Tom, Rozdzial

 1   1, I  |                 Nikt nie uwierzy w to, czego sam nie doświadczył. Nie
 2   1, II |        spuszczone wąsy obywatela.~- Do czego pan ostatnie słowa swe stosujesz?-
 3   1, II |         szeptał do ucha Teresy coś, od czego rumieniła się i najmilszym
 4   1, II |               i panu Benedyktowi... Do czego to podobne, aby w takim
 5   1, II |                surduty czyściła?... do czego to podobne?~Po ustach Justyny
 6   1, II |                 Zmienił się jej świat.~Czego ty płaczesz, czego narzekasz,~
 7   1, II |              świat.~Czego ty płaczesz, czego narzekasz,~Dziewczyno moja?...~
 8   1, III|                mam, wyliczże teraz to, czego nie mam. Cóż ja mam? Żyję
 9   1, III|                odczytywał. Cóż? życie! czego ono z ludźmi nie wyrabia?
10   1, III|             zawsze kupowałeś wszystko, czego zażądałam, ale sprawiało
11   1, IV |                 to nie mógłbym te...~- Czego byś nie mógł? - spytało
12   1, IV |                z dłoni jego wyrwała.~- Czego chcesz ode mnie? - zawołała. -
13   1, IV |                  proszę cię, kuzynie.. czego chcesz?~Słowa plątały się
14   1, IV |            podnosząc krzyknęła Marta - Czego ty chcesz ode mnie? - łagodniej
15   1, IV |        cokolwiek zrobić?~- Ot, jeszcze czego! Wiesz dobrze, że nie lubię,
16   1, V  |          prawdę mówiąc, sam nie wiesz, czego chcesz!~Wyjechał - a po
17   1, V  |                Czy panienka potrzebuje czego? Może drogę dokąd pokazać
18   1, V  |             już potem nigdy nie byłem. Czego chodzić, kiedy żadnej przyczyny
19   1, V  |               Jan.~- Wiadomo! żebyś ty czego lepiej nie zrobił! Znać
20   1, V  |            obaczę...~- Wszystko równo. Czego się człowiek za młodu nauczy,
21   1, V  |               Kto to taki? Pani jakaś? czego ona...~Z dłoni sobie daszek
22   1, V  |               wariata oczy błyszczą... czego ty mnie tam ciągniesz?...
23   1, V  |               państwu dobry wieczór!~- Czego? - patrząc na nią zwięźle
24   1, V  |           wołający:~- Alżunia! a ty tu czego? Czy to tobie w chacie roboty
25   1, VI |              że nietrudno znaleźli to, czego szukali. Cały tutejszy kraj
26   1, VI |            koryta w niej sobie prując, czego do dzisiejszego dnia te
27   2, I  |            większą irytacją wołała - z czego ona, na nieszczęście swoje,
28   2, I  |              za zdrowiem ciała i duszy czego najlepszym dowodem jest
29   2, I  |             marzyła. Sama je nauczyła, czego mogła, a zresztą niech dobrymi
30   2, I  |                obejść się bez...~- Bez czego? Nazwijże choć raz rzecz
31   2, II |                nie potrzebuję. Jeszcze czego! Wieczne głupstwo! Uf...~
32   2, II |              co posiada, pragnie tego, czego nie ma...~Z tymi słowami
33   2, II |            kilka razy ziewnęła głośno, czego jednak Orzelski, ekstazą
34   2, III|             nie było, żeby mnie kto do czego przymusił!~Hardo głowę podnosił,
35   2, III|                niektóre z moich myśli, czego bym dla was pragnął i o
36   2, IV |            wzroku zagrał żal.~- Nie ma czego wstydzić się ani smęcić -
37   2, IV |          urodziła się i uczyła się też czego innego...~W tej chwili usłyszeli
38   2, IV |           jeszcze mały i nie bardzo do czego zdatny. Teraz zaś to już
39   2, IV |       człowieka ogarnia dowiedzieć się czego o tych stronach dalekich,
40   2, V  |             oczami stoi, a przy tym do czego inszego już uzwyczajony,
41   2, V  |            przeszkody stawić lub go do czego przymuszać, ale przyrodzony
42   2, V  |             pole... już i nie pamiętam czego... Przez całą noc zawierucha
43   3, I  |               bez zdziwienia, jak coś, czego spodziewała się zawsze i
44   3, I  |               parą miesięcy, ale wcale czego innego spodziewał się od
45   3, I  |            Utył znowu! Rzecz dziwna od czego on tyć może? Nudzi się,
46   3, II |              nie rozumiem...~Urwała.~- Czego jeszcze nie rozumiesz dobrze?~
47   3, II |            złudzenie... lękam się...~- Czego? - ciekawie zapytał Witold~
48   3, II |            Łatwiej byłoby wyliczyć to, czego o Różycu nie mówiono, niż
49   3, II |              było? Skąd się to wzięło? Czego dziś córka Fabiana tu przylatywała
50   3, II |           życie przehorowałam, i ot... czego dobiłam się!..~- Mruczydło
51   3, II |                 Pan dobrodziej wie, od czego moje zdrowie na suche lasy
52   3, II |                i podczas dorabiali się czego, teraz o to trudno. Dzierżawkę,
53   3, II |              dobrowolnie utraciłem to, czego teraz wszystkimi siłami
54   3, II | najrozumniejsza mamo?~- Prawda. Ale do czego zmierzasz?~- Zmierzam naprzód
55   3, II |              do naprawiania, naprawić, czego uniknąć można, uniknąć...
56   3, II |     spojrzawszy, nie zgodzi się na to, czego on pragnie i dla podtrzymania
57   3, II |         przywykłem do nich... wcale do czego innego przywykłem... Nie
58   3, III|             dbający i umiejętny z lada czego uczyni co dobrego. To wam,
59   3, III|            rzuciła.~- Dziwowało ciało, czego nie widziało! - sarknęła. -
60   3, III|                dziadunio robi i czy mu czego nie potrzeba. Wyszła przed
61   3, III|               gruszki z drzewa rwał, z czego też pewność czerpał, że
62   3, IV |                pokłony złotym cielcom? Czego chcesz?~- Dla siebie, ojcze,
63   3, IV |        przedwcześnie znużonych i tego, czego nikt dojrzeć nie może: tych
64   3, IV |           patrzała, czy nie ma jeszcze czego z ziemi uchwycić.~- To nie
65   3, IV |            poczekaj trochę! posłuchaj! Czego ty latasz jak zwariowany
66   3, V  |               pobladłą i przerażoną.~- Czego sobie życzysz, kuzynie? -
67   3, V  |            mogiłki sami poniosą... ot, czego mnie chce się... Justynka