Tom, Rozdzial

 1   1, I  |    jeszcze czasem o tym mazgaju? serce... boli jeszcze czasem?~-
 2   1, III|          mi do tego naszego ludu serce młotem biło. Ale cóż? Ciemnota
 3   1, III|       Ale jeżeli ci idzie o moje serce, charakter...~Z wyjątkową
 4   1, III|        jest przy mnie choć jedno serce, które by uderzało razem
 5   1, III|         lada poruszeniu kąsają w serce.~W gabinecie swym przy biurku,
 6   1, IV |           choć już żonaty... ale serce to te... nie sługa... wiem
 7   1, IV |          Ale dziewiętnastoletnie serce, które spojrzenie to jej
 8   1, IV |     strzały obelgi. Ale to młode serce, o szczęście swoje strwożone,
 9   1, V  |         reszty, ale tobie samemu serce pewno nie pęknie, bo...
10   1, V  |       także ostrą strzałą, która serce jej przeszywając otworzyła
11   1, V  |          do syta karmiły myśli t serce. Gdy tego pokarmu zabrakło,
12   1, VI |        bo siły miał wzmocnione i serce pocieszone przez nią. Jednakowóż
13   2, I  |      niemu oczach. Zaniepokojone serce matki na widok tej młodej
14   2, II |          na nerwy, na piersi, na serce, na wszystko... doktora
15   2, II |        tak myślisz, ha? U ciebie serce, bo ty panienka, a u niego
16   2, II |          obu dłońmi przy ciskała serce, które biło tak, że o parę
17   2, II |          a teraz kłuły W oczy, w serce i w mózg; ojciec zaś uczuwał
18   2, II |          było, że go znowu coś w serce ukłuło. Ale spojrzał na
19   2, III|     zielone, liście spadające!~O serce strwożone, do ciebie pragnące!~
20   2, III|       mrozu pęka lub usycha,~Tak serce do ciebie śmieje się, to
21   2, III|       kwitnie lub więdnieje,~Tak serce do ciebie pali się, to mdleje,~
22   2, III|     zielone, liście spadające,~O serce stworzone, do ciebie pragnące,~
23   2, III|          Strwożone może było jej serce, bo głos jej zemdlał i na
24   2, III|     zielone, liście spadające,~O serce strwożone, do ciebie pragnące...~
25   2, IV |      tego nie czuć nie mogła, że serce jej stawało się większe,
26   2, IV |         doświadczeń życia, które serce jej opustoszyły z wielu
27   2, IV |        żądał i ilekroć zobaczył, serce dzwonem w nim uderzało.
28   2, IV |        pod jej stopy, upoiła jej serce. Upojona i szczęśliwa stała
29   2, V  | uśmiechnął się - uszy głaszcze i serce przenika. To jest prawda,
30   2, V  |         musi kondycja nasza, ale serce człowieka podczas za słabe
31   3, I  |     mogła. Starających się o jej serce, rękę i majątek było wielu;
32   3, I  |       raz ktoś zapragnął posiąść serce jej i rękę. I dlatego tylko
33   3, I  |        ze swatów było jej własne serce, które za rozkochanym w
34   3, I  |        przeminęła, uderzyła ją w serce i oczy całym blaskiem drogich
35   3, I  |     rozdzierać się od zwątpienia serce kobiece; z ruchów jej, gestów,
36   3, I  |         jego ciężko spadała i na serce jej, i na sumienie. Wiedziała
37   3, II |    szkodę zrobicie? Czy wy macie serce albo sumienie, osły, łajdaki,
38   3, II |        majątek...~- Ach, i takie serce! - przebiła jej mowę Teresa.~-
39   3, II |   spostrzegłem, rozsądek i dobre serce ma... Ale abym przeszłość
40   3, II |       przywdział i tam, gdzie go serce ciągnęło, pośpieszył. Może
41   3, II |      nowy majątkowy kłopot, a na serce tajemny i niespodziewany
42   3, II | wspaniałomyślną i zwróć mi swoje serce, swoją ufność, przyjaźń...
43   3, III|      łzami, bo jakież by to było serce tej pięknej panny, gdyby
44   3, III|        znudzoną. Dlaczegóż teraz serce jej uderzało mocno, prędko,
45   3, III|         niby elektryczna iskra o serce jej uderzyła, na czoło płomię,
46   3, III|         jakby mu coś potajemnego serce zjadało. Ledwie przywitał
47   3, III|    Chociaż oczko łzą umili,~Lecz serce, niestety!~I niepotrzebnie
48   3, III|       Najpierwsze kochanie~Kiedy serce chwyci,~Radością i smętkiem~
49   3, III|         tobie staniał i tanieje,~Serce me za tobą pójdzie w puste
50   3, IV |       jego młode, świeże, gorące serce...~Stanął znowu.~Nie było,
51   3, IV |     każdy jego wyraz spadł mu na serce ciężkim kamieniem, a w serce
52   3, IV |     serce ciężkim kamieniem, a w serce piekącą łzą. Już zdawało
53   3, IV |        jeszcze w uszach i paliły serce.~Benedykt nie przerywał
54   3, IV |     chwilę wspominał, myślał, aż serce jego gwałtownym rzutem skoczyło
55   3, IV | napełniające to strute i chmurne serce wybuchały zeń obfitymi i
56   3, IV |        mierze niegdyś posiadał!" Serce w nim także wołało: "Mów!
57   3, IV |      śmierci nie wybije! Zmiękło serce Dawida, gdy o Jonatanie
58   3, IV |      nijakiej pretensji nie mam. Serce nie sługa, nie zna, co to
59   3, IV |      jakby przypomnienie jakie w serce uderzyło, tak wstrząsnął
60   3, V  |          szczęśliwą, bo to złote serce i głowa też nie byle jaka...
61   3, V  |          niej jednak swoje złote serce. Jest rzecz inna... Teofil...
62   3, V  |       się do Justyny:~- Złote ma serce, kobietę poczciwą i przywiązaną
63   3, V  | nieszczęsną apatię wpadał. Złote serce i bardzo biedny człowiek...
64   3, V  |           Wczoraj mu go oddałam. Serce, ręka i przyszłość moja
65   3, V  |        jakby elektryczna iskra w serce jej uderzyła, płomień na
66   3, V  |        trochę nim wstrząsnęło.~- Serce, panie dobrodzieju... -
67   3, V  |        dobrodzieju... - zaczął - serce nie... te... jeżeli z mojej