Tom, Rozdzial

 1   1, II|           płócienna tarcza, Bolesław Kirło miał okrągłą łysinę z tyłu
 2   1, II|              I bez kapelusza - dodał Kirło.~- Bez kapelusza! jakże
 3   1, II|     batystową chustką dokoła twarzy.~Kirło śmiał się; małe, świdrujące
 4   1, II|            jeszcze nic... Prawda, że Kirło mówił ciągle i prawie sam
 5   1, II|     komicznymi gestami tłumaczył się Kirło. - Nie była to wcale żadna
 6   1, II|            powiem - przekomarzał się Kirło - co mi za to będzie? Bez
 7   1, II|                Ależ, doprawdy, panie Kirło... co pan wygaduje?... jakże
 8   1, II|           dręczy! ją dziś zęby bolą.~Kirło wyprostował się.~- Racja -
 9   1, II|         wydymając wargi zadeklamował Kirło - była to cioteczna siostrzenica
10   1, II|           prostota...~- O! - zawołał Kirło - widzi pani, jak dobrze
11   1, II|           względem oświecił...~- Pan Kirło jest w każdym wypadku najlepszym
12   1, II|           najzupełniejsze uznanie...~Kirło ukłonił się z galanterią
13   1, II|        komiczną żałością skarżył się Kirło.~- O, Marta... Ona taka
14   1, II|        proszę cię, toaletowy ocet...~Kirło, cały nad nią schylony,
15   1, II|         dziecko, ma rok piętnasty...~Kirło, który o tym wszystkim dawno
16   1, II|          urodzajów - rozpoczął znowu Kirło - obiecujące są, bardzo
17   1, II|             swego powracając zawołał Kirło.~Korczyński podniósł głowę
18   1, II|              rok będą ceny na zboże?~Kirło zmieszał się, ale wnet zatarł
19   1, II|       chyliła się na swym szezlongu; Kirło usłużnie posuwał ku niej
20   1, II|            znacznie cichsza rozmowa. Kirło, ku gospodyni domu pochylony,
21   1, II|             zabraknąć? - oburzył się Kirło. - Kiedy już tyle lat...~
22   1, II|           głośno i zjawił się w nich Kirło śmiejący się i ciągnący
23   1, II|        damach... w szlafroku... ~Ale Kirło wciągnął go do pokoju, przy
24   1, II|         druga głośniej i z rozkoszą. Kirło, zachęcony powodzeniem swym
25   1, II|           spojrzeniem szepnął Różyc.~Kirło nie zmieszał się ani na
26   1, II|              pani do pokoju.~Różyc i Kirło z roztargnieniem przypatrywali
27   1, II|              jest ta panna Orzelska?~Kirło wybuchnął śmiechem.~- Oho!
28   1, II| temperamentem dziewczyna... - dodał.~Kirło swymi błyszczącymi, świdrującymi
29   1, II|                Cóż tam takiego było?~Kirło znowu filuternym stał się.~-
30   1, II|           pan.~- I jaki! - wybuchnął Kirło.~- Już z żonatym?~- Ale
31   1, IV|        brunetce. Potem szedł jeszcze Kirło prowadząc Teresę Plińską,
32   1, IV|          głowie! Słyszałem dziś, jak Kirło mówił pani Benedyktowej,
33   1, IV|        zostały, ale tacę z likierami Kirło pochwycił z rąk służącego
34   1, IV|             różany? kawowy?- zagadał Kirło. - Może innego teraz? którego?
35   1, IV|     odpowiedział.~- Racja! - odrzekł Kirło. - No, to kiedy pić pan
36   1, IV|           Różycówna z domu przecież!~Kirło biegł z ganku na powitanie
37   1, IV|             z zupełną swobodą odparł Kirło.~- Mąż mój ma już taki charakter,
38   1, IV|          pośpiesznie dodała Kirłowa.~Kirło szedł witać dzieci. Dwaj
39   1, IV|         uśmiechem na twarzy siedział Kirło. Przed chwilą ukazał jej
40   1, IV|                Za płotki - dokończył Kirło i zaśmiał się szczerze,
41   1, IV|              tylko przez grzeczność. Kirło za to tak chciwie na zielone
42   2, I |           kimś był mąż jej, Bolesław Kirło. Układ ten - mówił - byłby
43   2, II|             prawie pokornie poprosił Kirło.~Pani Emilia słuchała była
44   2, II|            to przelotne, to dłuższe.~Kirło samotnie w salonie przesiedział
45   2, II|             do Korczyna przyjechać i Kirło pośpieszył z oznajmieniem
46   2, II|         twarzy... Pan Orzelski i pan Kirło mówili, że mnie w nich było
47   2, II|                wśród śmiechu zawołał Kirło.~- Uwierzyła! - ze śmiechem
48   2, II|                 z wyrzutem zaszeptał Kirło i rączka użalającej się
49   2, II|          trwało kilka minut, po czym Kirło budząc się jakby z upojenia,
50   2, II|                W głębi duszy - mówił Kirło - jest to desperat lamentujący
51   2, II|            się i nie wzięła. Ten pan Kirło taki przyjemny... jak zagawędzi
52   2, V |      Darzeccy wyśmiewali, ten błazen Kirło kpił, nawet pani Andrzejowa
53   2, V |              rękami orze. Ten błazen Kirło aż zalegał się od śmiechu: "
54   3, II|        twarzyczką, siedziała Leonia; Kirło zaś ze śnieżystym i wykrochmalonym
55   3, II|          panie dobrodzieju - ciągnął Kirło - rzecz przyjemna... przyjemna...
56   3, II|             Aha! pewno! - podchwycił Kirło - żeby to te... cha! dziesiątą
57   3, II|               co mówiono, a co teraz Kirło z werwą okraszoną dowcipami
58   3, II|             zwracały się na Justynę. Kirło spostrzegłszy, że ku karafce
59   3, II|       gniazdku zatrzyma...~Tak mówił Kirło i wpółżartobliwie, wpół
60   3, II|          chwalby zirytował go nieco. Kirło zresztą irytował go zawsze.
61   3, II|      błyskającymi oczami mówił - ten Kirło to pasożyt, pieczeniarz,
62   3, V |          Różyca należącymi nadjechał Kirło. Przybywał widocznie od
63   3, V |             radości! - uśmiechał się Kirło. - Zobaczy panna Leonia,
64   3, V |             przyoblekać się zaczęła. Kirło z kapeluszem w spuszczonym
65   3, V |          ożywiona. Za nią ukazał się Kirło, z kapeluszem w ręku, uśmiechnięty,
66   3, V |           aby jej stąd nie oddalano. Kirło we dwoje giął się przed
67   3, V |            wydawała się wniebobraną; Kirło na krześle siedząc, naprzód
68   3, V |           zapytania rzucił Benedykt.~Kirło usta krzywił, ręką znaki
69   3, V |             błogim uśmiechem szeptał Kirło.~Kirłowa zaś ze łzami w
70   3, V |         krześle ukłonem umizgnął się Kirło.~Benedykt milczał, wąs na
71   3, V |              drzwiom ją uprowadzała. Kirło - co w wypadkach podobnych