Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           tak pchły pieścić, jak ona swoje choroby pieści, toby na
 2   1, I  |             swego powozu; wolał więc swoje szkapiny do domu odprawić,
 3   1, I  |            Tu aż się za wklęsłe usta swoje wielką ręką chwyciła. ~Po
 4   1, I  |         zrozumiałam położenie ojca i swoje, dawno, dawno... ale oswoić
 5   1, II |          spełniać wszystkie marzenia swoje, aby dysonanse życia nie
 6   1, II |           którzy spełniają wszystkie swoje marzenia i od zbytku tego
 7   1, III|           mam), ale o wygodę swoją i swoje) familii dbam i na służbie
 8   1, III|             Korczyński na to dziecko swoje patrzał teraz długo i z
 9   1, III| rozporządzenia, ponieważ ma potrzeby swoje i gusta, którymi jego obarczać
10   1, III|         Chciałaby przyozdobić trochę swoje gniazdko, to jest te pokoje,
11   1, III|            te pieniądze przyozdabiać swoje gniazdko, kupować lekarstwa,
12   1, III|          trochę jąkając się zaczynał swoje: "To... tamto...'', słuchaczom
13   1, IV |            chcą moją własnością paść swoje inwentarze - bronił się
14   1, IV |              wysoka, oświadczała jej swoje przyjemne zdziwienie nad
15   1, IV |             młode serce, o szczęście swoje strwożone, tylko co jeszcze
16   1, V  |              Orzelski. Zabrał z sobą swoje skrzypce. Nie tylko skrzypce -
17   1, V  |           niskim krzaku mieszka, ale swoje śpiewanie i swoją wolność
18   1, V  |             widoczną. Wyrywając ręce swoje z jego dłoni, wpół z gniewem,
19   1, V  |              dodał - każdemu gniazdo swoje miłe, a osobliwie nam...~
20   1, VI |             stary rwał się naprzód i swoje powtarzał, a coraz więcej
21   1, VI |       pierwszy raz na tej ziemi nogi swoje postawili...~Umilkł Anzelm
22   1, VI |       pierwszy raz na tej ziemi nogi swoje postawili. Aż jednego razu
23   1, VI |            przepływa Wisła; nazwisko swoje oznajmię tylko jednemu Bogu,
24   2, I  |         czasach? może już obejrzałeś swoje majątki? A z tym okropnym
25   2, I  |               Przypomniała też sobie swoje dzisiejsze roboty i interesy,
26   2, I  |           czego ona, na nieszczęście swoje, tak bardzo ci się podobała?
27   2, I  |           kuzynie, każdy człowiek ma swoje wady, wiesz o tym dobrze.
28   2, II |             użalała się przed nim na swoje smutne życie i zapomniała,
29   2, II |           pragnęły inaczej umeblować swoje pokoiki.., ja znowu popełniłem
30   2, II |           tym, że dziś jeszcze córki swoje zawieźć musi do jednej ze
31   2, II |           Darzecki. - Cywilizacja ma swoje prawa. Jest to chłopak ucywilizowany,
32   2, II |             mężem i ojcem i interesy swoje dobrze prowadzi !~- Czy
33   2, II |     Dowiedziałem się też od niej, że swoje swatostwo na dobrą już drogę
34   2, II |              się, na zapomnienie się swoje wyrzekając, nad chorą; o
35   2, III|         patrzeć usiłowała w siebie i swoje życie. Teraz pełnym, bystrym,
36   2, III|              Jan arystokrat, to może swoje darowywać, ale my biedne
37   2, III|            na głowie przesunąwszy na swoje zagony wrócił.~Nic już prawie
38   2, III|              i waliły się po lasach, swoje przeżywszy, ale naokoło
39   2, IV |              wyzywał i pole moje jak swoje zaorywał, w taką złość wpadłem,
40   2, V  |              Justynkę chce na wesele swoje prosić. Mówi, że wesele
41   2, V  |             czterech okolicach życie swoje pędziła: najpierw w ojczystej,
42   2, V  |      postępować, to niech nosa w nie swoje nie tyka!~Wstawał już, aby
43   2, V  |              w której Anzelm pytanie swoje uczynił, Jan łyżkę na stole
44   2, V  |             niepowściągniona, dzieci swoje często nawiedzała i jego
45   2, V  |               Każden, żeby tak włosy swoje rozpuścił, pokazałby, że
46   2, V  |            Rękę jej dużą, kościstą w swoje ręce biorąc, blisko ku niej
47   3, I  |           ona miałaby jedyne dziecko swoje zmieszać z tłumem pełnym
48   3, I  |              i tak z kolei on własne swoje myśli i rojenia na samym
49   3, I  |              niej marzenia i ambicje swoje, by mógł nie być zdolnym
50   3, I  |              młodość, widział jedyne swoje przeznaczenie i jedyny piedestał,
51   3, I  |      Zstępować ku nim, mieszać życie swoje z ich życiem ani mogła,
52   3, I  |       Klotylda powierzała matce męża swoje obawy i żale, ratunku i
53   3, II |          zaczął:~- Każdy za młodu ma swoje marzenia i teorie, którym
54   3, II |               On, Michał, najprędzej swoje skosił. Zmachał się tak,
55   3, II |         choćby poduszki zlicytuję, a swoje odbiorę! Niech nie zaczynają!
56   3, II |           wspaniałomyślną i zwróć mi swoje serce, swoją ufność, przyjaźń...
57   3, II |             przemocą stłumić uczucia swoje! Dumną jesteś i przed samą
58   3, II |            cię, kuzynie, abyś zdanie swoje o mnie zmienił. Upewniam
59   3, II |              matki, która by dziecko swoje nieszczęśliwym widzieć chciała,
60   3, II |           kolanom i rękę jej wziął w swoje dłonie. Znowu też pieszczotliwie,
61   3, II |           używać, wszystkie marzenia swoje spełniać, tylko trzeba,
62   3, III|         bałamutniom i pustotom życie swoje poświęcać, ale przyjacielowi
63   3, III|            po przetańczeniu tancerki swoje ku ławom i stołkom albo
64   3, III|              długo życie przeciągało swoje pługi i brony, które też
65   3, III|            da, czasu popuści, żeby i swoje odebrać, i ludzi nie pomarnować!
66   3, III|              albo król na niewolniki swoje spoglądać.~- A ja tak mówię -
67   3, IV |            aż tu nagle znowu zaczyna swoje...~I ty taki...~Po chwilowym
68   3, V  |              wyratował z niej jednak swoje złote serce. Jest rzecz
69   3, V  |            opowiedziała i tu zadanie swoje już spełniwszy po wschodach
70   3, V  |         ziemi naszej zostać, światło swoje pomiędzy biednych braci
71   3, V  |          usłyszała wymówione za sobą swoje imię. Obejrzała się i zobaczyła
72   3, V  |             Marta podniosła na niego swoje czarne, bystre, ogniste