Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          basem zawołała Marta - i my kiedyś z Anzelmem śpiewaliśmy
 2   1, II |           Wieczna głupota! Czy to my księżniczki; żebyśmy pieszo
 3   1, III|           będziemy nigdy... Teraz my na pana podamy skargę za
 4   1, III|         jednak tych czasów, kiedy my z sobą razem rośli, uczyli
 5   1, III|          Niemnem?~- Aj, tateczku, my z ciocią Martą i z Justynką
 6   1, V  |    mieszka?~- Stryj Anzelm, czyli my wszyscy troje, bo pomiędzy
 7   1, V  |         że mucha naje się tym, co my od pana Korczyńskiego wygramy -
 8   1, V  |          pomocy bierzem, ale sami my rolniki i sadowniki, i pasieczniki,
 9   1, V  |        kroków naprzód postąpił.~- My nikomu wrogami nie jesteśmy... -
10   1, V  |           ku twarzy synowca.~-Czy my już dziś nie pójdziem do
11   1, VI |   jękliwie wymawiał:~- Oj, biedne my, panoczku, biedne bez tego
12   1, VI |         prawda była, panoczku, że my jego wygramy!~Trzeci, młody
13   1, VI |          oto dla jakiej przyczyny my na tej ziemi siedzimy.~Potem
14   1, VI |          o to bynajmniej. Wszyscy my kołki jednego płota i stworzenia
15   2, I  |        takich rzeczach nie znają. My tylko, wiesz? nicponie,
16   2, I  |     kuzynie, wyobrażasz sobie, że my, tak jak wy tam, na waszym
17   2, II |         nas tego nie zrobi? Kiedy my tak prosimy, tak lękamy
18   2, II |        aby doktor tu przyszedł... my go przyprowadzimy... Czyż
19   2, II |    moralna presja, której poddaje my się chętnie, bo daje nam
20   2, II |           byłem...~- A jakże! już my mówili, że Witold może przestanie
21   2, III|           niebieskie dać raczy, a my sobie z tym wieczne kochanie
22   2, III|         dzieckiem. Ze Starzyńskim my jedne do drugiego chylili
23   2, III|      Panienka żąć może tak, jak i my jeszcze prawie silniejsza
24   2, III|         może swoje darowywać, ale my biedne mrówki, które swój
25   2, III|          leje się po chmurność, a my w tej pochmurności tak jak
26   2, III|      przez Pana Boga jemu daną, a my kamieniami, które nogami
27   2, III|          czasem dwa i trzy dni... My podtenczas z Antolką na
28   2, IV |          nie widać - zaczął - ale my wtedy z tego pagórka dwie
29   2, IV |           żąć je zaczynali, stali my w okolicy, nad samym brzegiem,
30   2, IV |   zgromadzali się i, tak samo jak my, kupkami stojąc, wszyscy
31   2, IV |          tym szumieniu posłyszeli my jednakże na przeciwnym brzegu
32   2, IV |             Niezupełnie złą drogą my poszli, tylko dłuższą. Teraz
33   2, V  |     oprawach na nią patrzały.~- A my o panience tylko co mówiłyśmy.
34   2, V  |           by pani herbaty wypiła? My ją rzadko kiedy pijemy,
35   2, V  |          rozciągał, i przez listy my o jego powodzeniach i promocjach
36   2, V  |       Może i do nas zajdzie! Może my jego jeszcze raz przed śmiercią
37   2, V  |            na drogę wychodziła, a my, młodsze bracia, tylko co
38   2, V  |       Starzec prawił dalej:~- Tak my w zaciszku naszym siedząc
39   2, V  |           zawołał nas ociec, żeby my czegoś szli za nim w pole...
40   2, V  |       Śniegu moc nasypało. Idziem my w kożuchach przez ogród
41   2, V  |     człowiek zmarznięty!" Wszyscy my poszli prędzej tak że matka
42   2, V  |           w tyle ostała. Przyszli my w te miejsce, pojrzeli i
43   2, V  |        gębie trzymał. Od razu już my domyślili się, że uchrony
44   2, V  |     naszej chaty schwyciła. Stoim my, patrzym, dziwujem się,
45   2, V  |       śnieg padła... Podtenczas i my wszyscy rozpoznali, kim
46   2, V  | drzewnianą figurę przemienionego, my wszyscy z ojcem na rękach
47   2, V  |      dziaduniu, no! chodźmy! Dość my już tu pobyli i miłych słów
48   2, V  |       góry na dolinę zstąpisz, to my cię ani bić, ani prześladować
49   3, II |       skrzypiącego drzewa dłużej! My z panem dobrodziejem nie
50   3, II |     otoczyła nas rola bogaczów, a my ledwie ścieżeczką wąską
51   3, II |         osobistych wspomnień etc. My zaś, którzy za cudze iluzje
52   3, III|      nieubłagliwy, ani słowa... i my jego znamy... ho! ho! dobrze
53   3, III|           oj! Wieczny śmiech! Nie my jedne starzejemy...~On także
54   3, III|       chaty! - mówiła. - Dość już my tu pobyli i nabawili się...
55   3, III|       pana zanieść umyśliliśmy... my starzy... prośbę do pana...~
56   3, III|    mnóstwo głosów razem mówiło:~- My tu pana za pośrednika i
57   3, III|      umierać, kiedy tłuką falą! i my, chwała Bogu, żyjem, choć
58   3, III|     robotnika znaleźć nie mógł, a my w najem do niego iść nie
59   3, III|    podtenczas pan Korczyński, czy my próżniaki i hultaje! I niemnowej
60   3, III|        jeszcze prawił:~- Żebyż to my onegdaj srokom spod ogonów
61   3, III|    gorzkość. Cudzy, to cudzy! Ale my tutaj więcej prawie jak
62   3, III|         ziemia matką. Tedy gorsze my niż zwierzęta: bo i między
63   3, III|       dobrego zrobił, a bez niego my jak barany na rzeź odłączone
64   3, III|          raz i przy każdej okazji my od pana Korczyńskiego słyszeli,
65   3, III|           pomrukiwał:~- Nie cudzy my tu... nie z końca świata
66   3, III|      trzysta lat, z ojca na syna, my tę ziemię rękoma naszymi
67   3, III|       zlewamy!... Włości nijakich my nigdy nie mieli i nikogo
68   3, III|        spłynie i pamięć o tym, że my tu kiedy żyli, przepadnie...~
69   3, IV |          skąd? za co? dlaczego?~- My je zapytujemy - podchwycił
70   3, IV |             Z tego miejsca, gdzie my teraz stoim, najlepiej echa
71   3, V  |          wuju, że tylko wypadkiem my i oni poznawać się z sobą
72   3, V  | niepotrzebna! Boże kochany! A toż my z tobą od dwudziestu kilku