Tom, Rozdzial

 1   1, II |            miejscem przepłynęła, to cicha, to szumna, lecz nieubłaganie
 2   1, II |             znajdująca śmiała się z cicha, trochę filuternie i zalotnie.
 3   1, II |       odpowiedziała pani Emilia i z cicha, zwolna uwiadomiła swoich
 4   1, II |           skinęła.~- Nie - rzekła z cicha - mnie się zdaje, że jedynym
 5   1, II |   podługowatym pudle. Czyniąc to, z cicha i trochę szorstko rzekła:~-
 6   1, II |    połyskliwe jak atłas rybitwy. Na cichą wodę wypłynęła łódź mała,
 7   1, III|           przejdzie...~- Ja także z cicha odparła kobieta - czuję
 8   1, III|             chleb chleb! chleb! - z cicha zaśmiała się Emilia.~Benedykt
 9   1, III|         Korczyńskiego popatrzał i z cicha wymówił:~- Łaska pańska
10   1, III|             i z szezlonga na łóżko, cicha, łagodna, nie tylko nikomu
11   1, IV |            des folies, Cfotilde - z cicha upomniał ją mąż.~- Mais
12   1, IV |            młodą parę, oględnie i z cicha robiąc uwagi, że w tym małżeństwie
13   1, IV |           mogła.~- Nie - odrzekła z cicha - nie, nie lubię już muzyki
14   1, IV |       prawie rękawa sukni Justyny z cicha zapytywał:~- Czy zupełnie,
15   1, IV |           sobą szybkie stąpanie i z cicha wymówione swe imię. Zygmunt
16   1, V  |            szczytów swych samotna i cicha, a w dole wrząca życiem
17   1, V  |         Przyrodnia jego siostra - z cicha rzekł Anzelm do Justyny -
18   1, V  |            lękała się pracy!... - z cicha powtórzył.~Jan wbiegł z
19   1, V  |             na tak wysoką górę? - z cicha zapytała.~- Żeby nie! -
20   1, VI | Korczyńskiego przynależy - zaczął z cicha - ale oni na każdą garść
21   1, VI |             spojrzał na Justynę i z cicha rzekł:~- Na co? dla jakiej
22   1, VI |             Płynęła górą, potężna i cicha, z ręką ku ciemnemu pasowi
23   2, I  |             Dziękuję ci - zaczęła z cicha - dziękuję, dziękuję, ale
24   2, I  | wdzięczności.~- Dziękuję - rzekła z cicha - i przyjmuję... od ciebie!
25   2, II |         rozumiem, ciotko wymówiła z cicha.~- Już?... rozumiesz? -
26   2, II |           myślisz, panienko?... - z cicha zaczęła. - Może ty myślisz,
27   2, II |          przygryzał, aż na koniec z cicha wymówił:~- Może byście więc
28   2, II |            Nie uprzejmym, ojcze - z cicha poprawił Witold - ale nadskakującym,
29   2, II |             akordów, przy których z cicha też zanuciła:~Lecą liście
30   2, II |          tak na jej ustach wiła się cicha nuta:~Lecą liście z drzew,
31   2, III|      krzesało srebrne błyskawice, z cicha wymówił:~- Proszę!~Z pochyloną
32   2, III|          Jutro niedziela - rzekła z cicha - ale pojutrze przyjdę wcześnie
33   2, III|             zdziwieniu otworzył i z cicha wymówił:~- Nie spodziewałem
34   2, III|         rozmawiało z sobą długo i z cicha. Dlaczego z cicha? Oni jedni
35   2, III|         długo i z cicha. Dlaczego z cicha? Oni jedni tylko przyczynę
36   2, III|            niej oderwać nie mógł, z cicha mówił:~- Bo to, widzi pani,
37   2, IV |         zbiorowa mogiła.~- Ilu? - z cicha zapytała.~- Czterdziestu -
38   2, V  |       wymówkami iść, ale z bokówki, cicha i zalękniona, wysunęła się
39   2, V  |            oczy ku niemu wznosząc z cicha mówiła:~- Wiem, stryjku,
40   2, V  |        siestrzenica jego z nami - z cicha rzekł Anzelm. - Nowina...
41   2, V  |           Dobranoc, wuju - rzekła z cicha í dłużej, serdeczniej niż
42   2, V  |             Przyjaźnie, łagodnie, z cicha, klęcząca przy łóżku, kwitnąca
43   2, V  |      opadały na ukojone, przygasłe, cichą słodyczą, omglone źrenice.~-
44   3, I  |         wybiło się to promiennością cichą, ale stałą. Częściej niż
45   3, I  |             szczęścia, ani spokoju. Cicha promienność, która ją przed
46   3, II |         wahaniu się odpowiedziała z cicha:~- Tego, co czuję, i tego,
47   3, II |       zdziwienia lub zrozumienia, z cicha pomrukiwał, wskazywanych
48   3, II |          robią...~- Benedykcie! - z cicha jęknęła pani Emilia.~- A
49   3, II |        gorące usta.~- Mój ojcze - z cicha wymówił Witold - pocałuj
50   3, II |          lampę zgasiwszy, samotna i cicha, stała w otwartym oknie
51   3, II |         Dokąd Leonia ma jechać? - z cicha i łagodnie zapytywała. -
52   3, II |      stanowczo. Stanowczość ta była cicha, łagodna, ale niezłomna.
53   3, II |          Boże! Boże! - kilka razy z cicha wymówiła, a potem jedną
54   3, III|         inni w znak potwierdzenia z cicha cmoknęli, głowami kiwając.
55   3, III|         głowę.~Tu Elżusia zaczęła z cicha chlipać i z wielką trudnością
56   3, III|           ojcach rodzin. Ci i owi z cicha albo też głośno i z rozmachem
57   3, III|   wywędrował; trzeci, najstarszy, z cicha coś prawił o swoim synu,
58   3, III|          głową Justyny nieśmiało, z cicha mówił:~- Pani zapytuje,
59   3, III|              bo zaraz sfiksuje... z cicha mówili.~A w gumnie ukazanie
60   3, III|              Zaczął jej znowu coś z cicha mówić, a oczami rzucał w
61   3, III|         niej wysmukły młodzieniec z cicha przemawiał:~- Tak, moja
62   3, III|          zbiegającą jej do serca. Z cicha odpowiedziała:~- Wierzę!~
63   3, III|          się ze mnie zaczęli?~Ona z cicha zachichotała:~- Czemużbym
64   3, III|              który czasem szumiał z cicha, jakby w głębinach jego
65   3, III|       mieszał się z nieograniczoną, cichą cierpliwością. Z cicha,
66   3, III|              cichą cierpliwością. Z cicha, spokojnie mówił, że siedmioro
67   3, IV |             kwiatki, kobieta biała, cicha, cierpiąca, w białym negliżu
68   3, IV |             ręce w tył zakładając z cicha dokończył:~- Przychodzę,
69   3, IV |          Korczyna obaj siedzieli, z cicha pomiędzy sobą naradzając
70   3, IV |          dziwnie grzeczną, łagodną, cichą, nawet mówiła półgłosem.
71   3, IV |            ja tu dziś przyszłam - z cicha mówiła dalej - żeby z panem
72   3, V  |        mężowski.~- Mam nadzieję - z cicha i tonem prośby przemówiła -
73   3, V  |          tej...~Ustami poruszył i z cicha wymówił:~- Teoś harbuza