Tom, Rozdzial

 1   1, II |            zawsze tylko o gospodarstwie swoim i o interesach...~Przerwała
 2   1, III|              przyjmował i gościł w domu swoim braci i sąsiadów; z poważnymi
 3   1, III|             osiadła w posagowym majątku swoim dość znacznym, o parę mil
 4   1, III|              potem Benedykt w gabinecie swoim i na ganku domu wypłacał
 5   1, III|               męczysz się i gryziesz ze swoim gospodarstwem, ja winien
 6   1, IV |                 żałobnych i w posagowym swoim majątku, wychowaniu i pieszczeniu
 7   1, IV |                Korczyńska złożyła przed swoim chłodnym i zachmurzonym
 8   1, IV |                 to spotykaj się z nią w swoim Wiedniu, ale u mnie jej
 9   1, V  |         dziewczynę przymierzała z synem swoim, znalazła ją tal: malutką
10   1, V  |             ściągnąć... Za Niemnem i za swoim psem, Sargasem, świata nie
11   1, V  |              pana Korczyńskiego w sercu swoim nie chowa i żadnej ubligi
12   1, V  |              pan Korczyński przed całym swoim dworem mnie i Anzelma złodziejami
13   2, I  |                  kuzynko, że przyjazdem swoim sprawiam ci zawsze kłopot,
14   2, I  |            najbardziej.~- Jak wprzódy w swoim domu, tak teraz w swojej
15   2, I  |                  ale lepszych pewno i w swoim Wiedniu nie jadłeś!~Prędko
16   2, I  |             dwunastu, we cztery lata po swoim wyjściu za mąż, spostrzegłszy,
17   2, I  |                 kuzynko, pomów o nim ze swoim mężem. Niech przygotuje
18   2, II |            słupa.~- Otóż i postawimy na swoim! otóż ciocia będzie musiała
19   2, II |                  o tym przyszłym zięciu swoim, mówił Darzecki Korczyńskiemu.~-
20   2, II |            potrzebuję? który mię jednym swoim słowem może teraz z największego
21   2, II |               której wnet z towarzyszem swoim usiądzie, aby na środek
22   2, II |              się, że znajduje się ona w swoim pokoju, jak wicher wschody
23   2, II |             cicho wymówiła słów kilka o swoim biednym sercu i smutnym,
24   2, III|            sierpem zaczepia? Niby to na swoim zagonie żnie, a obok rosnące
25   2, III|             wielkim mężczyzną wyrosłeś, swoim babom dopomóc nie wstydno!
26   2, III|              nie spodziewałem się już w swoim życiu mowy takiej słyszeć...
27   2, III|           Zasmęciłem się ja raz w życiu swoim tak, że i na zawsze smętny
28   2, III|                  iluż ja rzeczy w życiu swoim wstydzić się muszę - powoli
29   2, IV |                 i pierwszy raz wtedy po swoim wskrzeszeniu te miejsce
30   2, IV |           żegnał się ze swoją żoną i ze swoim synkiem; stała też tam panna
31   2, V  |              mnie ta polana leśna z tym swoim smętnym pagórkiem i śniegiem,
32   2, V  |                 i znalazła się w pokoju swoim i Marty, lampką palącą się
33   3, I  |               jeszcze będąc w mniemaniu swoim stanął, wydawało mu się
34   3, I  |             powszechnego życia myślał o swoim życiu. Nie spostrzegł, że
35   3, I  |            ludzi, którzy w dzieciństwie swoim codziennie przez czas jakiś
36   3, I  | nieodwzajemniona, zdeptana, zagasła. Na swoim, i więcej niż na swoim,
37   3, I  |               Na swoim, i więcej niż na swoim, bo na syna swojego sumieniu
38   3, II |       uszczęśliwioną...~Benedykt, który swoim zwyczajem jadł wiele i długo,
39   3, II |                  Starzyński po surducie swoim wzrokiem powiódł i zaśmiał
40   3, II |            dzisiejszej nocy i w ogóle o swoim sfatygowaniu i zdenerwowaniu
41   3, II |              przybrała, aby ją przeszyć swoim żądłem. Na nieszczęście,
42   3, II |          znalazłszy się już w gabinecie swoim zdjął płaszcz płócienny,
43   3, II |            chodząc Benedykt wołał:~- Na swoim postawiłem! I przegrali,
44   3, II |               sama na uprzednim miejscu swoim usiadła, obojętna z pozoru,
45   3, III|               rotowym śmiechem o młodym swoim panu dziwne dziwy rozpowiadał.
46   3, III|              swoją swanią! Pan młody ze swoim swatem! Druga swania i drugi
47   3, III|             mrzeć za ojców, ale każdy w swoim grzechu i w swojej pokucie
48   3, III|                 zamknął się był nawet w swoim przeciwku, ale go tam szarańcza
49   3, III|        najstarszy, z cicha coś prawił o swoim synu, o panu Andrzeju Korczyńskim
50   3, III|       wybiegając pilnie przyglądali się swoim nogom, inni zaś, do których
51   3, III|                zatrzymać się musiały, i swoim pięknym głosem nie tylko
52   3, III|             niby od niechcenia, cienkim swoim dyszkantem zanucił: ~Świat
53   3, III|              mnie jak smoła i ściga mię swoim nadaremnym kochaniem, wybaczyć
54   3, III|                 Śliczna panna, która ze swoim kochaniem jak dziad z torbą
55   3, III|               Staniewskich kozłami przy swoim stali drwinkować nie przestając
56   3, III|               droga pani... moja złota! swoim czółenkiem... własnym, tym
57   3, III|            uśmiechem, powolnym sposobem swoim mówił:~- Czy panna Marta
58   3, III|                sprawa dawna, początkiem swoim sięgająca końca młodzieńczych
59   3, III|             rodzonego prosić, aby przed swoim ojcem naszym orędownikiem
60   3, III|         słyszeli o nim, tak spokojnie w swoim zaciszku siedział horując
61   3, III|               może półtorasta Korczyn w swoim rodzie trzymają. Jeden Bóg
62   3, III|                 naszymi drapiem i potem swoim zlewamy!... Włości nijakich
63   3, IV |          interesu dobrze wiedzieć, że w swoim rodzonym bracie masz dobre
64   3, IV |          chmurną ambicję postawienia na swoim, i przez myśl o synu.~Ale
65   3, IV |                śpiąc i jedząc, zawsze o swoim myśleć i przy swoim stać
66   3, IV |            zawsze o swoim myśleć i przy swoim stać będziesz! Moja natura!
67   3, IV |           natura! I mnie to stanie przy swoim kością w gardle nieraz zasiadało,
68   3, IV |               jechaniu swymi końmi i ze swoim mężem, głośno i szydersko
69   3, IV |                 złotem, a potem na dnie swoim ukazywała rozrzucone w nieładzie
70   3, V  |                 późno wstawał i długo w swoim pokoju jadł śniadanie, a
71   3, V  |               dopiero zrozumiała, uszom swoim uwierzyła; tysiąc daremnie