale! Majątek
70   3, V  |       wierzę, że jestem kochaną - odpowiedziała.~Pani Emilii zrobiło się
71   3, V  |     Zagadki w tym żadnej nie ma - odpowiedziała.- Właśnie dlatego, że dumną
72   3, V  |          twoje?~- Tak stanowcze - odpowiedziała - że nic w świecie, nawet
73   3, V  |           z obojętną grzecznością odpowiedziała i zbliżyła się ku niemu.~-
74   3, V  |        dziwną pokorą i uciszeniem odpowiedziała - ale widzisz... Justynka