Tom, Rozdzial

 1   1, III|          losy odrzuciły go bardzo daleko i po kilku latach zaledwie
 2   1, III|        też odwróciła się szybciej daleko, niżby się tego po jej osłabieniu
 3   1, IV |    którymi posunęło kilka innych, daleko skromniej wyglądających,
 4   1, IV |    czyniąc w tej chwili twarz jej daleko starszą, niż była istotnie.
 5   1, IV |       wzrok promienny, natchniony daleko kędyś posyłał: Lotne marzenia
 6   1, IV |       zajęciach jej pomagała, ale daleko więcej eleganckim kamerdynerem
 7   1, V  |           wypowiedziała Justynie.~Daleko mniej powściągliwą była
 8   1, V  |           dodał - że panienka tak daleko od dworu zaszła. Można wrócić
 9   1, V  |          posunął się znowu, tylko daleko powolniej niż wprzódy i
10   1, V  |      stojącej postawie pozostał i daleko kędyś patrząc milczał. Pomimo
11   1, V  |      poprawił nad czołem czapkę i daleko kędyś bladymi oczami patrząc
12   1, V  |           i na ławce, dość jednak daleko od niej, usiadł.~Wtem zza
13   1, V  |     sposób zamyślając się i kędyś daleko patrząc dokończył:~- Różne
14   1, V  |            Potrząsł głową t kędyś daleko patrzał.~Powolnym ruchem
15   1, V  |           jednak podniósł twarz i daleko patrzeć zaczął.~- Ale nie
16   1, V  |     wielka przestrzeń. Uczuła się daleko, daleko od Korczyna - gdzieś
17   1, V  |    przestrzeń. Uczuła się daleko, daleko od Korczyna - gdzieś na
18   1, V  |       zarzucone czoło pocałowała. Daleko ognistszy rumieniec niż
19   1, V  |         jego oczy spojrzały kędyś daleko i plecy wnet przygarbiły
20   1, V  |    przybrała w mgnieniu oka pozór daleko starszej, niż była istotnie.
21   1, VI |        wykrzykiwane rozlegały się daleko. Pod gęstymi warzywami śmigały
22   1, VI |          gniewliwe. Rozlewały się daleko i o ziemię biły koryta w
23   1, VI |        fortuny przyrobiwszy gdzie daleko na osobnym folwarku siadał
24   1, VI |          punktu oko mogło sięgnąć daleko i rozeznać wśród ciemnej
25   2, I  |           zdaje mi się, że byłbyś daleko szczęśliwszym, gdybyś się
26   2, I  |        zgryzota czyniły twarz jej daleko starszą, niż była przed
27   2, I  |           twarz jego wydawała się daleko spokojniejszą niż wprzódy;
28   2, I  |          ale ciche i mniej ostre. Daleko, kędyś na krańcu zaniemeńskich
29   2, II |          i długo popatrzała kędyś daleko za bramę dworu, na pole.
30   2, II |         nas na pensji nawet salon daleko jest piękniejszy, a ja bym
31   2, II |     mieście widywała. Ale kuzynki daleko od niej więcej o tym przedmiocie
32   2, II |         zażąda procentu wyższego, daleko nawet wyższego nad ten,
33   2, II |         twarz ojca mijając, kędyś daleko patrzał; Ale u Benedykta
34   2, II |         rysami wydawała się znowu daleko starszą, niż była. We wzroku
35   2, III|      smutne? Wszędzie są takie, i daleko jeszcze gorsze, a jedyna
36   2, III|         poczynającego wysychać na daleko bielszych niż policzki czołach.
37   2, III|    wieczne jakby zamyślenie duszy daleko od obecnej rzeczywistości
38   2, III|         nie na gościa, lecz kędyś daleko patrząc przemówił:~- Nie
39   2, III|           piersi skrzyżował, nogi daleko przed siebie wyciągnął i
40   2, III|          jego wejrzeniem pobiegły daleko, ku zaniemeńskiemu borowi,
41   2, III|        jego coraz częściej biegło daleko, ku zaniemeńskiemu borowi,
42   2, III|         przeciwny wiatr powieje i daleko odegna wszystko, co człowiekowi
43   2, III|           Ona zamyślonym wzrokiem daleko gdzieś patrzała.~- Iluż,
44   2, IV |     przyciemnień. Tam gdzie rzeka daleko przed pomykającym czółnem
45   2, IV |        różowate wrzosy rozciągały daleko swe suche, smętne girlandy,
46   2, IV |    gałązek wyrzeźbione, słały się daleko, jakby w nieskończoność,
47   2, IV |       wilczej paszczy i wypełzały daleko po ziemi ciągnące się girlandy
48   2, IV |       staczały się owe walki, ale daleko, daleko od miejsca, w którym
49   2, IV |        się owe walki, ale daleko, daleko od miejsca, w którym urodziła
50   2, IV |            lata za latami; kędyś, daleko, w wesołe pary łączyli się
51   2, IV |      Korczyna i udania się gdzieś daleko, do jakiego miasta, w którym
52   2, IV |          dusz siedem w domu. Inni daleko mniej mają: po dziesięć,
53   2, V  | rozpoznasz...~ ~Ze wzrokiem kędyś daleko za otwarte okno puszczonym
54   2, V  |         tylko zwróconej ku niej a daleko więcej do półgłosem smutnych
55   2, V  |       przeszumiały, przeleciały i daleko już znajdują się ode mnie.
56   3, I  |       starych portretów i jednego daleko świeższego, który nad ozdobnym
57   3, I  |           ich pobraniu się gdzieś daleko stąd przez jakiegoś biegłego
58   3, I  |     rodzaju miała ze dwadzieścia. Daleko jeszcze więcej znajdowało
59   3, I  |         błysnęła. Po wielu latach daleko od rodzinnego miejsca spędzonych,
60   3, I  |           Andrzejowa wyglądała na daleko młodszą, niż była. Kibić
61   3, I  |          od rozkopanego wzgórza i daleko żywszym krokiem niż wprzódy
62   3, II |      sobie to wszystko, o czym ty daleko lepiej i więcej wiesz ode
63   3, II |          jak on, świat by już był daleko... daleko... A nam o to
64   3, II |        świat by już był daleko... daleko... A nam o to przecież idzie...
65   3, II |       wielkim zmieszaniem. Ciszej daleko niż wprzódy zamruczała:~-
66   3, II |          u Anzelma i Jana, jednak daleko ciaśniej i biedniej. Ule
67   3, II |     cierpienia jej uspokajały się daleko powolniej niż to bywało
68   3, II |        wykwintność form. Wyglądał daleko mniej żurnalowo niż zwykle.
69   3, II |   towarzystwa... Już też Klotylda daleko jest dla mnie stosowniejszą...
70   3, III|           od Jadwiśki odsadzi, bo daleko, gdzie! może cztery razy
71   3, III|          nogę w błyszczącym bucie daleko naprzód wysunąwszy podjętym
72   3, III|       jego, który podówczas kędyś daleko i na zawsze z okolicy wywędrował;
73   3, III|         wszystko przeciwne wiatry daleko od nas odniosły...~Wtem