Tom, Rozdzial

 1   1, II |             dla nas święta nie ma. I owszem, kiedy oficjaliści i parobcy
 2   1, V  |            źle obejść się nie mogła, owszem, smutnie, ale też i dumnie,
 3   1, V  |        polnej nie było nic smutnego; owszem, brzmiało ono raźnie i ochoczo.
 4   1, V  |           była, ale nie rozgniewaną; owszem, spod spuszczonych powiek
 5   1, V  |       niezadowoleniem odpowiedział - owszem, zdaje się, że nadmiar wielka
 6   1, V  |             nieco go rozpogodziły.~- Owszem - rzekł - bardzo dziękuję...
 7   1, V  |      zupełnie nad głową podniósł. ~- Owszem, owszem - uprzejmie zaprosił.~
 8   1, V  |           głową podniósł. ~- Owszem, owszem - uprzejmie zaprosił.~
 9   1, VI |         czołach - nie ponury jednak, owszem, tu i ówdzie rzucający w
10   1, VI |              fatygę bynajmniej... Ja owszem...Nikt jej nie opisywał
11   2, I  |       miłości, nikt mię nie zmuszał, owszem, rodzice sprzeciwiali się,
12   2, II |           ale nie przez nieśmiałość; owszem, mnóstwo wyrazów cisnęło
13   2, II |     otwartych drzwi Orzelskiego, ale owszem, przesłał mu z dala bardzo
14   2, II |                 Na co ci te kokardy? owszem, pożyczę, ale na co ci dziś
15   2, III|               że trzeciego męża mam. Owszem! Ja temu nie winna, że mnie
16   2, III|         towarzysza swego zapomniała! Owszem. Bo to wy jedno wiecie,
17   2, III|                 Panienka śmieje się. Owszem. A jak Boga kocham, ja prawdę
18   2, III|       Ludziom znów na języki padłam. Owszem. Wy wiecie jedno, a ja drugie.
19   2, III| najśliczniejsze ze wszystkich mam... Owszem!~I zaniosła się od śmiechu.~-
20   2, III|            Wszystko robi, co trzeba, owszem, ale smętliwie... ani pożartuje,
21   2, III|        tajemniczo szeptać zaczęła:~- Owszem. Ja wiem, skąd ten zasęp
22   2, III|        błyskiem oczu przerwał Jan.~- Owszem, czemu nie gadać? - żywo
23   2, III|         wykrzyknął prawie chłopak.~- Owszem, dziewczyna jak raz dla
24   2, III|       panieneczko! dobrze, robaczku! Owszem. Bo to i nie bardzo trudna
25   2, III|         panieneczko, garnki lepią... Owszem.., proszę tylko nachylić
26   2, III|        trochę... ile będę mogła...~- Owszem, robaczku, dobrze! - zagadała
27   2, III|       dziesięć kop użniem Jankowi... Owszem.~Jan teraz znajdował się
28   2, III|       gitarze, a mój Janek śpiewa... Owszem. Niech kochają się robaczki,
29   2, III|          znowu do roboty bierze się! Owszem! To tak prawie, jak ja.
30   2, III|           nie zatknąć. Gadali! A ja, owszem, dziwowałam się temu panu,
31   2, III|        roboczy czas spaceruje sobie. Owszem. Bo to wygoda w chacie wielką
32   2, III|               a Anzelm chory, aż go, owszem, procesować musieli...~-
33   2, III|      słusznie! - jęknęła - uciekł.~- Owszem, bo to na Niemen drapnął!
34   2, III|             to panienka prawdę mówi. Owszem. Wszędzie znajdą się złe
35   2, III|     rozmachując zawołała:~- A teraz, owszem, do roboty, dziatki! Bo
36   2, III|            bynajmniej! Widziałem ja, owszem, stare drzewa, co próchniały
37   2, III|            ludziom do głów podajesz. Owszem. Mnie tylko. dziw brał,
38   2, III|             wcale przystępu do okna; owszem, Witold przyklęknął na niej
39   2, III|          uszanowania i wdzięczności, owszem, z pośmiewiskiem go wspominają.
40   2, IV |             porywczym ani namiętnym, owszem, miękkim i nieśmiałym ruchem
41   2, IV |         słuchała tego, co śpiewał...~Owszem, widziała go, pieśń, którą
42   2, V  |          zastygnąć mógł i zmartwieć. Owszem, tęsknota za lepszymi dniami
43   2, V  |        żądaniom w poprzek nie stanę, owszem, dopomóc w nich postaram
44   2, V  |          staniało. To i chwała Bogu! Owszem! Aby tylko wszyscy na tym
45   2, V  |           dokazywał jak wczoraj, ale owszem, z powagą ukłonił się i
46   3, I  |              ku sobie ich pociągnąć. Owszem, osamotnienie, w jakim żyła,
47   3, I  |               Nie gardzi ona tłumem, owszem, namiętnie pragnie doskonalenia
48   3, I  |     zmieniłaś się wcale na gorsze... owszem, trochę wyładniałaś jeszcze,
49   3, I  |         ujęty uprzejmie przemówił:~- Owszem. Miło mi zawsze, gdy blisko
50   3, I  |             ożeni się z nią nigdy!~- Owszem - sucho i ostro twierdziła
51   3, II |         nigdy widzieć nie powinna.~- Owszem, moja mamo, powinna ona
52   3, II |       sielanek tych nie wzbraniałeś, owszem... owszem... nieraz mię
53   3, II |           nie wzbraniałeś, owszem... owszem... nieraz mię sam zachęcałeś
54   3, II |        siadać mię nawet nie prosi!~- Owszem, usiądź, kuzynie, proszę!~
55   3, II |            ja jeszcze byłam dumną... owszem, wtedy dopiero stałam się
56   3, II |             nie powiesz? nic? nic?~- Owszem - śpiesznie odrzekła - koniecznym
57   3, II |              swą przerwał, stanął.~- Owszem... owszem... mam dla niej
58   3, II |        przerwał, stanął.~- Owszem... owszem... mam dla niej przywiązanie...
59   3, III|          ujmy nie czyniły, szacunek, owszem, i szczęśliwą ufność w przymioty
60   3, III|           wesele ludzie przyjechali. Owszem! Kiedy na Jadwiśkę czeka,
61   3, III|         rozpocznie... Panie Jaśmont! Owszem, gdzież on przepadł? Panie
62   3, III|      wychwyciwszy, bez uśmiechu już, owszem, gęsto obrosłą twarz do
63   3, III|        taneczny korowód prowadził.~- Owszem! Przecież pięty do tańca
64   3, III|             ja postąpię...~- Dobrze! owszem! jaż Antolki nie namawiam,
65   3, III|          zmarnowanie się obchodzi?~- Owszem! Barania śmierć, wilcza
66   3, IV |            zostanę?~Dygnęła znowu.~- Owszem. Dziadunio bardzo lubi,
67   3, IV |                O ambaras bynajmniej! Owszem. Ja zarówno w grzecznej
68   3, IV |              dla pana słońce weszło? Owszem. Daj Boże panu szczęście,
69   3, V  |         chwilę rozmowy cię proszę!~- Owszem - z obojętną grzecznością