Tom, Rozdzial

 1   1, I  |     porastającej je trawy; ku nim, niby strumienie ku rzekom, przybiegały
 2   1, I  |        czepcu na głowie, inne zaś, niby klomb ogrodowy, kwitły rumieńcami
 3   1, III|          który z nich uczynił trzy niby strzały równym pędem ku
 4   1, IV |         się oni z sobą pociągnięci niby prawem naturalnego doboru.
 5   1, IV |           zwoje koronkowej chustki niby rozplątując, ręką swoją
 6   1, IV |   wystrojona i fertyczna, która tu niby Marcie w zajęciach jej pomagała,
 7   1, V  |        bezmierną pustkę, po której niby widma strapione i wątlejące
 8   1, V  |         niego żartować.~- Panienka niby to zna się na gospodarstwie?~
 9   1, V  |     przywołując. Córka tu przyszła niby po wodę, ojciec przychodził
10   1, V  |           wodę, ojciec przychodził niby po córkę. Nie zlękła się
11   1, V  |        ruchem czapkę poprawił.~- A niby to Anzelm żadnego żalu do
12   1, VI |           W Boga chrześcijańskiego niby to wszyscy już uwierzyli,
13   2, I  |          drewniany, nieotynkowany, niby z kosza zieleni wychylał
14   2, I  |        pastwiskiem. Gdzieniegdzie, niby drobne obrazki w zielonych
15   2, I  |          Różyc wpatrywał się w nią niby w ciekawe zjawisko.~- Moja
16   2, I  |     najmłodszą siostrą strasząc ją niby tupaniem nóg i hukaniem
17   2, II |           tej książki był d1a niej niby zmartwychwstającym słowikiem:
18   2, III|           łokciem: silnie, żelazną niby obręczą syn ramię jej ścisnął.~-
19   2, III|    kochanie zaczyna się pomaleńku, niby to jest, niby to nie ma,
20   2, III|           pomaleńku, niby to jest, niby to nie ma, aż dopiecze i
21   2, III|            twoja sierpem zaczepia? Niby to na swoim zagonie żnie,
22   2, IV |          rozumu wystarczyło. Głupi niby, a chytry. Teraz na niego
23   2, IV |        jadłowców twardymi jagodami niby czarną, połyskliwą rosą
24   2, IV |            i łagodne stoki mający, niby wał, niby kurhan, widocznie
25   2, IV |            stoki mający, niby wał, niby kurhan, widocznie kiedyś
26   2, IV | wachlarzami poruszyły; na dno lasu niby welon z ciemnej krepy spadł
27   2, IV |      przyrody, a na spotkanie tych niby lotnych, czarnych ptaków
28   2, V  |        czasem, ale bardzo rzadko i niby przypadkiem. Wielką panią
29   2, V  |           często blask ogni kulami niby białej pary przyćmiewając.
30   2, V  |    świtanie, wśród którego drzewa, niby zaczarowane straże, stały
31   2, V  |           mogiłę, oświetlając je i niby je wiążąc, łącząc jak ogniwa
32   3, I  |      zamykała je w formę spokojną, niby płomię w marmurowym naczyniu
33   3, I  |     upokorzenia i skruchy, a dusza niby sztyletem niewysłowioną
34   3, I  |         poziom go wynosząca, jakaś niby iskra z krwi rodziców przez
35   3, I  |            prawie zakonnego życia, niby w krynicznej wodzie, blada
36   3, I  |          serca i wdzięków usiłując niby iskrę z krzemienia wykrzesać
37   3, I  |      widnokrąg płaski, ubogi, choć niby dość bogatą roślinnością
38   3, II |         ich przyjść zechce. "Idź i niby to na miód zaproś!" Bardzo
39   3, II |           musztrując go przy tym i niby wyśmiewając, to że powoli
40   3, II |            z ukontentowania jakieś niby menuetowe entrechat wykonała.~-
41   3, II |            białą stała śród zmroku niby w kamienną kolumnę przemieniona,
42   3, II |             rozkładała się w niej, niby ciało w retorcie śmierci
43   3, II |         kiry fioletów i nad którą, niby rozwiewna gloria, ulatywały
44   3, II |            aż do końca zapatrzone, niby w promień ideału lub w wieczną,
45   3, III|     zebrane plony bogate, lecz już niby u wrót rozpoczynającej się
46   3, III|          puszcze chwastów. Były to niby księgi natury o gęsto zbitych
47   3, III|           niej słychać tylko było, niby podmuchy wielkiego miecha,
48   3, III|        krzyknął:~- Jazda!~A potem, niby wieloryb wody, piersią i
49   3, III|       długą orację, co słów kilka, niby grzmotem, śmiechem przerywaną,
50   3, III|       kieszeni kamizelki wyjmując, niby która godzina patrzał, i
51   3, III|    utworzyli pośród drogi wyborową niby gromadę, odgłosami żywej
52   3, III|            w łańcuch wiążąc. Jakaś niby elektryczna iskra o serce
53   3, III|         pętlicy ubrania. Widok ten niby pięścią w pierś jej uderzył;
54   3, III|            gumna wyszła. Wychodząc niby burza, oddychała głośno,
55   3, III|          głowa panny w szczęśliwym niby zapomnieniu pochylała się
56   3, III|        kołysząc się w strony obie, niby od niechcenia, cienkim swoim
57   3, III|          pieśń o rozkoszach wojny, niby rotowy ogień, huczała i
58   3, IV |         życie pochłonięta, a teraz niby z przepaści życia ku niemu
59   3, IV |       włosów, odchodził ku biurku, niby w śnie powtarzając:~- Powracająca
60   3, IV |            gniewem, rozjątrzeniem, niby ciężką przeciw życiu i światu
61   3, IV |  wstążeczka. Gładko spleciona kosa niby wiankiem brunatnej pszenicy
62   3, IV |   przerzynającą pole, a od każdej, niby rozwiewne skrzydło, leciał
63   3, IV |         nierówne, podarte, krepowe niby smugi srebra i fioletu.
64   3, IV |         Wszystko to było ŕruchome, niby żywe, płynęło, przelewało
65   3, IV |            rąbki. Wszystko to zaś, niby zaklęty obraz, stało w zupełnej
66   3, IV |          okrzyk. Ktoś kogoś wołał. Niby w borze przyczajony duch
67   3, V  |         cienkie nici rozbiegły się niby ukośne promienie. Rękę z