Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         korzystaj, strój się, kiedy cię stroić chcą, baw się, gdy
 2   1, I  |            Myślałaś wtedy pewno, że cię otwartymi ramionami spotkają
 3   1, II |            Tereniu, podaj mi proszę cię, toaletowy ocet...~Kirło,
 4   1, II |      skoczną nutę zaśpiewała:~Kiedy cię śpiewam, luby walczyku,~
 5   1, III|          przy tym spokój...~- A cóż cię znowu tak bardzo niepokoić
 6   1, III|         uśmiechem - pan Ignacy mógł cię muzyką swoją rozrywać...
 7   1, III| rozpowiedzieć ci wszystko, uścisnąć cię i poweseleć... A ty tylko
 8   1, III|   nadzwyczajnie - dorzuciła - jakby cię dotknęła różdżka jakiegoś
 9   1, III|           Zbytkiem istotnie otoczyć cię nie mogę, ale i po cóż ten
10   1, III|          tobym postarał się wydobyć cię z tego nieznośnego położenia,
11   1, IV |             odpowiedział mi, gdybym cię zapytał: jak w twoich Osowcach
12   1, IV |  zdziwieniem odpowiedziała.~- Dawno cię już nie widziałem, moja
13   1, IV |             niego spojrzała.~- Chcę cię prosić... abyś nas kiedy
14   1, IV |           życia? Dość już... proszę cię, kuzynie.. czego chcesz?~
15   1, IV |           sumieniu powierzonym. Ona cię kocha... a moja dusza.~Od
16   2, I  |          proszę; tak cieszę się, że cię widzę... tak dawno u nas
17   2, I  |            ma temperament, upewniam cię, ma nawet wiele temperamentu...~-
18   2, I  |            o nim nic złego...proszę cię, nie myśl o nim nic złego!
19   2, I  |           już tak, jak jest! Proszę cię na wszystko, abyś jemu o
20   2, I  |           pośle... Zobaczysz, że ja cię namówię...~Przy drzwiach
21   2, I  |       światowych głupstw! Łajdactwo cię nie uszczęśliwiło, spróbuj
22   2, II |  przykrością przychodzi mi kłopotać cię o tę sumkę... Ale znam cię,
23   2, II |          cię o tę sumkę... Ale znam cię, kochany szwagrze, jako
24   2, II |        chciałbym, ojcze, rozgniewać cię i zmartwić.~Benedykt z irytacją
25   2, II |         ozwała się - winszuję! Może cię świetny los spotka. Ten
26   2, II |             Bogu dziękuj, bo jeżeli cię ten Różyc weźmie, nie będziesz
27   2, II |            tamtą? Próbuję wskrzesić cię, dawna Justyno moja! Weź
28   2, II |             martwych powstanę, może cię one skłonią do przebaczenia,
29   2, III|           pokazujesz ze strachu, że cię w sołdaty zaraz wezmą. W
30   2, V  |        wstydu. No, co tam! Pewno aż cię korci, tak chcesz dowiedzieć
31   2, V  |           na dolinę zstąpisz, to my cię ani bić, ani prześladować
32   2, V  |            delikatni, ale wyśmiejem cię, tak wyśmiejem, że aż kolki
33   3, II |          zawołał Witold. - Upewniam cię, mój ojcze, że patrzę na
34   3, II |           zapytywała. - Przepraszam cię, Widziu, ale tak jestem
35   3, II |               Cóż? zrobisz to, o co cię proszę? - grubiej już nieco
36   3, II |             wchodziłeś, zapytywałam cię właśnie, kuzynie, o przyczynę...~-
37   3, II |            Przyczyna taka. Chciałem cię zapytać: czy to prawda,
38   3, II |      cofając się zawołała:~- Proszę cię, o! proszę cię, kuzynie,
39   3, II |               Proszę cię, o! proszę cię, kuzynie, idź stąd!~Ale
40   3, II |       wzniosłą, idealną, że obrażać cię nie może... Wiem dobrze,
41   3, II |           już raz skończy. Kochałam cię, kuzynie, do tego stopnia,
42   3, II |           do Korczyna, nie chciałam cię widzieć i nieraz jak szalona
43   3, II |             Klotyldy? Ależ upewniam cię, że quand méme uszczęśliwić
44   3, II |             nie obrażę i nie poniżę cię niczym! Będziesz tylko moją
45   3, II |          jakież to szczęście, że ja cię już nie kocham! Ale nie!
46   3, II |             kocham! Ale nie! Gdybym cię i kochała jeszcze, gdybym
47   3, II |             kochała jeszcze, gdybym cię jeszcze tak jak dawniej
48   3, II |        Zmień nazwę, kuzynie, proszę cię, zmień nazwę... to nie jest
49   3, II |      wzniosłe i niepodległe. Proszę cię, kuzynie, abyś zdanie swoje
50   3, II |            o mnie zmienił. Upewniam cię, że jestem kobietą zupełnie
51   3, II |       zamigotał niepokój.~- Słucham cię, mów! Może myśli nasze spotkały
52   3, II |         rozwadze, może...~- Słucham cię - powtórzyła, a piękne jej
53   3, II |            utalentowane i namiętnie cię kochające dziecko, które
54   3, II |       kiedykolwiek kochałeś, proszę cię, abyś mi odpowiedział szczerze,
55   3, II |           zamiast zrażać, zachęcała cię była do ożenienia się z
56   3, II |       znaleźć nie możesz?... że nic cię zachwyceniem czy bólem,
57   3, II |          jak najlepiej... Zamykałam cię w kryształowym pałacu i
58   3, III|            stąd pełen szczęścia, że cię znalazłem taką, o jakiej
59   3, IV |    śniadanie zjadłem?~- Na wszystko cię błagam, ojcze - zawołał
60   3, IV |             Jak to? nie przekonałem cię?~- I wprzódy przekonany
61   3, IV |             złorzeczeniach, którymi cię okrywają... o tych dobrych
62   3, IV |      Wytłumacz, wytłumacz, dlaczego cię to dziecko znalazło takim,
63   3, V  |           praca! Czy ty wiesz, jaka cię praca tam czeka?~Tym razem
64   3, V  |             ziemi, o chwilę rozmowy cię proszę!~- Owszem - z obojętną
65   3, V  |               zawołał - że odgaduję cię, odgaduję wybornie motywy,
66   3, V  |             Nie czyń tego! Zaklinam cię! Nie gub siebie i nie obarczaj
67   3, V  |            istoty zawsze widziałbym cię przed sobą! Zlituj się nade
68   3, V  |            że oddalę się, że unikać cię będę, że niczym nie narażę
69   3, V  |          będę, że niczym nie narażę cię na walkę, która straszną
70   3, V  |            tobie być musiała, skoro cię aż do tak rozpaczliwego
71   3, V  |         Moja Marto, za przyjaciółkę cię zawsze miałem i serdecznie
72   3, V  |          zawsze miałem i serdecznie cię lubiłem, tylko, widzisz,
73   3, V  |            wdzięczen, i nie puszczę cię od siebie, jak sobie chcesz,