Tom, Rozdzial

 501   1, V  |          rozchodzącym się po ciszy polnej nie było nic smutnego; owszem,
 502   1, V  |                   osiodławszy?~Jaworu tam nie było, ale u stóp gruszy
 503   1, V  |              daszkiem osłaniając mu czoło nie zasłaniała z tyłu głowy
 504   1, V  |             wyszłam na przechadzkę i sama nie wiem, jakim sposobem aż
 505   1, V  |          szczególną zręczność i giętkość; nie mogła też nie spostrzec,
 506   1, V  |                   giętkość; nie mogła też nie spostrzec, że z błękitnych,
 507   1, V  |                wybuchała mu tajemna, lecz nie dająca utaić się radość.~-
 508   1, V  |          ogorzałych policzków ledwie krew nie wytrysnęła.~- A jakże! -
 509   1, V  |               sobą... ale już potem nigdy nie byłem. Czego chodzić, kiedy
 510   1, V  |                    kiedy żadnej przyczyny nie ma?~I jakby mu nagle przyszła
 511   1, V  |                odpowiedział - że panience nie zawsze tam bywa wesoło.
 512   1, V  |                  bywa wesoło. Ludziom gąb nie zatknąć, a i twarz człowieka
 513   1, V  |                    Zarumienioną była, ale nie rozgniewaną; owszem, spod
 514   1, V  |                 Panienka i wiedzieć o tym nie może, że ja na panienkę
 515   1, V  |              głowy. Słonko małego ptaszka nie widzi, jednakowoż on śpiewać
 516   1, V  |                   nikt jemu tego zabronić nie może, bo choć on w niskim
 517   1, V  |                    Ja panience powiem, że nie trzeba nadmiar troskać się
 518   1, V  |                 rzecz, kiedy człowiek nic nie robi, a tylko o swoich biedach
 519   1, V  |                   świecie nic do robienia nie ma?...~- To nie może być... -
 520   1, V  |                  robienia nie ma?...~- To nie może być... - zaczął i nie
 521   1, V  |                nie może być... - zaczął i nie mógł dokończyć, bo z niejaką
 522   1, V  |                   zaś nic w gospodarstwie nie ma nad konie. Tak już widać
 523   1, V  |              zapytała Justyna.~- Dlaczego nie? Czasu śmierci jego siedem
 524   1, V  |                 jak do niego, przywiązany nie byłem...~- A matka żyje?~-
 525   1, V  |                  nią tak jak prawie nigdy nie byłem...~Mówił teraz żywo
 526   1, V  |          kiedyściś zachorował i kilka lat nie tylko co, ale z łóżka podźwignąć
 527   1, V  |                ale z łóżka podźwignąć się nie mógł. Wtenczas na mnie wszystko
 528   1, V  |               takie, co nigdy spełnić się nie mogą. Już, zdaje się, i
 529   1, V  |                  dla krów! czy to pan Jan nie poznał? Widać, że na słońce
 530   1, V  |                 nawiedzieć? Zdaje się, że nie na końcu świata żyjem. Już
 531   1, V  |             dziadunio o panu wspominał...~Nie zatrzymując się ani na sekundę
 532   1, V  |                 uśmiechnął się.~- Państwo nie rozumieją naszych nazwań -
 533   1, V  |                  Zamilkł widocznie czegoś nie dopowiadając; zmieszał się
 534   1, V  |                  czasu troszkę zwariował. Nie to, żeby całkowicie wariatem
 535   1, V  |               powściągnął się, na koniec, nie mogąc znać powstrzymać się
 536   1, V  |                   od ojca!...~Zaczepiony, nie odwracając się, z gniewem
 537   1, V  |                się za swój nos, a o cudzy nie dbaj!~Jeden z młodszych
 538   1, V  |                    E! ociec dziś na nas i nie patrzy! Z miasta tylko co
 539   1, V  |            Wiadomo! żebyś ty czego lepiej nie zrobił! Znać dudka z czubka! -
 540   1, V  |               pomiędzy nami kłótni żadnej nie ma. Tylko tego Adasia najwięcej
 541   1, V  |              swoim psem, Sargasem, świata nie widzi, a do tego troszkę
 542   1, V  |                  jaki zły pies albo bydlę nie nastraszyło!...~Może jedno
 543   1, V  |         nastraszyło!...~Może jedno z tych nie spełnionych żądań, o których
 544   1, V  |               która w tej chwili wcale go nie słuchając głowę podała naprzód,
 545   1, V  |                naszej powszechności dobra nie życzy?~- Życzę - brzmiała
 546   1, V  |                    ale powiadam: po cudze nie sięgaj!~- A jak pokaże się,
 547   1, V  |                  jak pokaże się, że wygon nie cudzy, tylko nasz? a Bóg
 548   1, V  |               ciele, że pokaże się tak, a nie inaczej...~- Fabiana adwokat
 549   1, V  |                   wierzy...~- Jeszcze ten nie urodził się, kto by potrafił
 550   1, V  |           zbałamucić! Do sąsiada po rozum nie pójdę i nawet u Anzelma
 551   1, V  |              pójdę i nawet u Anzelma jego nie poproszę, choć Anzelmowi
 552   1, V  |                jeszcze ta mądrość z głowy nie wywietrzała, co jej kiedyś
 553   1, V  |               Fabian wielkimi panami oczu nie wypieka... ja ich dwadzieścia
 554   1, V  |                    ja ich dwadzieścia lat nie widziałem i do śmierci już
 555   1, V  |          widziałem i do śmierci już pewno nie obaczę...~- Wszystko równo.
 556   1, V  |               ściany domu. ~- Na co mnie? nie pójdę... kiedy ją przywiodłeś,
 557   1, V  |                sam gościa w swojej chacie nie przywitał?... Proszęż już
 558   1, V  |       zbliżającego się ku niej człowieka. Nie był on dla niej całkiem
 559   1, V  |                   był on dla niej całkiem nie znanym. Zasłyszała coś była
 560   1, V  |                 której teraz prawie nigdy nie wspominano w Korczynie,
 561   1, V  |             profilu poznać można było, że nie miał więcej jak lat pięćdziesiąt,
 562   1, V  |            sposobu, w jaki zbliżył się do nie znanej sobie kobiety, z
 563   1, V  |                  było, że dworne obyczaje nie były mu całkiem obce. Uchylił
 564   1, V  |                  bardzo dziękuję... Już i nie spodziewałem się takiej
 565   1, V  |              odpowiedziała Justyna.~- Być nie może - zaprzeczył - pani
 566   1, V  |                 rozmawiających spojrzał i nie zbliżając się przemówił:~-
 567   1, V  |                     Kiedyż jeszcze koniom nie wszystek owies zasypałem...~-
 568   1, V  |                  pani o tym mówił... Żeby nie! Dobrze jemu zapamiętało
 569   1, V  |            radziłem się ze trzy razy, ale nie pomogli i nawet nic zepsutego
 570   1, V  |                nic zepsutego w ciele moim nie wynaleźli...Mówili, że hipokondrię
 571   1, V  |                  A bywają i insze wiatry, nie te, co w polu świszczą,
 572   1, V  |                  W biednym stanie inaczej nie może być, kiedy człowiek
 573   1, V  |                  być, kiedy człowiek żąda nie tylko nasycenia ciała, ale
 574   1, V  |                   doczesność i znikomość. Nie na takie roboty człowiek
 575   1, V  |                patrzył, a wniwecz poszły; nie takimi nadziejami karmił
 576   1, V  |              daleko patrzeć zaczął.~- Ale nie każdy ma jednostajną łaskę
 577   1, V  |           muzyczek, ani wesołych asamblów nie ma. Gniazdo nasze - wszystko
 578   1, V  |           wymawiał, a przed jej wzrokiem, nie wiedzieć czemu, stanął w
 579   1, V  |                 Justyny - z jednej matki, nie z jednego ojca... Jaśmontówna...
 580   1, V  |                 od kilku minut już stała, nie postrzeżona dotąd przez
 581   1, V  |              Anzelm na ciekawych sąsiadów nie zwracał żadnej uwagi i powoli,
 582   1, V  |                  nieco powyżej ręki mocno nie trzymał, pierzchnęłaby wnet
 583   1, V  |            plecach jej widziała.~- Czy to nie ciężko wodę nosić... na
 584   1, V  |                  z cicha zapytała.~- Żeby nie! - kręcąc w palcach brzeg
 585   1, V  |                    ja takoż mogę... czemu nie! Już ja w tym roku drugie
 586   1, V  |                 Żaden człowiek sił swoich nie zna, dopóki ich w potrzebie... -
 587   1, V  |                        zaczął Anzelm, ale nie skończył, bo w tej chwili
 588   1, V  |             odpowiedziała. - Wody w garść nie nabiorę, nie po wodę też
 589   1, V  |                 Wody w garść nie nabiorę, nie po wodę też przyszłam, ale
 590   1, V  |                  kwiatami rzuca, ten tego nie tylko zna, ale pewno i lubi!~-
 591   1, V  |             Bardzo słusznie! I pan Anzelm nie był pewno taki smętny, kiedy
 592   1, V  |                 Jan.~- Nieprawda, jeszcze nie zaręczona, jeszcze ociec
 593   1, V  |                tobie go wyswatała.., Może nie mówiłaś, że ładny?~I koszyk
 594   1, V  |                  to tobie w chacie roboty nie stało?... Alżunia!~Człowiek,
 595   1, V  |                przychodził niby po córkę. Nie zlękła się ona bynajmniej,
 596   1, V  |                   takie znakomite nogi, a nie wiadomo, co by to pan Korczyński
 597   1, V  |             postąpił.~- My nikomu wrogami nie jesteśmy... - żywo zawołał.~-
 598   1, V  |                 świerzbi, że przyszedł tu nie w czas o takich rzeczach
 599   1, V  |               Korczyńskiego w sercu swoim nie chowa i żadnej ubligi od
 600   1, V  |                  i żadnej ubligi od niego nie otrzymał? - znacznie już
 601   1, V  |             ciągnął: ~- Czy to Anzelm już nie pamięta, jak pan Korczyński
 602   1, V  |            złodziejami nazwał? Czy Anzelm nie pamięta, jak pan Korczyński
 603   1, V  |              sądów wyjednywał? Czy Anzelm nie pamięta, jak pan Korczyński
 604   1, V  |                swymi synami na plecach by nie poniósł. Jednakowoż źle
 605   1, V  |                   poniósł. Jednakowoż źle nie życzę nikomu i między niczyimi
 606   1, V  |                   między niczyimi wrogami nie jestem... Niech pan Korczyński
 607   1, V  |                      Ja jemu przekleństwa nie posyłałem i nigdy nie poszlę...~
 608   1, V  |        przekleństwa nie posyłałem i nigdy nie poszlę...~Spłowiałe jego
 609   1, V  |                  Korczyńskiemu do śmierci nie daruję i tego, że mnie złodziejem
 610   1, V  |                 różne sztrafy wycisnął... Nie zlęknę się ja i przed siestrzenicą
 611   1, V  |                  Ale mam nadzieję, że tak nie będzie, bo Bóg kotwica moja,
 612   1, V  |                 obronie, ten w złej nawie nie utonie...~Mówiąc to wszystko
 613   1, V  |                 się mogło, że nigdy mówić nie przestanie; ale Jan, który
 614   1, V  |               wzrokiem rzekł:~- Jeżeli co nie w czas naplotło mi się w
 615   1, V  |                Język bez pamięci, sekretu nie strzyma... Przepraszam...
 616   1, V  |                   mnie przed tobą ubieżać nie wstyd; ale to sobie pamiętaj,
 617   1, V  |               sobie pamiętaj, że jaja kur nie uczą. Pierwej doznaj, potem
 618   1, V  |                 głosem zawołał:~- Adaś! a nie mogłeś to koniczyny skosić,
 619   1, V  |               ociec na darmo swego gardła nie mocuje! - wcale nie przestraszonym
 620   1, V  |                gardła nie mocuje! - wcale nie przestraszonym głosem odpowiedział
 621   1, V  |                   się ku szaremu domkowi, nie opodal od zagrody Anzelma,
 622   1, V  |               rozkazujący głos Fabiana:~- Nie trzeba! Imość zawsze tylko
 623   1, V  |                się do Justyny.~- Czy pani nie gniewa się za te... nieprzyjemności,
 624   1, V  |                 synowca.~-Czy my już dziś nie pójdziem do Jana i Cecylii?~
 625   1, V  |                zmieszał się także.~- Może nie pójdziem ... co tam, że
 626   1, V  |                  do jesiennej pory krzyża nie skończym...~- Czy pani była
 627   1, V  |                 tę noszącym słyszała, ale nie była tam, nie, najpewniej
 628   1, V  |               słyszała, ale nie była tam, nie, najpewniej nie była tam
 629   1, V  |                 była tam, nie, najpewniej nie była tam nigdy. ~- A pewno,
 630   1, V  |                   młodość swoją pożerają. Nie chciała stąd iść ani tam
 631   1, VI |                ani nawet jednego obłoczka nie było. Szafirowe w środku,
 632   1, VI |           pomiędzy sobą te zagrody, które nie stały w szeregu prosto wytkniętym,
 633   1, VI |              ścian wypleniać nikt tu znać nie miał czasu albo chęci, ale
 634   1, VI |               właściciel pochylał głowę - nie wiadomo, czy ku zerwanej
 635   1, VI |           twarzach i z potem na czołach - nie ponury jednak, owszem, tu
 636   1, VI |            włosami. Śnieżnie biała kapota nie była bielszą od włosów staruszka,
 637   1, VI |              szczupłej, zwiędłej postaci. Nie mógłby był pewnie ustać
 638   1, VI |                   i silna dziewczyna wpół nie obejmowała, twarz swą ku
 639   1, VI |                 do chaty powraca! Pacenko nie przyjechał! Pacenki nigdzie
 640   1, VI |               przyjechał! Pacenki nigdzie nie ma. On już po babulkę nie
 641   1, VI |                 nie ma. On już po babulkę nie przyjedzie! on już umarł
 642   1, VI |                  i babulka umarła! Proszę nie dziwaczyć i do chaty wracać !~
 643   1, VI |                   na perswazje dziewczyny nie zważając dygocącym głosem
 644   1, VI |                  zabiję zwodnika! babulki nie dam. Gdzie on jest? Chodźmy,
 645   1, VI |              postać powtarzała:~- Pacenki nie ma! Pacenko umarł i nigdy
 646   1, VI |                 Pacenko umarł i nigdy już nie przyjedzie! To tylko te
 647   1, VI |               ociec. Jakub żyjących ludzi nie rozpoznaje, tylko ich wszystkich
 648   1, VI |               głosem przemówił:~- Pacenko nie przyjechał i nigdy nie przyjedzie,
 649   1, VI |            Pacenko nie przyjechał i nigdy nie przyjedzie, bo już na tym
 650   1, VI |                   na tym świecie wcale go nie ma.~Bezbarwne i bezzębne
 651   1, VI |                   wyrywać się przestał.~- Nie przyjechał? Pan Szymon mówi,
 652   1, VI |           przyjechał? Pan Szymon mówi, że nie przyjechał!... To te chłopcy
 653   1, VI |                Przyjechał!" Ale czy pewno nie przyjechał?~- Nie przyjechał -
 654   1, VI |                   pewno nie przyjechał?~- Nie przyjechał - powtórzył Anzelm.~-
 655   1, VI |              zerknęły.~- Subiekcji czynić nie chcemy - odpowiedział Anzelm.~
 656   1, VI |          szerokimi plecy, ze spadającą na nie roztarganą kosą, wprowadziła
 657   1, VI |                   ciało opuści, jeżeli mu nie pokażę, skąd kozy gonią!~
 658   1, VI |               gonią!~Parę pługów i bron z nie wyprzężonymi końmi stało
 659   1, VI |                    A jakże! a pewno! Żeby nie! A ma się rozumieć!~Inny,
 660   1, VI |                  jakiegoś świrna.~- Wygon nie był nigdy nasz i święcie
 661   1, VI |                  jej tak jak prawie wcale nie mają... Między nami wszelako
 662   1, VI |                  czworo dzieci ma i pewno nie więcej jak półtora morga
 663   1, VI |              kwiatów spływała obfita rosa nie tylko potu, ale i łez. Tylko
 664   1, VI |              najbystrzejsze oko dosięgnąć nie mogło, a tak głęboki, że
 665   1, VI |                   się, początku ani końca nie mających wiklin. Wszystko
 666   1, VI |                  i brzóz, ale w tej głębi nie było ich prawie. Krynica
 667   1, VI |                Dla wejścia na stromą górę nie potrzebował on wschodów.
 668   1, VI |              memento mori ~Tylko nazwiska nie było tam żadnego. Z bezimiennego
 669   1, VI |                 powierzchni ziemi zniknąć nie pozwolił. Nowy krzyż okryją
 670   1, VI |               musiał w jej młodej głowie. Nie śmiała prosić o nic tego
 671   1, VI |                 tak osobliwego do gadania nie ma!~Nigdy jeszcze pod siwiejącym
 672   1, VI |              jeszcze pod siwiejącym wąsem nie uśmiechał się tak łagodnie;
 673   1, VI |               głową podniósł.~- Dlaczegóż nie? - dodał - jeżeli pani żąda
 674   1, VI |                      Ja owszem...Nikt jej nie opisywał i w książkach nie
 675   1, VI |                nie opisywał i w książkach nie drukował... Jeden człowiek
 676   1, VI |              cielęta pasłem, a jego uczył nie wiadomo kto, może dziadek,
 677   1, VI |                babom, a to, co ja powiem, nie bajka!~Wysoki zrąb kamienia
 678   1, VI |                 Całej pewności co do tego nie má, ale takie o nich chodziły
 679   1, VI |                 obfitości sieli, bo owiec nie mając i wełny nie znając
 680   1, VI |                   owiec nie mając i wełny nie znając odzieży płótnianej
 681   1, VI |              jeszcze gdzieniegdzie nikt i nie słyszał o nim. Ale za to
 682   1, VI |               jeszcze gdzieniegdzie i nic nie wiedzieli, a jak kto chciał
 683   1, VI |                bawolników, ale nigdzie im nie podobało się tak, jak tutaj,
 684   1, VI |                których w życiu codziennym nie używał prawié, ale jak słowa
 685   1, VI |                  ze starej gadki wyrzucić nie mógł. Teraz z widocznym
 686   1, VI |               Podtenczas - zaczął znowu - nie było na tym miejscu żadnego
 687   1, VI |                   Od razu inszej zbudować nie mogli. Lepiej mówiąc, on
 688   1, VI |                  trudno. Wszystko tu było nie tak, jak teraz, ale okropniej
 689   1, VI |                  i jaszczurek. I rzeka ta nie była taka jak teraz. Głębinę
 690   1, VI |                żaden człowiek siły swojej nie zna, nim jej w potrzebie
 691   1, VI |                  jej w potrzebie z siebie nie dobędzie. Prawda i to, że
 692   1, VI |                jakich już teraz wcale ona nie ma. Do tego i lubości bywało
 693   1, VI |                 szeroki okół nikt jeszcze nie miał. Poszli tedy do nich
 694   1, VI |           nierzadko mieszały się z sobą i nie wynikała z tego nikomu żadna
 695   1, VI |                dla córek i poślubiwszy je nie odjeżdżali nigdzie, tylko
 696   1, VI |           rozpowiadali ludzie, droga była nie bardzo daleka. Łowczym na
 697   1, VI |               stanęli oczom własnym wiary nie dając. Tam, kędy dawniej
 698   1, VI |         jabłoniach i śliwach liścia widać nie było za czerwonością i liliowością
 699   1, VI |           płynącej król z oddali zobaczyć nie mógł, ale .rozpoznał, gdzie
 700   1, VI |              którą stał bór, przez nikogo nie ruszany... ten sam!~Tu opowiadający
 701   1, VI |                 wszyscy ludzie patrząc na nie widziane rzeczy i nie lękając
 702   1, VI |                  na nie widziane rzeczy i nie lękając się prawie, tylko
 703   1, VI |                przez się, niczyjej pomocy nie potrzebując, w śnieżystych
 704   1, VI |                była, pokąd do puszczy tej nie zaszedłem, gdzie wszystkie
 705   1, VI |                 razem krzyknęli:~"Inaczej nie może być, miłościwy panie!
 706   1, VI |                odebrał, a zawojowawszy ją nie mieczem i krwią, ale pracą
 707   1, VI |                ufundowanym bywało. Włości nie mieliśmy nigdy i krwi ani
 708   1, VI |                  i krwi ani potu z nikogo nie wyciskali. Bywało, że niektórzy
 709   1, VI |               Trząsł głową.~- Nikt prawie nie da wiary, że i tę historię
 710   1, VI |                   już jest tak jak prawie nie żyjący; umiem ja, umiał
 711   1, VI |                góry. Insze o takie rzeczy nie dbają i w biedzie, w zasępie
 712   1, VI |               zasępie pamięci o nich mieć nie mogą... Chłopami być czy
 713   1, VI |               jakiej ubogiej numy, byleby nie mieć w sercu i życiu pustyni,
 714   1, VI |                   długo, uparcie patrzał, nie w przestrzeń lecz na nią.
 715   1, VI |                   uczynić co zechcesz, to nie masz sposobów ani wiadomości.
 716   2, I  |          roznieconego ognia, albo nędzne, nie wiedzieć czyje, samotnie
 717   2, I  |                 grube ubranie uczynić jej nie mogło grubą i niezgrabną.
 718   2, I  |                  się prawdziwie porządnie nie zrobi. Chodząc, krzątając
 719   2, I  |                   a druga bieliznę prała. Nie znaczyło to wcale, by te
 720   2, I  |           cokolwiek obwiniać miała. Wcale nie. Sama była winną wszystkiemu;
 721   2, I  |                   musi, i pomocną jej być nie może! Ostatni ten wykrzyknik
 722   2, I  |                   Rózia, i nawet chłopcy. Nie wiedziała tylko, i nieraz
 723   2, I  |                   tak stale i nieustannie nie trzymało się jej spódnicy,
 724   2, I  |              rozczochraniec, bo włosy jej nie tylko były czarne, ale i
 725   2, I  |                  one jak wióry i żeby tam nie wiedzieć ile razy na dzień
 726   2, I  |                   o które znowu ona wcale nie dba. Wtem potknęła się i
 727   2, I  |                czas jej padania matka jej nie uciekła. Kirłowa na ziemi
 728   2, I  |                  miodem sobie osmarowując nie mniej wytrwale niż wprzódy
 729   2, I  |                 aby już od książki odejść nie mógł. Starszy, Staś, pewno
 730   2, I  |           przesiedział i jeszcze promocji nie dostał, Zlękła się była
 731   2, I  |                 tej samej klasie pozostać nie wolno. Pójdzie precz ze
 732   2, I  |                  do nich przygotowywać, a nie chce. Swawolny i leniwy.
 733   2, I  |               ucierpiałaby na tym wielce. Nie pierwszy to już raz zresztą
 734   2, I  |            kosztowało. Drzwi na klucz już nie zamykała, a na wystraszone
 735   2, I  |                   nowa.~- Żeby tylko Staś nie zaziębił się w taki zimny
 736   2, I  |                  rana gardło go bolało. A nie widziałaś, Róziu, w czym
 737   2, I  |            Poszłabym go szukać, ale czasu nie mam...~Istotnie, nie miała
 738   2, I  |                czasu nie mam...~Istotnie, nie miała ani chwili czasu,
 739   2, I  |             kieszeni w miesiącach letnich nie licząc nabiału i warzyw,
 740   2, I  |            młodego Witolda Korczyńskiego. Nie miała jednak czasu przypatrywać
 741   2, I  |                 Kobiety pielące z zagonów nie wstając podniosły głowy
 742   2, I  |          przysięgała na dzieci, że taniej nie odda. Tak doszła aż do ganku,
 743   2, I  |                  czekać będą. Ale Kirłowa nie słyszała tego, co mówili.
 744   2, I  |                  mu zruszyć jej z miejsca nie mogły. Ale Różyc zdawał
 745   2, I  |                Ale Różyc zdawał się wcale nie spostrzegać kłopotu, którego
 746   2, I  |              złożył na tej ręce pocałunek nie ceremonialny, ale długi
 747   2, I  |                  widzę... tak dawno u nas nie byłeś!~Widać było, że cieszyła
 748   2, I  |                  kłopotu zdawał się wcale nie spostrzegać. Nachylił się
 749   2, I  |                sobie czarnych oczu lepiej nie umyła, a potem nawet wziął
 750   2, I  |                    nawet najozdobniejsza, nie powinna ukazywać się oczom
 751   2, I  |              krewnego swego, przed którym nie czuje się potrzeby ani ukrywać
 752   2, I  |                  których nigdy pozbyć się nie mogę...~- Niechże ci więc
 753   2, I  |                  stosunkach z innymi, ale nie ze mną - żywiej niż zwykle
 754   2, I  |              największe bogactwa zadziwić nie mogą. Gdybyś była taką,
 755   2, I  |               zalotność zupełnie obcą jej nie była, zauważyła:~- Lubisz
 756   2, I  |               zapytała:~- Cóż? jakże? czy nie chorowałeś bardzo w tych
 757   2, I  |                spowiedniczko - rzekł - że nie wiem, na co wpierw odpowiadać.
 758   2, I  |                  na co wpierw odpowiadać. Nie chorowałem gorzej niż zwykle,
 759   2, I  |                  zaczęło. Majątków swoich nie tylko jeszcze nie obejrzałem,
 760   2, I  |                  swoich nie tylko jeszcze nie obejrzałem, ale mię sama
 761   2, I  |                   niego popatrzała:~- Czy nie mogłeś uniknąć tej epidemii?
 762   2, I  |                   Nigdyś mi jeszcze o tym nie mówił.~- Bardzo prosto -
 763   2, I  |                  takiego wielkiego świata nie znać!~- I masz słuszność -
 764   2, I  |                 była żywą, że uniknąć ich nie mogła wtedy nawet, kiedy
 765   2, I  |                  gdybyś się takim bogatym nie urodził.~- Albo - przerwał -
 766   2, I  |          odgadnięcia! Gdybyś był głupcem, nie dbałbyś o nic i do końca
 767   2, I  |                   i stracił!~Śmiał się.~- Nie masz pojęcia, kuzynko, jak
 768   2, I  |                pieca i czy kupcy na wełnę nie zniecierpliwili się czasem
 769   2, I  |              zniecierpliwili się czasem i nie odjechali? Wstała z :kanapy,
 770   2, I  |                   że herbaty nigdy prawie nie pija. Popatrzała na niego
 771   2, I  |            spróbowałeś naszej i wiesz, że nie jest tak wyborną jak ta,
 772   2, I  |                    bo o konfiturach moich nie będziesz mógł powiedzieć,
 773   2, I  |                   pewno i w swoim Wiedniu nie jadłeś!~Prędko wyszła z
 774   2, I  |                godzin obejść się bez nich nie mogę! Więc nauczyłaś się
 775   2, I  |                  jak ty, kuzynku, widzieć nie mógł. Przyjechałeś tu przecież
 776   2, I  |                  do Korczyna...~- Naprzód nie ciągłe, bo byłem dotąd zaledwie
 777   2, I  |              świecie: podoba się albo się nie podoba. Zresztą nic.~- Masz
 778   2, I  |                pewno na świecie. Kokietką nie jest...~- Otóż to - potwierdził
 779   2, I  |             krewni, ale znowu ta edukacja nie jest tak bardzo świetną...~-
 780   2, I  |               zrobiła się bardzo poważna, nie stroi się, nie zaleca do
 781   2, I  |                   poważna, nie stroi się, nie zaleca do mężczyzn, nie
 782   2, I  |                   nie zaleca do mężczyzn, nie szczebiocze...~- Otóż to -
 783   2, I  |              wcale się na takich rzeczach nie znają. My tylko, wiesz?
 784   2, I  |       zawstydzenie poważnie rzekła:~- Nic nie szkodzi. Mów wszystko. Chcę
 785   2, I  |                      ale passons, ty tego nie zrozumiesz... ta dziewczyna
 786   2, I  |             zanadto; toujours des perdrix nie było nigdy dewizą moją.
 787   2, I  |                 chmurną i odporną, prawie nie odzywała się, nie patrzała
 788   2, I  |                  prawie nie odzywała się, nie patrzała na mnie. Zmieniłem
 789   2, I  |               Tylko...szturmem jej wziąść nie można... Dyplomacji cnota
 790   2, I  |                 słów krewnego zdawała się nie słyszeć. Nagle podniosła
 791   2, I  |                   Sama pomyśl: urodzona i nie urodzona, wychowana i nie
 792   2, I  |                 nie urodzona, wychowana i nie wychowana, biedna i nie
 793   2, I  |                   nie wychowana, biedna i nie biedna... słowem, nie wiedzieć
 794   2, I  |                   i nie biedna... słowem, nie wiedzieć kto...~Z błyszczącymi
 795   2, I  |               przyjemności do pogardzenia nie jest...~Kirłowa z wielką
 796   2, I  |        stanowczością rzekła:~- Nic z tego nie będzie, mój drogi. Justyna
 797   2, I  |                będzie, mój drogi. Justyna nie da się zbałamucić Przeszła
 798   2, I  |                    Więc ożeń się z nią! - nie dbając jakby o wszystko,
 799   2, I  |                    uwagi, myśli tak dotąd nie znane, jak nie znanym dlań
 800   2, I  |                  tak dotąd nie znane, jak nie znanym dlań był cały rozległy
 801   2, I  |                  drzwi sypialnego pokoju. Nie myślała już także wcale
 802   2, I  |            musiałam. Lękam się, aby znowu nie było to coś złego, i kazałam
 803   2, I  |                   to rzecz niezwykła, ale nie święci garnki lepią. Uczyła
 804   2, I  |                    O edukacji córek już i nie marzyła. Sama je nauczyła,
 805   2, I  |           znajdowała źródła i środki, ale nie jest pewną, czy tak do końca
 806   2, I  |                 nabrał, a Staś tak często nie chorował... Ot, jaka bieda!
 807   2, I  |                   bieda! jeden zdrów, ale nie bardzo zdolny, drugi zdolny
 808   2, I  |               nadziejach, gdyby Różyc jej nie przerwał. Powoli, z przestankami,
 809   2, I  |                  Wołowszczyzną, o tym, że nie podobna mu w tych stronach
 810   2, I  |                   przeciwko układowi temu nie masz droga kuzynko, pomów
 811   2, I  |             marzenie! Nic nad to na ziemi nie pragnęła. Ale po długim
 812   2, I  |            dziękuję, dziękuję, ale to być nie może... Ja... ja nigdy nie
 813   2, I  |                nie może... Ja... ja nigdy nie zgodzę się na to...~Widziała,
 814   2, I  |                 ale widzisz... dla ciebie nie wynikłoby z tego układu
 815   2, I  |               gdzie tam! ani myśleć o tym nie można!~Nagle pochwyciła
 816   2, I  |              prośby.~- Tylko - zawołała - nie myśl o nim nic złego...proszę
 817   2, I  |                   nic złego...proszę cię, nie myśl o nim nic złego! Ja
 818   2, I  |                   nim nic złego! Ja wcale nie mówię, że jest on nieuczciwym!
 819   2, I  |                  czy coś podobnego. Wcale nie! Nic przecież złego nikomu
 820   2, I  |                 Nic przecież złego nikomu nie zrobił, spytaj się wszystkich,
 821   2, I  |              każdy ci powie, że nic złego nie zrobił i że to dobry człowiek,
 822   2, I  |                 tym dobrze. I on je ma... Nie są to nawet wady, tylko
 823   2, I  |               przyzwyczajenia... Pracować nie lubi, bez towarzystwa i
 824   2, I  |                towarzystwa i rozrywek żyć nie może... Gdybyś wiedział
 825   2, I  |                  że nic by dobrego z tego nie wynikło... Nie chcę! Wolę
 826   2, I  |             dobrego z tego nie wynikło... Nie chcę! Wolę już tak, jak
 827   2, I  |                jemu o tym projekcie nigdy nie wspominał i sam o nim nie
 828   2, I  |                 nie wspominał i sam o nim nie myślał. Proszę...~Różyc
 829   2, I  |                 niego z miłości, nikt mię nie zmuszał, owszem, rodzice
 830   2, I  |                  żartobliwej poprawki tej nie słysząc mówiła dalej :~-
 831   2, I  |                  węzeł!~- Z tym wszystkim nie chcesz, abym twemu mężowi
 832   2, I  |               twemu mężowi powierzył...~- Nie! - żywo zawołała - nie chcę,
 833   2, I  |                    Nie! - żywo zawołała - nie chcę, stanowczo nie chcę;
 834   2, I  |            zawołała - nie chcę, stanowczo nie chcę; bo on by nie podołał
 835   2, I  |              stanowczo nie chcę; bo on by nie podołał i wyniknęłaby z
 836   2, I  |               kiedy tego- żadną już miarą nie chcesz... ale musisz przynajmniej
 837   2, I  |                 dopóki.., dopóki oni nauk nie skończą albo ja reszty majątku
 838   2, I  |            skończą albo ja reszty majątku nie stracę.~Przy ostatnich wyrazach
 839   2, I  |        dobrodziejstw od nikogo przyjmować nie chcąc. Dwie duże łzy wypłynęły
 840   2, I  |                  przez usta ci przejść to nie może, co?~Próbował znowu
 841   2, I  |                    i wymówił:~- Trudno... nie podobna!~Ona z bólem na
 842   2, I  |                prostu mówić: gdzie diabeł nie może, tam babę pośle...
 843   2, I  |         światowych głupstw! Łajdactwo cię nie uszczęśliwiło, spróbuj poczciwego
 844   2, I  |                  przecież stanowisk swych nie opuszczając, z postawami
 845   2, I  |             Uspokojona trochę o syna, boć nie mógł czuć się bardzo chorym,
 846   2, I  |              przychodzą, ale w tej chwili nie mogła cierpliwie czekać
 847   2, I  |                  dlaczegóż więc córka jej nie wracała? Dlaczego ten ładny
 848   2, I  |                   na krok dziewczynki tej nie opuszczając? I ojcu jego
 849   2, I  |         opuszczając? I ojcu jego może się nie podobać, że. co dzień prawie
 850   2, I  |             niegrzecznie przyjmować go... nie podobna! bo i za cóż? poczciwy
 851   2, I  |             przyjaźń... ale dlaczegóż już nie przychodzą!~Zbiegła z ganku,
 852   2, I  |             chwili pełnej udręczeń serc i nie pokoju umysłów. Nie rozrósł
 853   2, I  |                serc i nie pokoju umysłów. Nie rozrósł się on na kształt
 854   2, I  |             jednak ani ochoty do mówienia nie stracił, ani ona przestała
 855   2, II |                   to przecież smutnym być nie musiało, bo znowu zwracając
 856   2, II |                  czyż ciocia dla nas tego nie zrobi? Kiedy my tak prosimy,
 857   2, II |                  Czyż ciocia dla nas tego nie zrobi?...~Cieniutkimi ramiony
 858   2, II |                   mogę i żadnych doktorów nie potrzebuję. Jeszcze czego!
 859   2, II |                    kochanko, spacerujesz, nie wiedzieć gdzie przepadasz
 860   2, II |           wiedzieć gdzie przepadasz i nic nie wiesz, co się w domu dzieje.
 861   2, II |                   choć przez trzy dni ust nie otwierał, daj Boże! Chora...
 862   2, II |         najmniejszej rzeczy do rozumienia nie ma! Zdrowa jestem zupełnie
 863   2, II |                   jestem zupełnie i wcale nie potrzebuję, aby mi jak indyczce
 864   2, II |                wpadasz... "Rozumiem!" Nic nie rozumiesz... Wieczne...~
 865   2, II |               bukiet, jeszcze odeń wzroku nie odrywając, Tym razem Justyna
 866   2, II |              kiedyś i te zapachy... Uf... nie mogę...~I nie mogła już
 867   2, II |            zapachy... Uf... nie mogę...~I nie mogła już wstrzymać się,
 868   2, II |                 Bóg znowu jakiego panicza nie ześle, ha?~W sposób ten
 869   2, II |              Witold zawołał:~- Czy ciocia nie zrobi tego, o co proszę?~
 870   2, II |                    robaczku, złoty, miły! nie trzeba, jak Boga kocham,
 871   2, II |                 jak Boga kocham, mnie nic nie trzeba! Czyż ja mogę komu
 872   2, II |                ludziom głowy kłopotać?... Nie gniewaj się na mnie, mój
 873   2, II |              wyobraźnię, ponętnym. Czemuż nie urodziła się w Egipcie?
 874   2, II |           pragnęła zawsze f których nigdy nie słyszała. Na świecie już
 875   2, II |                  kłucie w piersi. Może to nie był tylko atak nerwowy,
 876   2, II |                   prośbom syna oprzeć się nie mogąc poszła. W czasie przechadzki
 877   2, II |               padać zaczyna. Przy tym syn nie okazał jej dość współczucia,
 878   2, II |                 zrozumieć, ani kochać jej nie umie. A potem znowu ten
 879   2, II |               Egipt!... Słowem, dawno już nie cierpiała tak silnie jak
 880   2, II |                rannym chłodem na myśl jej nie przyszły, kiedy o wczesnej
 881   2, II |              Martę i Benedykta. Oboje już nie spali. Marta doglądała froterowania
 882   2, II |                lat kilku nic już na pozór nie łączyło go z żoną, Benedykt
 883   2, II |                  nic u żadnej dopytać się nie można!~Z ganku potężnym
 884   2, II |                  w czoło ją pocałowała.~- Nie trzeba, aby moja córka była
 885   2, II |                 pilnuj tylko, aby nikt tu nie przychodził, nikt a nikt...
 886   2, II |               przychodził, nikt a nikt... Nie mogę teraz znieść najmniejszej
 887   2, II |                 ręku siedział Witold, ale nie czytał, tylko bystrym, uważnym
 888   2, II |                  się o dług swój, czyli o nie wypłacony mu dotąd posag
 889   2, II |                   Dziękuję, przed obiadem nie palę nigdy - rąk z kieszeni
 890   2, II |               palę nigdy - rąk z kieszeni nie wyjmując i przechadzki swej
 891   2, II |               wyjmując i przechadzki swej nie przerywając odmówił Darzecki.~
 892   2, II |                 takich gości!~- Dziękuję, nie - powtórzył gość z ledwie
 893   2, II |                  i mowy pomiędzy nami być nie powinno... Pojmuję dobrze
 894   2, II |               ujmą. Człowiek cywilizowany nie może doświadczyć większej
 895   2, II |                 cokolwiek zakłopotanym.~- Nie podobna, kochany panie Benedykcie...
 896   2, II |                 aż krzyknął prawie:~- No, nie przeszkadzajcie nam rozmawiać!
 897   2, II |                  wam jeszcze.bawić się, a nie salony urządzać...~Panienki,
 898   2, II |           Pierwszy raz, z siedzenia swego nie powstając, wmieszał się
 899   2, II |                ironii, z jaką to wymówił, nie dosłyszawszy, cmoknęła bledziutkimi
 900   2, II |                   skosztowała.~- Czemużby nie! - zawołała - to prześliczne..,
 901   2, II |                 wielką sumę na wyprawę! - nie mogąc już powściągnąć się
 902   2, II |                  i poskrzypujących kroków nie zwalniając uśmiechnął się
 903   2, II |          uśmiechnął się i odpowiedział:~- Nie całą, nie całą... ale połowę
 904   2, II |                 odpowiedział:~- Nie całą, nie całą... ale połowę pewno...
 905   2, II |            wprzódy głosem zaczął znowu:~- Nie podobna, kochany szwagrze,
 906   2, II |                    kochany szwagrze, tak, nie po-do-bna! Oprócz wyprawy
 907   2, II |                 na ciężkie czasy wyrzekać nie możesz...~- Kto wie? - ze
 908   2, II |             wprawdzie gipsowe, ale to nic nie szkodzi... zawsze to bardzo
 909   2, II |                 zaraz z drogi i rozmawiać nie przeszkadzaj!~Znowu z tym
 910   2, II |                łaskawym jest lub surowym? Nie narzekam, nie narzekam;
 911   2, II |                lub surowym? Nie narzekam, nie narzekam; w porównaniu z
 912   2, II |               serca, której odmówić sobie nie mogłem. Słowem, ud lat kilku,
 913   2, II |          podobnych zbytków życia posiadać nie można. Zresztą, mam córki
 914   2, II |                  nikt mi tego za złe brać nie powinien, że pragnę dla
 915   2, II |              honoru, serca i rozumu, więc nie wątpię, że gdy nad pozycją
 916   2, II |                   powierzchowności sądząc nie widać było, aby Korczyński
 917   2, II |                   rację; nic jednak o tym nie powiedział, W zamian, zniżonym
 918   2, II |                 tego ani na chwilę uważać nie przestał za najsprawiedliwszy,
 919   2, II |        dobrodziejstwo uważa, iż tak długo nie żądano od niego wypłacenia
 920   2, II |                   Mówił długa, a ponieważ nie chciał, aby dzieci słyszały
 921   2, II |                  o kapitale, który ludzie nie dość postępowi znieruchomiają
 922   2, II |                postępowi znieruchomiają w nie wycinanych lasach; o zyskach,
 923   2, II |           szwagier zastanowić się zechce, nie tylko tego nalegania i tych
 924   2, II |                 które poniesie, za złe mu nie poczyta, ale pozycję jego
 925   2, II |                 gdy raz w nią wlezie, sam nie wie i nie rozumie. Szwagier
 926   2, II |                 nią wlezie, sam nie wie i nie rozumie. Szwagier utrzymuje,
 927   2, II |                  że nawet wspominać o tym nie trzeba. Ale wie szwagier,
 928   2, II |                 skórzanymi deseniami...~- Nie cierpię płóciennych... dla
 929   2, II |                   synowcowi jego oddawane nie zdawały się bardzo Benedykta
 930   2, II |              zdaje, najmniejszego talentu nie posiada.~- Cóż szwagier
 931   2, II |               Benedykt - on podobno i nic nie maluje teraz...~- A nie,
 932   2, II |                   nie maluje teraz...~- A nie, a nie Szkoda, tak, nieodżałowana
 933   2, II |                maluje teraz...~- A nie, a nie Szkoda, tak, nieodżałowana
 934   2, II |                  szko-da. Ale inaczej być nie może... Artyście trzeba
 935   2, II |                matkę, która za nim świata nie widzi, młodą i śliczną żonę,
 936   2, II |                czynił posąg, i szepnął:~- Nie mów tylko nic o jego żonie!
 937   2, II |                      koligatka przy tym i nie biedna... ale zdaje się...
 938   2, II |              posiada, pragnie tego, czego nie ma...~Z tymi słowami i przy
 939   2, II |               salonu zawołał - czemuś; to nie był łaskaw porozmawiać trochę
 940   2, II |                  ku ojcu ale przez chwilę nie odpowiadał nic. W delikatnych
 941   2, II |             którym wolno ci rozmawiać lub nie rozmawiać, grzecznym być
 942   2, II |                  Dziesięciu słów do niego nie przemówiłeś, gdy odjeżdżał,
 943   2, II |               ukłoniłeś mu się z daleka i nie wyszedłeś nawet do przedpokoju,
 944   2, II |                   kłopotu wybawić? Czemuż nie odpowiadasz?~Jeszcze nie
 945   2, II |                  nie odpowiadasz?~Jeszcze nie odpowiadał, ale nie przez
 946   2, II |               Jeszcze nie odpowiadał, ale nie przez nieśmiałość; owszem,
 947   2, II |              dręczącego wahania.~- Czemuż nie odpowiadasz? czy oniemiałeś?-
 948   2, II |                  krzyknął już Benedykt.~- Nie chciałbym, ojcze, rozgniewać
 949   2, II |                   że dla pana Darzeckiego nie mam szacunku, a nigdy nie
 950   2, II |                 nie mam szacunku, a nigdy nie zniżę się do nadskakiwania
 951   2, II |        nadskakiwania człowiekowi, którego nie szanuję.~Zdumienie Benedykta
 952   2, II |                Zdumienie Benedykta granic nie miało; wpatrzył się w syna
 953   2, II |              pyszałek, sybaryta, egoista, nie dbający o nic oprócz własnej
 954   2, II |                   własnej pychy i wygody, nie widzący dalej niż do końca
 955   2, II |           stryjecznego brata wzbogaconego nie wiedzieć w jaki sposób,
 956   2, II |                   krzywdą swych bliźnich. Nie tylko ludziom tego rodzaju
 957   2, II |                   rodzaju sam nadskakiwać nie myślę, ale bolało mię, oj
 958   2, II |               czole, a wzrokiem już znowu nie rozgniewanym, lecz rozżalonym
 959   2, II |              ironią wymówił. - Jeszcze ci nie pora...~- Pora, ojcze -
 960   2, II |                 Benedykt od tak już dawna nie myślał, nie mówił i nie
 961   2, II |                 tak już dawna nie myślał, nie mówił i nie słyszał, że
 962   2, II |                   nie myślał, nie mówił i nie słyszał, że i teraz ominęły
 963   2, II |               jego słuchu żadnego na nich nie czyniąc wrażenia. Głęboko
 964   2, II |                 przywykł lubić i szanować nie pytając wcale, za co lubi
 965   2, II |                  dotąd ważną przysługę?~- Nie uprzejmym, ojcze - z cicha
 966   2, II |                którego Benedykt sam sobie nie zadał był nigdy i które
 967   2, II |                  kuzynek swoich bawić się nie starałeś? One chyba żadnych
 968   2, II |                 jeszcze ciężkich grzechów nie popełniły, za które czułbyś
 969   2, II |                 nic nigdy dla cywilizacji nie wyprodukują. Co ten stary
 970   2, II |           cywilizację rzucaną. Córki jego nie są ucywilizowane kobiety,
 971   2, II |               dwóch ucywilizowanych myśli nie mają, choć czasem o literaturze
 972   2, II |              Witold! - zawołał Benedykt - nie pluć mi tak na krewnych !~
 973   2, II |                  wykrzyku ojca może nawet nie słyszał. Po czole przepływały
 974   2, II |                   niej; ale wahałem się...nie śmiałem... Teraz powiem.
 975   2, II |                 siostrę i to mię boli, bo nie jest ona ani złą, ani głupią,
 976   2, II |              zrobią ją najpewniej, jeżeli nie zupełnie złą, to przynajmniej
 977   2, II |                Długo nic więcej przemówić nie mógł, aż na koniec zdławionym
 978   2, II |          zarozumiałym chłopcem, który nic nie szanuje i nikogo nie kocha.
 979   2, II |                  nic nie szanuje i nikogo nie kocha. Nikogo nie kochasz
 980   2, II |                  nikogo nie kocha. Nikogo nie kochasz i wszystkich krytykujesz,
 981   2, II |                    które dawniej wcale go nie raziły, a teraz kłuły W
 982   2, II |              milczał i na takie ubliżenia nie narażę się już nigdy.~Ale
 983   2, II |             słońce dziś bardzo dopieka...~Nie podnosząc schylonej twarzy,
 984   2, II |              surdut mu spadały, i na syna nie patrząc Benedykt krótko
 985   2, II |                  oka.~Ale wielki chłopiec nie odpowiadał nic, tylko tajemniczymi
 986   2, II |                prawie sześć lat we dworze nie byłem... może tu kto na
 987   2, II |                dlaczegóż czapki na głowie nie masz?~Z tą samą mimiką chłopiec
 988   2, II |                 pięć dni w okolicy waszej nie byłem...~- A jakże! już
 989   2, II |                        Mnie nikt zabronić nie może przestawać z wami i
 990   2, II |               Orzelski, ekstazą porywany, nie spostrzegł. Niezmiernie
 991   2, II |            przedpokoju zjawiła się Marta. Nie zważając wcale, że czyni
 992   2, II |                   bo bifsztyk u nas robią nie te...~Z tymi słowami, wyprostowany,
 993   2, II |             indziej przebywała. Teraz zaś nie tylko fortepianu nie opuściła
 994   2, II |                  zaś nie tylko fortepianu nie opuściła ale ze schyloną
 995   2, II |               Kirły, który, rzecz dziwna! nie zażartował wcale z siedzącego
 996   2, II |                 ubrania. Na widok Justyny nie posunął się ku niej, jak
 997   2, II |                  z żartobliwą galanterią, nie spojrzał jej w oczy z drwiącą
 998   2, II |           szczerszym jej przyjacielem być nie~może...~Mówił to ze wzruszeniem,
 999   2, II |                budziła się w trwodze, czy nie drzemała za długo; Leonia
1000   2, II |                   ubrania i twarzy prawie nie podobna byłoby odgadnąć