Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           sama tak uderzyłam się o swoją własną głupotę, że... Uf!
 2   1, I  |            baran na rzeź spokojnie swoją drogą idzie... Uf! nie mogę!~
 3   1, I  |          rzuciła na jadące kobiety swoją więź gałęzi i kwiatów. Na
 4   1, III|         tego znalazł w domu krewną swoją, od dzieciństwa sierotę
 5   1, III|         pan Ignacy mógł cię muzyką swoją rozrywać... Jakaż to pustynia?~-
 6   1, III|   szczęścia nie mam), ale o wygodę swoją i swoje) familii dbam i
 7   1, IV |     czarodziejką, która go różdżką swoją dotknęła, była wielka, całe
 8   1, IV |     chustki niby rozplątując, ręką swoją ścigał jej rękę i w twarzy
 9   1, IV |  kamerdynerem Różyca niżeli robotą swoją zajęta, jeden z niesionych
10   1, V  |            jaką młody rolnik pracę swoją spełniał. Wyobrażała sobie,
11   1, V  |     mieszka, ale swoje śpiewanie i swoją wolność ma!~Znowu, pomimo
12   1, V  |          zdrowie położę i fortunkę swoją nadwerężę, może mnie głupie
13   1, V  |     głodnymi sercami swymi młodość swoją pożerają. Nie chciała stąd
14   1, VI |         pokryć nimi mogła siebie i swoją harfę: gdy też późnym wieczorem
15   1, VI |           ludzi, że przemyślnością swoją i krwawą pracą kawał duży
16   2, I  |            za nią chodziła, wzięła swoją cygańską cerę razem ze swymi
17   2, I  |           poznała najstarszą córkę swoją i młodego Witolda Korczyńskiego.
18   2, I  |           używają jeszcze życia na swoją rękę, błyszczą w świecie,
19   2, I  | wychowywali i jak pierwszą młodość swoją przebył, sam byś przyznał,
20   2, II |            okna siedząc naprawiała swoją znoszoną suknię. Od dawna
21   2, III|     minutami przerwała znowu pracę swoją i stojąc przed kimś na snopach
22   2, III|             a drudzy inaczej złość swoją okazują... A Bóg najwyższy
23   2, III|           ruchach otulał się wtedy swoją kapotą, cofał się i usuwał.
24   2, III|             A to Anzelm tak już za swoją dzikość na ludzkie języki
25   2, III|         ziemi latoroście zielone i swoją koleją w silne drzewa wyrastały.
26   2, III|          on za niego i młodą głowę swoją oddał... Niechże mu światłość
27   2, III|             A tak. Ja też ją celką swoją nazywam. W jednej piosence
28   2, IV |             zdaje się, jakby duszę swoją w tej rzece zostawiał; tak
29   2, IV |          pan Andrzej żegnał się ze swoją żoną i ze swoim synkiem;
30   2, IV |            wziąwszy rękę Justyny w swoją ku brzegowi lasu biec prawie
31   2, IV |         izdebki, którą Anzelm celą swoją nazywał.~
32   2, V  |            i jego doglądała wesołą swoją gadatliwością babską śmiesząc
33   2, V  |       paniami przestawając mnie za swoją poddankę nie poczytał...~
34   2, V  |       proszę! - zapraszała. Anzelm swoją wielką baranią czapkę na
35   3, I  |      wzniosłymi pobudkami cechę tę swoją nie tylko usprawiedliwiając,
36   3, I  |       miłość jej trwałością i siłą swoją nie okupiła sobie prawa
37   3, I  |              Dziś nie. Znudziła go swoją wieczną czułością i nie
38   3, I  |        myśl ani Tasso wielką pieśń swoją snujący w celi więziennej,
39   3, II |      czułości opowiadała ci radość swoją i mamy z przypuszczalnego
40   3, II |             zaprzeczył Witold - za swoją gwiazdę i aby smrodu łojówek
41   3, II |       wzrok na starszą towarzyszkę swoją podniosła.~- Bo też ciocia
42   3, II |          po siano, i to, gdybyż na swoją, ale na wynajętą łąkę jeździć!
43   3, II |            zmarszczek. Powoli butę swoją tracił i ze zgryźliwością,
44   3, II |        cierpieniami przyjaciółki i swoją niemożnością przychodzenia
45   3, II |         mogła kołysała w powietrzu swoją wysoką i ciężką postać,
46   3, II |            i zwróć mi swoje serce, swoją ufność, przyjaźń... swoją
47   3, II |          swoją ufność, przyjaźń... swoją duszę! Niczego więcej nie
48   3, II |     gniewnie i niespokojnie własną swoją postać obejrzał.~- Tu każdy -
49   3, III|          trzody ścierniska żółtość swoją mieszały z ciemną szarością
50   3, III|            siadają! Panna młoda ze swoją swanią! Pan młody ze swoim
51   3, III|            inni, czekając na kolej swoją lub ją odbywszy, w ogrodzie
52   3, III|        Była tam panna młoda ślubną swoją suknią jaśniejąca i z pomocą
53   3, III|              I wyciągnęła ku niemu swoją dużą, ciemną rękę, którą
54   3, III|        okazywał. Krótką siermiężkę swoja zielonymi taśmami ozdobioną
55   3, III|             Po czym zaraz tancerkę swoją jak piórko dokoła siebie
56   3, III|       progu żebrzącym zostawać! Na swoją biedę może bym oczy zmrużył,
57   3, IV |        przekonał, że tak nie było. Swoja krew, swój ból, swoja hańba!
58   3, IV |        było. Swoja krew, swój ból, swoja hańba! Nic nie pomoże. Całą
59   3, IV |      słyszysz? z tą zapalczywością swoją, z tym ogniem... z tym...
60   3, IV |      półgłosem. Jaśmont na bryczkę swoją ukazywał:~- Gdyby pani mojej
61   3, IV |       widziałem!~Na majową bryczkę swoją wskakując wołał:~- Ot tak!
62   3, IV |      gorzej jeszcze człowiek plamę swoją uczerni, że już jej prawie
63   3, V  |            młodziutką przyjaciółkę swoją zobaczył, do ogrodu też
64   3, V  |          się i chwilami tylko w tę swoją nieszczęsną apatię wpadał.
65   3, V  |        Bohatyrowiczem?~Pokazała mu swoją rękę.~- Widzisz, wuju, pierścionka
66   3, V  |  Dziewczyna jest pełnoletnia, wolę swoją ma, za kogo zechce, wyjdzie...~-
67   3, V  |    ofiaruję. Zresztą, macie u mnie swoją sumkę, którą Justysi częściami
68   3, V  |    odpowiedział - przypomnij sobie swoją własną młodość... Może też
69   3, V  |           co mówić, a o przyszłość swoją bądź pan spokojny.~Idź na