Tom, Rozdzial

 1   1, I  |            raczył!~Wykrzykowi temu odpowiedział z oddalającego się szybko
 2   1, I  |        pogodne.~- Dobry wieczór! - odpowiedział.~- Dobry wieczór! - chórem
 3   1, I  |         zwalniając nieco ich biegu odpowiedział zagadnięty.~Jedna z dziewczyn,
 4   1, II |         pani - z wytwornym ukłonem odpowiedział zapytany - i winszuję sobie,
 5   1, II |        przeciwległą ścianę patrząc odpowiedział Korczyński - dla nas święta
 6   1, II |     słuszność - po krótkim namyśle odpowiedział Korczyński. - Praca nieszczęściem
 7   1, II |       silnym drganiem czoła i brwi odpowiedział:~- Osobiście przedstawiam
 8   1, III|    Korczyńskiego popatrzał i cicho odpowiedział:~- Anzelm Bohatyrowicz...~
 9   1, III|                Nie zapłacimy nic - odpowiedział młodszy i sierdzistszy -
10   1, III|           z wyszukaną grzecznością odpowiedział:~- Życzenie twoje starać
11   1, IV |         ale przykrym zagięciem ust odpowiedział.~- Jakież teraz płótno przygotowujesz
12   1, IV |      uprzejmie i po chwili wahania odpowiedział: ~- Bardzo mi przyjemnie
13   1, IV |     laurach. Cóż byś, na przykład, odpowiedział mi, gdybym cię zapytał:
14   1, IV |    śmiechem kilka głosów.~- Grać - odpowiedział.~- Racja! - odrzekł Kirło. -
15   1, IV | parafianinem.~Nagle zamyślając się odpowiedział:~- Może...~Ale w tej chwili
16   1, IV |         czy co?~Znów z zamyśleniem odpowiedział:~- Może...~Muzyka umilkła,
17   1, V  |           wytrysnęła.~- A jakże! - odpowiedział i palcami dotykając rączek
18   1, V  |         chrząknął, ale śmielej już odpowiedział:~- Pewno o stryju Anzelmie,
19   1, V  |            koniczynie?~- A jakże - odpowiedział.~- Pod pszenicę?~Rzucił
20   1, V  |          ciężko.~- Wszelako bywa - odpowiedział. - Bywa, że ciężko, bywa,
21   1, V  |          dawno wiem - ciszej znowu odpowiedział - że panience nie zawsze
22   1, V  |   widocznie pochwałą jej uradowany odpowiedział - głos mój znają, do ręki
23   1, V  |      chrząknął i po chwili dopiero odpowiedział:~- Różne u człowieka bywają
24   1, V  |        zgadła! - z cichym śmiechem odpowiedział.~Teraz ogromna dziewczyna
25   1, V  |          widocznym niezadowoleniem odpowiedział - owszem, zdaje się, że
26   1, V  |         powoli i monotonnym głosem odpowiedział człowiek grabiący skoszoną
27   1, V  |                 Pewno, że trzeba - odpowiedział Anzelm.~I zwracając się
28   1, V  |          nie przestraszonym głosem odpowiedział tęgi, rudawy, ale prosty
29   1, VI |           z uroczystością w głosie odpowiedział:~- Słowo uczciwości!~Starzec
30   1, VI |       idzie?~- Do Jana i Cecylii - odpowiedział zapytany.~Jakby nagle blask
31   1, VI |      Subiekcji czynić nie chcemy - odpowiedział Anzelm.~Ona dygnęła znowu. ~-
32   1, VI |  najbliższego budynku, chrząknął i odpowiedział:~- Już uspokojony!~W tej
33   1, VI |            i w zdrowiu przebywa" - odpowiedział najstarszy syn Jana i Cecylii,
34   1, VI |     pokłoniwszy się królowi śmiele odpowiedział:~"Przyszedłem tu od stron
35   2, I  |        niej na kanapie z uśmiechem odpowiedział:~- Jestem, moja droga kuzynko,
36   2, I  |           mówił.~- Bardzo prosto - odpowiedział. - Pojedynkowałem się i
37   2, I  |            błyskawica cynizmu, gdy odpowiedział:~- Z kim? mniejsza o to!
38   2, I  |         sarknęła.~- Łaj mię więc - odpowiedział - pozwalam i nawet proszę.
39   2, I  |          kobieta.~- Moja kuzynko - odpowiedział - za mało jestem filozofem,
40   2, II |        zwalniając uśmiechnął się i odpowiedział:~- Nie całą, nie całą...
41   2, II |       wyższości na twarzy Darzecki odpowiedział:~- To względne, kochany
42   2, II |            tą samą mimiką chłopiec odpowiedział:~- Czy ja wiem? we dworze?
43   2, III|            spokojnym już uśmiechem odpowiedział:~- A tak. Ja też ją celką
44   2, IV |     czyniąc zapytał.~- Na Mogiłę - odpowiedział Jan.~- Che, che, che, proszę
45   2, IV |         zapytała.~- Czterdziestu - odpowiedział, głowę znowu odkrył i kroku
46   2, V  |     najmilszy staje się niemiłym - odpowiedział Anzelm i mocniej niż zwykle
47   2, V  |       dobranoc! - z roztargnieniem odpowiedział i szorstkimi wąsami czoła
48   3, I  |        dziecku miał do zarzucenia? Odpowiedział, że wyrasta ono na francuskiego
49   3, I  |    pierzchnie.~- Muszę - obojętnie odpowiedział Zygmunt.~- Dokąd? - zapytała
50   3, I  |           paru sekundach milczenia odpowiedział:~- Do Korczyna!~Zbladła
51   3, II |           Janek prędko przyjedzie?~Odpowiedział, że Janek dziś na łące nocować
52   3, II |           Jestem, kotko, jestem! - odpowiedział z pokoju głos gruby, lecz
53   3, II |           z widoczną niechęcią syn odpowiedział:~- Myślałem o tym, ojcze,
54   3, II |    podnosząc powiek młody człowiek odpowiedział:~- Pozwól mi, ojcze, milczeć
55   3, II |           nie... stłumionym głosem odpowiedział Witold.~- Dlaczego? Raczże
56   3, II |         sobą pragniemy.~- Wątpię - odpowiedział - jestem nawet pewny, że
57   3, II |      kochałeś, proszę cię, abyś mi odpowiedział szczerze, zupełnie szczerze...
58   3, II |         pokoju znowu rozpoczynając odpowiedział:~- Bardzo wątpię. Wie mama,
59   3, III|             Na co Jaśmont poważnie odpowiedział, jako wszystkie czasy mają
60   3, III|            świecie? ~Szept kobiecy odpowiedział:~- Pan Michał wie, że ja
61   3, IV |     pałający wzrok ojca spotykając odpowiedział:~- Twoja, ojcze!~- Facecja! -
62   3, IV |       pochwał godzien nie jestem - odpowiedział Jan - i nijakiego prawa
63   3, IV |       Ujęty i wzruszony, z zapałem odpowiedział:~- Ja także dla panny Jadwigi,
64   3, IV |            echa słyszeć się dają - odpowiedział Jan i jakby towarzyszce
65   3, IV |         głośno, śpiewnie trzy razy odpowiedział:~- Jan-ku! Jan-ku! Jan-ku!~
66   3, V  |      chwilę.~- Mój kochany panie - odpowiedział - przypomnij sobie swoją
67   3, V  |       wskazał i trochę jąkając się odpowiedział:~- Tego sa... samego, który