Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           głupota ludzka!~Justyna ze wzrokiem w ziemię wbitym milczała.~-
 2   1, III|              Pani Emilia wzniesionym wzrokiem ścigając ruchy gałązek,
 3   1, III|          ubiór i całą postawę zwolna wzrokiem obejmując. Z gry jej delikatnych
 4   1, IV |          zamyślała się i nieruchomym wzrokiem patrzała w przestrzeń, można
 5   1, IV |              z podniesionym ku niemu wzrokiem, serdecznie też ręce mu
 6   1, IV |          fortepianu i wytrzeszczonym wzrokiem na wszystkich i wszystko
 7   1, IV |             na stojącego przed nią a wzrokiem błagającego ją mężczyznę.~-
 8   1, V  |              idzie o jej życie, więc wzrokiem i słuchem, które stały się
 9   1, V  |       wyleciał nad zboże; ścigała go wzrokiem, póki nie zniknął. Była
10   1, V  |             Piękna panna! - ścigając wzrokiem oddalającą się zauważyła.~-
11   1, V  |         śpiesznie podała mu Justyna. Wzrokiem twarz jej omijał, a pod
12   1, V  |             te wymawiał, a przed jej wzrokiem, nie wiedzieć czemu, stanął
13   1, V  |         Córkę usunął i ze zmieszanym wzrokiem rzekł:~- Jeżeli co nie w
14   1, V  |         rodził się jakiś świat nowy.~Wzrokiem przechodząc ze zmęczonej
15   2, I  |      wpółzdumionym a wpółprzerażonym wzrokiem na krewną popatrzył i śmiechem
16   2, I  |      zmarszczonym czołem i wytężonym wzrokiem patrzała w stronę warzywnych
17   2, II |              oliwkową cerą, ognistym wzrokiem i mówił takie rzeczy, które
18   2, II |       zaledwie przed usypiającym jej wzrokiem zjawił się i przemówił do
19   2, II |       siedząca, wpatrywała się w nią wzrokiem żałosnym, a Leonia, która
20   2, II |              pani Emilia ogarnęła ją wzrokiem, który, przed chwilą omdlały
21   2, II |        uważnym i coraz chmurniejszym wzrokiem wpatrywał się w ojca i z
22   2, II |             ręką powiódł po czole, a wzrokiem już znowu nie rozgniewanym,
23   2, II |         zagryzioną wargą i gorejącym wzrokiem. Dwa wybuchliwe temperamenty,
24   2, III|               tylko w zamyśleniu, ze wzrokiem w ziemię utkwionym końcami
25   2, III|       nieruchomy i sennym, teskliwym wzrokiem w stronę Niemna patrzał,
26   2, III|             spojrzał. Ona zamyślonym wzrokiem daleko gdzieś patrzała.~-
27   2, III|        doświadczonego męża i ponurym wzrokiem kogoś, kto patrzy w ciemne
28   2, IV |              niebie i ziemi spotykał wzrokiem podłużnych, pełnych, szafirowych
29   2, IV |         usłuchała i zatrzymawszy się wzrokiem dokoła powiodła.~Znajdowali
30   2, IV |         skrzyżowanymi, roztargnionym wzrokiem po drzewach wodząc. Justyna
31   2, IV |              lecz z pozoru obojętnym wzrokiem po lesie rzucił i tonem
32   2, IV |             stała, z twarzą różową a wzrokiem utkwionym w szeroki pas
33   2, V  |          jego nie rozpoznasz...~ ~Ze wzrokiem kędyś daleko za otwarte
34   2, V  |              ze wzniesionym ku niemu wzrokiem, z którego biły promienie
35   2, V  |              do ust włożył, szklanym wzrokiem wpatrzył się w przestrzeń
36   2, V  |         szeroki widnokrąg obejmowała wzrokiem, tak szeroki, że widziała
37   3, I  |          robotą na kolana opuściwszy wzrokiem zamyślonym po zielonych
38   3, I  |              Klotylda wodziła za nim wzrokiem i tym samym co wprzódy,
39   3, II |              popatrzał na syna takim wzrokiem, jakby go ujrzał nad brzegiem
40   3, II |       tryumfującym i uszczęśliwionym wzrokiem po obecnych wodził. Kolosalność
41   3, II |               Benedykt zaś jak wryty wzrokiem za nimi prowadził.~- W imię
42   3, II |         Starzyński po surducie swoim wzrokiem powiódł i zaśmiał się najgłębszym
43   3, II |          szeptała, on zaś z pokornym wzrokiem wszystkiemu, co mówiła,
44   3, II |         Długi wąs na palec motając i wzrokiem mijając twarz syna Benedykt
45   3, II |            dotykając dłoni, którą ze wzrokiem natarczywie w nią utkwionym
46   3, II |             zabrakło; z roziskrzonym wzrokiem i wilgotnym czołem chciał
47   3, II |              pani Andrzejowa ścigała wzrokiem gwałtowną przechadzkę syna
48   3, III|     znajomymi uchylając, ze zmąconym wzrokiem i cierpiącym uśmiechem szedł
49   3, III|          trochę zmieszana, wilgotnym wzrokiem po otaczających ją postaciach
50   3, III| uszczęśliwiona spoczywającym na niej wzrokiem przyjaciela, jego obecnością
51   3, III|     schmurzonych często ku latarniom wzrokiem rzucał i na wszystko, co
52   3, III|          jednak chwila, w której Jan wzrokiem ku uliczce pomiędzy zasiekami
53   3, III|            jarzębinach! Rozgniewanym wzrokiem na sukienki w błękitne i
54   3, III|              on zamyśla. Więc szybko wzrokiem ku Janowi rzuciwszy rozweseliła
55   3, III|         kornetów i czepków ścigał ją wzrokiem Janek, coraz rozkoszniej
56   3, III|        ukropem na twarzy się oblał i wzrokiem w górę rzucił, lecz potem,
57   3, III|          piersią ludzi roztrącała, a wzrokiem ścigała wychodzącą też na
58   3, III|           powietrze parę. Ścigała ją wzrokiem i dobrze widziała, jak w
59   3, III|             przy nim kobietę śmiałym wzrokiem patrzał.~- Zakleństw i przysięgań
60   3, IV |          bijąc. Rzucał na nie czasem wzrokiem i spotykał nim także ku
61   3, IV |            poczęły, gdy zrazu ścigać wzrokiem, a potem i rozumieć przestawał
62   3, IV |          syna, z czołem na dłoni, ze wzrokiem wpatrzonym w przeszłość,
63   3, IV |       Cecylkę Staniewską rozkochanym wzrokiem spoglądając.~Po czym nagle
64   3, IV |           ręką machnął, zrozpaczonym wzrokiem po szlaku drogi powiódł
65   3, IV |     niedomaga.~I znowu roztargnionym wzrokiem pomiędzy ludźmi wodziła
66   3, IV |            który odjeżdżający orszak wzrokiem odprowadzał, odwrócił się
67   3, V  |       podniesioną głową, błyskającym wzrokiem po obecnych wodziła. Na
68   3, V  |              rozwartymi, z osowiałym wzrokiem. Nie rozumiał tego, co zaszło,
69   3, V  |           otwartymi usty i osowiałym wzrokiem przez salon przechodził.
70   3, V  |             zaokrąglającą się postać wzrokiem obrzucił i przez zęby syknął:~-