Tom, Rozdzial

1001   2, II |               przebytych cierpień. Jednak nie udawała nic: ani choroby,
1002   2, II |                  dawna, stale, wiernie... Nie dziw wiec, że teraz przybycie
1003   2, II |                  i innych na serio o niej nie pomyśli. Dziś właśnie ma
1004   2, II |                trzeba; najmniejszej uwagi nie zwracała na przystrajającą
1005   2, II |                tym, że był także bogatym, nie myślała wcale. Nie za bogactwem
1006   2, II |               bogatym, nie myślała wcale. Nie za bogactwem tęskniła, lecz
1007   2, II |               nigdy o was i o domu waszym nie zapomnę, nigdy wam wdzięczną
1008   2, II |                   nigdy wam wdzięczną być nie przestanę za to, że przytuliliście
1009   2, II |                zastanawiać i kto wie? czy nie wyniknie z tego naprawdę
1010   2, II |              bardzo podoba. Sam przez się nie uczyniłby tego zapewne nigdy,
1011   2, II |                 bo pani i wyobrazić sobie nie możesz, jaka to energiczna
1012   2, II |              zrazu w głowie pomieścić się nie mógł, a potem samo jego
1013   2, II |                   którym nawet marzyć ona nie mogła, ale ta strona nowiny
1014   2, II |             depcze, której się nic oprzeć nie może, która... dla której...
1015   2, II |                  którą... Dlaczego każdej nie danym jest spotkać na drodze
1016   2, II |                  na temat ten fantazjując nie zauważyła niedorosłej, lekkiej
1017   2, II |                tak kocham, a ona dla mnie nie ma żadnej sympatii!...~Zaczęła
1018   2, II |                dlaczegóżbym więc uwierzyć nie mogła, że się komuś podobałam!~
1019   2, II |               wszakże to ja jej lekarstwa nie dałam! Która godzina, Justynko?
1020   2, II |                   a ona zagawędziła się i nie wzięła. Ten pan Kirło taki
1021   2, II |          oburkliwie i z ironią rzuciła:~- Nie melancholizuj tylko i nie
1022   2, II |                 Nie melancholizuj tylko i nie kapryś, ale Panu Bogu dziękuj,
1023   2, II |              jeżeli cię ten Różyc weźmie, nie będziesz miała nigdy szczęścia
1024   2, II |                  jej do rąk. Myśląc o tym nie wyglądała jednak na szczęśliwą.
1025   2, II |              zawsze do siebie należeć. O, nie lękaj się! Ja duszy tylko
1026   2, II |              własność, nigdy upominać się nie przestanę. Gdybyś wiedziała,
1027   2, II |                 podniosła głowę, myślała. Nie, nie! kochać nie jest to
1028   2, II |            podniosła głowę, myślała. Nie, nie! kochać nie jest to wątpić
1029   2, II |                 myślała. Nie, nie! kochać nie jest to wątpić o sobie i
1030   2, II |                się gardzoną, zdradzaną... Nie jest to przede wszystkim
1031   2, II |           zrywając. Zawsze je lubiła, ale nie znała nazw ich ani dziejów.
1032   2, II |           nieustannie ze sobą rozmawiali, nie o sobie jednak, tylko o
1033   2, II |                wzajemność w kochaniu czyż nie jest szczęściem?~Z zamyślonym
1034   2, III|                  wydawali się rojem istot nie tylko ruchliwych, ale i
1035   2, III|             dopóki koszulom mężów i braci nie nadały prawie olśniewającej
1036   2, III|                chatki pod dębem stojącej, nie miała wtedy na palcu mosiężnego
1037   2, III|          zaczesujący nad szerokim czołem, nie mógł na tę porę przywdziać
1038   2, III|                pomocy stają! Do mnie nikt nie przyszedł! Niechby choć
1039   2, III|                  życie! Jak kobiet w domu nie ma, człowiek bez rąk prawie!
1040   2, III|            otoczonych dokoła złotym lasem nie tkniętego jeszcze zboża;
1041   2, III|                   stronę rzeki zwracał.~- Nie można, Sargas, nijak nie
1042   2, III|                  Nie można, Sargas, nijak nie można! Nie puszczają nas
1043   2, III|                  Sargas, nijak nie można! Nie puszczają nas na Niemen,
1044   2, III|          kilkomiesięczne dziecko. Nikt im nie pomagał, nikt nawet z tych,
1045   2, III|                   chodzić wypadło, z nimi nie rozmawiał. Był to najuboższy
1046   2, III|          znajdowali się tak blisko siebie nie dlatego, aby zagony, na
1047   2, III|                 Żaden z nich gruntu swego nie posiadał w jednej ściśle
1048   2, III|            całodzienny mozół zaczerwienić nie mógł okrywając ją tylko
1049   2, III|                 męża mam. Owszem! Ja temu nie winna, że mnie Pan Bóg towarzyszów
1050   2, III|                przyjaciela dozgonnego żyć nie mogę. Kiedy Jerzego, ojca
1051   2, III|                    z przyczyny córki mnie nie chciał brać. "Bo to gdzie
1052   2, III|           przyprowadzał!" Boże najwyższy! Nie już mnie tak bez kochania
1053   2, III|                sama dziecka swego hodować nie możesz? Zachciało się babie
1054   2, III|               brud zjada, że go dopatrzyć nie ma komu!" Ale Janek jak
1055   2, III|                   prawie na całym świecie nie ma. Żadnego ja smętku przy
1056   2, III|                Żadnego ja smętku przy nim nie doznała. Horujem razem i
1057   2, III|               miała, gdy żona Fabiana żąć nie przestając jękliwym i śpiewającym
1058   2, III|               dwoje dzieci i żadnego sama nie wyhodowałaś...~W mgnieniu
1059   2, III|             wprzódy głosem odkrzyknęła:~- Nie wyhodowałam, a najśliczniejsze
1060   2, III|                      Przecież dziś słońce nie tylko świeci, ale aż prawie
1061   2, III|                całą godzinę gęby ani razu nie otworzy. Wszystko robi,
1062   2, III|             przerwał Jan.~- Owszem, czemu nie gadać? - żywo poruszając
1063   2, III|              żenieniu się ani przypomnieć nie pozwala. Wszystko jedno,
1064   2, III|               czasie ożenisz się!~- A jak nie ożenię się?... Otóż pewnie
1065   2, III|                 się?... Otóż pewnie nigdy nie ożenię się! - czapkę na
1066   2, III|                   zawołał. - Jeszcze tego nie było, żeby mnie kto do czego
1067   2, III|                muskać poczęły wierzchołki nie zżętych jeszcze zbóż i urywanymi
1068   2, III|                   przerznąwszy powietrze, nie wiedzieć gdzie, może w gęstwinie
1069   2, III|                    i ludzi, których dotąd nie znała, budziła jej ciekawość
1070   2, III|               wydawał się jej mową ziemi. Nie darmo dawny jej kochanek
1071   2, III|                   się i przed nią stanął. Nie wydawał się wcale zdziwionym,
1072   2, III|                 robaczku! Owszem. Bo to i nie bardzo trudna robota! Kiedy
1073   2, III|                 to dla jakiejże przyczyny nie mogłaby młoda? Nie święci,
1074   2, III|              przyczyny nie mogłaby młoda? Nie święci, panieneczko, garnki
1075   2, III|                   nim i godziny wytrzymać nie będzie można ~- Bardzo słusznie! -
1076   2, III|                    zagadała stara - bo to nie słuchaj tego, co te sroki
1077   2, III|                   już snopów do zbierania nie było, stojąc na tym kłosistym,
1078   2, III|            oddaleniu, że rozmawiać z sobą nie mogli. Jednak dziewczyna
1079   2, III|                  w której stronę przecież nie patrzał. Jechał powoli i
1080   2, III|            świetlica, tańczą sobie, a jak nie tańczą, to Jadwiśka gra
1081   2, III|          pomaleńku, niby to jest, niby to nie ma, aż dopiecze i do ołtarza
1082   2, III|                rękę. Może sama przed sobą nie umiałaby zdać jasnej sprawy,
1083   2, III|               silnym i bynajmniej jeszcze nie zmęczonym ręku. Draśnięcie
1084   2, III|                  że ból dolegliwy uczuła, nie w ręku jednak, lecz w piersi.
1085   2, III|                   południowym pyłem życia nie dotkniętych, stworzoną była
1086   2, III|                   i sama na paluszek swój nie dmucha, kiedy znowu do roboty
1087   2, III|                   nigdy na ludzkie języki nie padałam! I w swojej chacie
1088   2, III|                tego i Bóg Przenajświętszy nie zliczył. A przy kochaniu
1089   2, III|              pocałuje. A czy jest luby?~- Nie ma - z uśmiechem odpowiedziała
1090   2, III|              niestały! Bo to ludziom gęby nie zatknąć. Gadali! A ja, owszem,
1091   2, III|                  takiej ślicznej panienki nie wziął... i Jankowi za przykład
1092   2, III|                   za przykład stawiałam: "Nie bądź ty taki, synku! Jadwiśki
1093   2, III|                    synku! Jadwiśki swojej nie porzucaj!" A on jak ofuknie: "
1094   2, III|                    Ja mówi - nic Jadwiśce nie przyrzekał, a ten pan tej
1095   2, III|                   tej pannie przyrzekał i nie dotrzymał. A kiedy tak,
1096   2, III|                    a że dziś przy robocie nie stoję, to z przyczyny takich
1097   2, III|                 Starzyńskiej, pojąć nawet nie zdoła. Teraz zaś idę do
1098   2, III|                 pozostanie.~- Nic, tatku, nie pozostanie! Wszyściutko
1099   2, III|                 kłosa na tym kawałku dziś nie pozostanie! - zaśpiewała
1100   2, III|                  mego prawowitego za gonu nie spustoszyli !~Krew zalała
1101   2, III|                   do gniewu skłonny Adam, nie uległ. On także na widok
1102   2, III|                   w oczach i Boga w sercu nie mający! - głośno i z gniewem
1103   2, III|             przyczyny? Za garść żyta...~- Nie garść, ale pół zagona! -
1104   2, III|                Fabian a ty w cudze garnki nie zaglądaj, żeby czasem na
1105   2, III|                   czasem na twojej głowie nie pękły! Ot, z dopustu bożego
1106   2, III|               wozu swego poprawiał i oczu nie podnosząc coraz ciszej mruczał:~-
1107   2, III|                   dla tego pół zagona nic nie znaczy, ale ubogiemu i prosiątko
1108   2, III|                 nijaki porządny gospodarz nie zubożeje, kiedy mu biedny
1109   2, III|               rozbójnictwa z tego wynikać nie powinna. Ale twój ojciec
1110   2, III|                   W cudze garnki zaglądać nie lubię, ale to wam powiedzieć
1111   2, III|                   jak Bóg jest na niebie, nie będę, ale językiem nie poruszyć,
1112   2, III|                    nie będę, ale językiem nie poruszyć, kiedy takie haniebne
1113   2, III|              postępki widzę, to już nijak nie mogę.~Głośno z gniewu i
1114   2, III|                 tych zagonach do robienia nie pozostawało; trochę stojących
1115   2, III|                pewno już do nas drugi raz nie przyjdzie takie grubiaństwo
1116   2, III|                  nic złego ani brzydkiego nie ma, ale z bliska... jeżeli
1117   2, III|                    ale z bliska... jeżeli nie jedno, to drugie, i może
1118   2, III|              Promieniał cały, śmiał się 1 nie wiedzieć czemu, pochyliwszy
1119   2, III|             kwiatów ze ścierniska zerwał. Nie myślał o nich wcale, ale
1120   2, III|             wyrosłeś, swoim babom dopomóc nie wstydno! Żwawo, dziatki!~
1121   2, III|              zaśmiała się tak głośno, jak nie śmiała się nigdy, i zaledwie
1122   2, III|                wcale a wcale zmęczoną się nie czuje, a Jan, z ogromną
1123   2, III|            odgarniał z czoła opadające na nie włosy i w górę, wysoko,
1124   2, III|                 umiesz? Przecież choć raz nie brząkasz na fortepianie
1125   2, III|                 brząkasz na fortepianie i nie tułasz się po domu jak Marek
1126   2, III|                   panna Antonina czy mnie nie poznaje? Przecież dwa lata
1127   2, III|                 Czemu Witold nigdy do nas nie zajdzie? - z wyrzutem zapytał. -
1128   2, III|                twój stryj podobno chory i nie lubi widywać się z nikim!
1129   2, III|                    którym niesione sierpy nie przeszkadzały w grubych
1130   2, III|                  już lat na robotę w pole nie wychodził, dlaczego w okolicy
1131   2, III|               jednak wiedzieli dobrze, że nie pracy unikał, lecz tłumu
1132   2, III|            pierwszy może w swym życiu sam nie dopatrzył z gorączkowym
1133   2, III|                   o kilkanaście kroków, i nie poznał nawet, raczej domyślił
1134   2, III|                 palców zaledwie dotknął i nie na gościa, lecz kędyś daleko
1135   2, III|               daleko patrząc przemówił:~- Nie spodziewałem się, nie spodziewałem
1136   2, III|                     Nie spodziewałem się, nie spodziewałem się takiej
1137   2, III|                 ubraniu. - Czy ja Witoldu nie mówiłem, że będzie grzecznie
1138   2, III|               Witold nijak do Anzelma iść nie śmiał. "Chcę, a nie śmiem" -
1139   2, III|                   iść nie śmiał. "Chcę, a nie śmiem" - powiada. Aż ja
1140   2, III|                 ale po całodziennym żęciu nie wyglądała wcale mniej sprężystą
1141   2, III|                 rączki... Do takiej pracy nie wzwyczajone.~Przez drzwi
1142   2, III|                   głosy i kroki wcale ich nie płoszyły. Tylko w nierozwikłanej
1143   2, III|                czy to pan Michał nic dziś nie zmęczony, te aż tu jeszcze
1144   2, III|                  sobie pozwoli, bo jeżeli nie, to tak zaraz, hrym! i z
1145   2, III|               zmęczenia do nóżek padnę!~- Nie zapraszam i nie zabraniam -
1146   2, III|                  padnę!~- Nie zapraszam i nie zabraniam - uśmiechnęła
1147   2, III|               Michał na wieczerzę do domu nie idzie. Czy to pan zwykle
1148   2, III|                   to pan zwykle wieczerzy nie jada?~- Kiedy ja biedny
1149   2, III|               jestem, sierota bezżenny, i nie ma dla mnie komu wieczerzy
1150   2, III|           nadzieję za matkę sobie mają?~- Nie potwierdzam i nie zaprzeczam -
1151   2, III|                 mają?~- Nie potwierdzam i nie zaprzeczam - filuternie
1152   2, III|                 dobrym słówkiem pogłaskać nie chce? No, to ja siędę sobie
1153   2, III|                ich hodowaniem. Tu gałęzie nie były obcięte, jak należało,
1154   2, III|               pozostawionymi zostały,~tam nie odjęto pąków, których istnienie
1155   2, III|                uważnych, zamyślonych oczu nie spuszczał z twarzy Witolda.
1156   2, III|                    a i poradzić się także nie było u kogo. Toteż i dowiaduję
1157   2, III|                  Tylko - zaczął jeszcze - nie daj Boże panu takiego...
1158   2, III|              przygarbione plecy.~- Albo i nie - ze srebrnym błyskiem oczu
1159   2, III|                oczu poprawił się - albo i nie! Daj Boże każdemu dobremu
1160   2, III|                bez wyższych uczuć i myśli nie chcę i wolałbym umrzeć wcześnie
1161   2, III|                 ruchom otulił się kapotą: Nie uścisnął też ręki Witolda,
1162   2, III|             otworzył i z cicha wymówił:~- Nie spodziewałem się... nie
1163   2, III|                   Nie spodziewałem się... nie spodziewałem się już w swoim
1164   2, III|              ubici mogą drugi raz ożyć?~- Nie - zawołał Witold - oni sami
1165   2, III|                uczucia ich i myśli krążyć nie przestają w przestrzeni
1166   2, III|                   się znowu trochę.~- Ej, nie! - ze spokojnym już zamyśleniem
1167   2, III|                  już żadnej pomocy nikomu nie będzie. Lata sił ujmują
1168   2, III|                sił ujmują i ubiegłej wody nie wrócisz. Ale to jest prawda,
1169   2, III|                  po osobno gnije... plonu nie wydając. Kiedyś to były
1170   2, III|                  pomocy będzie trzeba, to nie ode mnie pan ją weźmiesz,
1171   2, III|                nam woda tak prawie krwawa nie była. I Michał rozpowiadał,
1172   2, III|                  na żarnach mleć potrzeby nie było, i różne tam insze
1173   2, III|                  trzeba.~- Niech pan tego nie mówi, o! niech pan tego
1174   2, III|                 pan tego nigdy przede mną nie mówi! - porywczo zawołał
1175   2, III|                Anzelm.~- Nic to, nic! Pan nie byłeś zbyt śmiałym, tylko,
1176   2, III|                dla mnie ojciec... no, ale nie mówmy już o tym! lepiej
1177   2, III|           tajemnicy żadnej w rozmowie ich nie było. Mężczyzna trzymał
1178   2, III|             zawsze jest takie niestałe?~- Nie wiem - odpowiedziała kobieta -
1179   2, III|          najprzeciwniejsze wiatry rozwiać nie mogły, i innego - nie chcę.~-
1180   2, III|             rozwiać nie mogły, i innego - nie chcę.~- To panna Justyna
1181   2, III|                 znosić, a szczęścia swego nie utracić?~Wpół poważnie,
1182   2, III|                 co z tego i będzie, tylko nie zaraz, bo stryj i ja nie
1183   2, III|                  nie zaraz, bo stryj i ja nie pozwolimy jej w szesnastu
1184   2, III|                  byłby ten odkład, a jemu nie! Zawsze wesoły i wszelakich
1185   2, III|                   z przyrodzenia smętliwy nie jestem, ale kiedy w jakich
1186   2, III|                 tego czasu nigdy jej pani nie odwiedziła...~Śmiałość tego
1187   2, III|             dodała - nigdy tego tak mocno nie uczułam jak teraz.~- Pani
1188   2, III|                jakby oczu od niej oderwać nie mógł, z cicha mówił:~- Bo
1189   2, III|                napadnie, to za nic z domu nie wyjdzie, nie je, nie pije
1190   2, III|                   nic z domu nie wyjdzie, nie je, nie pije i z nikim gadać
1191   2, III|                 domu nie wyjdzie, nie je, nie pije i z nikim gadać nie
1192   2, III|                  nie pije i z nikim gadać nie chce. Tak czasem przeżyje
1193   2, III|                   po... każę!~Wąska ławka nie broniła wcale przystępu
1194   2, III|           zostawił. Gdzie tam! i tyle już nie ma, bo jedni pomarli, drudzy
1195   2, III|                 przecież trwać to u niego nie mogło i po chwili ciekawie
1196   2, IV |                  odepchnął, a potem sam w nie wskoczył. Z wiosłem w ręku,
1197   2, IV |             osłoniętym, w krótkiej, kolan nie sięgającej siermiędze, zielonymi
1198   2, IV |                już minęło, odkąd ani razu nie pomyślała o przybraniu się
1199   2, IV |              prawie ramiona. Od dawna też nie układała swych czarnych
1200   2, IV |                linie niskiego jej czoła i nie zwijała ich z tyłu czaszki
1201   2, IV |         przepływających pod niebem chmur. Nie były to chmury natychmiastową
1202   2, IV |               nijakiej strony zobaczyć go nie można - rzekł Jan. - Chyba
1203   2, IV |                 kto tędy płynie. Czy pani nie uprzykrzyło się płynąć?~
1204   2, IV |                 do tego miejsca i wiorsty nie będzie. Powiózł ją tą drugą
1205   2, IV |               pamięci to takie miejsce...~Nie dokończył, bo z uwagą, mrużącymi
1206   2, IV |                coraz niższego lotu z oczu nie spuszczał i zręcznym ruchem,
1207   2, IV |              uczucia swego i swoich myśli nie ma. Ale może w tym jest
1208   2, IV |                  nią wzroku zagrał żal.~- Nie ma czego wstydzić się ani
1209   2, IV |                   najlżejszego poruszenia nie czyniąc zapytał.~- Na Mogiłę -
1210   2, IV |                    che, che, proszę tylko nie bawić się długo!~- A dla
1211   2, IV |                   Czemu Sargasa do czółna nie wziąłeś?~- Przeszkadza.~-
1212   2, IV |               pana, kiedy już tęskni...~- Nie pozwoliłem!~Prędkim ruchem
1213   2, IV |              poziomu spływał, a gęsty bór nie znikał wprawdzie, lecz cofał
1214   2, IV |      piaszczystego rozłogu, którego część nie bez trudności już przebyli.
1215   2, IV |               krańca do krańca tej pustki nie było nic prócz pomarszczonych,
1216   2, IV |                się po tej pustyni, której nie widziała nigdy, na którą
1217   2, IV |                 na którą też prawie nigdy nie patrzało żadne ludzkie oko,
1218   2, IV |             dokądkolwiek prowadząca droga nie przywodziła tu ludzkich
1219   2, IV |                  tyle, ile w tym miejscu, nie czuł się człowiekiem i nigdzie
1220   2, IV |                człowiekiem i nigdzie tyle nie doznawał ludzkich, wyższych,
1221   2, IV |                 uczuć i myśli.~- Dawno tu nie byłem - zaczął też takim
1222   2, IV |                przemawia. - Może pięć lat nie byłem... Stryj woli na Mogiłę
1223   2, IV |                jeszcze sobie jasno sprawy nie zdawała, spytała Justyna.~-
1224   2, IV |               chorym będąc z chaty prawie nie wychodził i pierwszy raz
1225   2, IV |             jechał...~Zrozumiała i więcej nie zapytała o nic. Jan ciągle
1226   2, IV |               nawet ziółko uczepić się go nie chce. A jednakowoż był kiedyś
1227   2, IV |                   jakże! Pani i wiary dać nie może, jak pamiętam. Siedem
1228   2, IV |                  ósmy mi szedł, to może i nie dziwno, że pamiętam.~Uszli
1229   2, IV |                   i stanął.~- Stąd Niemna nie widać - zaczął - ale my
1230   2, IV |              przejechali, i już ich widać nie było. Wieczór zrobił się,
1231   2, IV |                    Wprzódy nigdy mnie tak nie całował, bo człowiekiem
1232   2, IV |             żegnający w zamkniętości swej nie wytrzymał, cisnął mnie do
1233   2, IV |               mocno, że aż bolało, i mało nie tysiąc razy mnie pocałował.
1234   2, IV |                    Nikt tam bardzo głośno nie mówił, ale wszyscy rozmawiali,
1235   2, IV |                wypuścił, tego momentu już nie pamiętam, to tylko pamiętam,
1236   2, IV |                 łzami wprzódy zobaczyć go nie mogłem, bo wtenczas dopiero
1237   2, IV |                 równo, jak przy muzyce... Nie obejrzawszy się ani razu,
1238   2, IV |                  nigdy już pan ojca swego nie widział?~- Raz już tylko
1239   2, IV |               podwórku lipy rzędem rosną. Nie dużo nas było, może osób
1240   2, IV |                 biły. Słowik już wtenczas nie śpiewał, tylko gdzieniegdzie
1241   2, IV |              Dyszał tak, że słowa wymówić nie mógł, i tylko kiedy niekiedy
1242   2, IV |         niewyraźnie mówił, że i zrozumieć nie mogłem, ale potem, nie wiem
1243   2, IV |          zrozumieć nie mogłem, ale potem, nie wiem czemu, zrozumiałem,
1244   2, IV |                jeszcze dołożył: "Obydwóch nie ma!" i spytał się mnie: "
1245   2, IV |             pieśni na pola rzucała. Oboje nie spostrzegli, że już znajdują
1246   2, IV |                 już znajdują się w lesie; nie widzieli dokoła siebie drzew,
1247   2, IV |                   drzew, świateł i cieni; nie słyszeli szczebiotu ptastwa,
1248   2, IV |                   zwrócona, ani na chwilę nie spuszczała z twarzy jego
1249   2, IV |              początku puszczać mnie dalej nie chciał. Ale dziecko całe
1250   2, IV |                    Ja jemu tchu od płaczu nie mając tyle tylko: "Stryj
1251   2, IV |              dołożyłem jeszcze: "Obydwóch nie ma!" Tylko co zaś te dwa
1252   2, IV |                  biegłem, ale dopędzić go nie mogłem, bo już i zmęczony
1253   2, IV |            rozmawiali, a tego, co mówili, nie słyszałem. Jedno tylko to
1254   2, IV |               woda ściekała. Pan Benedykt nie zapłakał i nic nie powiedział,
1255   2, IV |               Benedykt nie zapłakał i nic nie powiedział, tylko do okna
1256   2, IV |                   lasem polanie gier tych nie było. W górze zaokrąglał
1257   2, IV |                   najdalszym wspomnieniem nie sięgała ona żadnej z tych
1258   2, IV |             ziemię. Ani razu w swym życiu nie widziała tych błyskawic,
1259   2, IV |                 ani razu przed jej oczami nie wypadł z ziemi - nieba ideałów
1260   2, IV |               sięgający grot bohaterstwa. Nie widziała nigdy bohaterstwa,
1261   2, IV |            śmierci, walk, których by pole nie mierzyło się rozległością
1262   2, IV |                 Feuilletowskie powieści - nie podjęły przed nią zasłony,
1263   2, IV |                  nich więcej zmieścić się nie może. Takiego momentu dzieckiem
1264   2, IV |          strumienie uczuć i myśli, jeżeli nie zupełnie dla niej nowych,
1265   2, IV |             nowych, to nigdy dotąd silnie nie zaznanych i wyraźnie nie
1266   2, IV |                  nie zaznanych i wyraźnie nie określonych. Pogrążyła się
1267   2, IV |                  zapomniała, i tylko tego nie czuć nie mogła, że serce
1268   2, IV |         zapomniała, i tylko tego nie czuć nie mogła, że serce jej stawało
1269   2, IV |               zapomnianych? Albo w zamian nie otrzymanych wawrzynów otrzymywałyżby
1270   2, IV |                których najlżejsze echo tu nie doleciało! Płynęły dnie
1271   2, IV |                   i samotnie. Świat o nim nie wie nic i tylko niebieskie
1272   2, IV |               porywczym ruchem powstała i nie chcąc znać deptać Mogiły
1273   2, IV |                rzęsą podała mu obie ręce. Nie porywczym ani namiętnym,
1274   2, IV |                których niczym odwdzięczyć nie mogła, nade wszystko zaś
1275   2, IV |                 jej położeniu i otoczeniu nie było dla jej sił i chęci
1276   2, IV |               zajęciom jej w nich udziału nie potrzebując, nie przyjmując.
1277   2, IV |                  udziału nie potrzebując, nie przyjmując. Ilekroć przemocą
1278   2, IV |             przemocą prawie wedrzeć się w nie chciała, uczuła się zawsze
1279   2, IV |                   u wozu koło. Nikt nawet nie przypuszczał w niej tej
1280   2, IV |                 duszy, nikomu na myśl ona nie przychodziła. Była ubogą
1281   2, IV |                 którzy sami wcale wolnymi nie byli od trosk i ciężarów?
1282   2, IV |                 ciasnoty, zaduchu, zamętu nie rozwikłanego i blasku nie
1283   2, IV |                 nie rozwikłanego i blasku nie mającego dla niej ponęty
1284   2, IV |                   dla niej ponęty żadnej. Nie znała świata, jego stosunków
1285   2, IV |                 koniec i zdolnościom swym nie ufała bardzo. Nie należała
1286   2, IV |        zdolnościom swym nie ufała bardzo. Nie należała do tych, którzy
1287   2, IV |                 zwierzenia, których dotąd nie czyniła nigdy przed nikim,
1288   2, IV |                wstydno bogactwa używać, a nie swego; wysoko stać, a nie
1289   2, IV |                 nie swego; wysoko stać, a nie na swoich nogach; młodym
1290   2, IV |              przedstawiała. Nigdy jeszcze nie czuła się tak zupełnie,
1291   2, IV |             własnej. Powiedział nawet, że nie pojmuje, jak ona taką mękę
1292   2, IV |                szczuplejsza.~Ale on, choć nie pojmował możności takiego
1293   2, IV |             takiego życia, za winę go jej nie poczytywał. Tak już urodziła
1294   2, IV |                    Dawno domyślał się, że nie była ona szczęśliwą; od
1295   2, IV |                 niej słyszał. Co słyszał? nie powiedział tego wyraźnie,
1296   2, IV |              pomimo woli wybuchnął:~- Ot! nie przyrodził się do ojca swego
1297   2, IV |           zmieszał się strwożony, czy jej nie obraził, i z odwróconą od
1298   2, IV |                  że ludziom gąb pozatykać nie można... gadali, a on dziwił
1299   2, IV |               zdarzało się czasem. Ona go nie widziała, lecz on ją widywał
1300   2, IV |                    Może i nikt na świecie nie doszedł jeszcze i nie wytłumaczył,
1301   2, IV |             świecie nie doszedł jeszcze i nie wytłumaczył, co w jednym
1302   2, IV |                  ją postawił, a szczęścia nie dał. A ile razy o tym pomyślał,
1303   2, IV |              wodzie, bajki tylko gadają i nie ma jej wcale na święcie.
1304   2, IV |               oknie stojącą ją obaczywszy nie mógł wytrzymać i tę piosenkę
1305   2, IV |                   polu poznała od razu:~- Nie może być! - z wybuchającą
1306   2, IV |                   że nigdy tego szczęścia nie dostąpię!~Pochylił się trochę,
1307   2, IV |                 już go przez kilka sekund nie spuszczała. Spostrzegła,
1308   2, IV |                stronę idąc koło tej kłody nie szliśmy!~- Nie szliśmy -
1309   2, IV |                  tej kłody nie szliśmy!~- Nie szliśmy - potwierdziła Justyna.~
1310   2, IV |                 że dobrze ten bór znam; a nie tędy, kędy trzeba, panią
1311   2, IV |            jeszcze, broń Boże, deszcz nas nie złapał...~Pilnie teraz patrzał
1312   2, IV |              przez piaski już przechodzić nie będziem.~Przeskoczył kłodę
1313   2, IV |                    Justyna tego spostrzec nie mogła, tym bardziej że wnet
1314   2, IV |                 ten las sprzedał, Ale ot, nie sprzedaje jakoś...~Po chwili
1315   2, IV |                tego lasu należy, to jest, nie do stryja tylko i do mnie,
1316   2, IV |               żaden porządek zaprowadzony nie jest, powstają z tego kłótnie
1317   2, IV |                 za lat kilka śladu po nim nie ostanie, i między sobą za
1318   2, IV |                  po sądach siebie i ludzi nie włóczyć. Jeszcze by i nam
1319   2, IV |           dopomógł. Ale on i gadać z nami nie chce, chyba z przyczyny
1320   2, IV |             inszym razem spotkawszy się i nie spojrzy nawet na człowieka,
1321   2, IV |                 potem go coś odmieniło... nie wiadomo tylko, co takiego!...~
1322   2, IV |              sercem świeżym i nienawiścią nie zatrutym długo bronić go
1323   2, IV |                  zatrutym długo bronić go nie potrzebowała.~- Pewno! pewno! -
1324   2, IV |                   A wszystko to uczyniłem nie dobrowolnie, tylko przez
1325   2, IV |                  cierpiąc, zdarza się, że nie ścierpisz!...~Opowiadał,
1326   2, IV |                trzeba. W jednym gnieździe nie jednaki ptak się lęgnie.
1327   2, IV |                    Pijactwa pomiędzy nami nie ma ani rozpusty nijakiej,
1328   2, IV |                nikt marnego węgla z pieca nie wyjmie. Za toż każdą grudkę
1329   2, IV |              smaku ani też pożytku w nich nie znajdują. Hojniejsza jedna
1330   2, IV |                   zgryzotą. Cukru garścią nie jedzą, ale niedostatku nijakiego
1331   2, IV |                 ale niedostatku nijakiego nie cierpią. Prawda, że za bogatych
1332   2, IV |            ćwierci beczki na swojej ziemi nie wysiewają. Co dziwnego,
1333   2, IV |                chory, a on jeszcze mały i nie bardzo do czego zdatny.
1334   2, IV |                  zdatny. Teraz zaś to już nie tylko że dobrze sobie żyją,
1335   2, IV |                  praca około gospodarstwa nie Bóg wie jaka; człowiek się
1336   2, IV |               człowiek się nią nadwerężyć nie może. Bywają czasy horowania
1337   2, IV |                  Robota i wtedy jest, ale nie ciągła; wieczorami to już
1338   2, IV |                 Burza nadlatuje. Czy pani nie lęka się? - zapytał.~Odpowiedziała,
1339   2, IV |                    że trwogi najmniejszej nie czuje, i ciekawie rozglądała
1340   2, IV |                  pozostać na żaden sposób nie można, bo zaraz wicher gałęzie
1341   2, IV |             okolicą staniem. Ulewy może i nie będzie albo bardzo krótka,
1342   2, IV |                 pobladła więcej jeszcze i nie wiedziała, co począć. Brwi
1343   2, IV |                     Tu czasu do medytacji nie ma. Proszę do czółna siadać! -
1344   2, IV |           podbiegła do czółna wskoczyła w nie i na dnie jego usiadła.
1345   2, IV |          łagodniej już przemówił~- Proszę nie lękać się. W różne ja pory
1346   2, IV |              lękać się. W różne ja pory i nie w takie burze, jak ta; po
1347   2, IV |             umykając, a dziobem je porąc. Nie było samotnym; przed nim,
1348   2, IV |                   uśmiechu na twarzy jego nie było. W przemoczonej koszuli,
1349   2, IV |             spojrzenia, aby zrozumieć; że nie dręczącą wcale, lecz może
1350   2, IV |                  topolą upewniając go, że nie przelękła się, nie zmokła,
1351   2, IV |                 go, że nie przelękła się, nie zmokła, nie przeziębiła
1352   2, IV |                przelękła się, nie zmokła, nie przeziębiła i tego tylko
1353   2, IV |                   że wycieczka ich dłużej nie trwała.~- To i chwała Bogu! -
1354   2, IV |                 zupełnie. widział też, że nie przemokła wcale. Siermięga
1355   2, IV |                okrył jej plecy. Może sama nie czuła tego, że była w tej
1356   2, IV |            czasowe u nas ptaki i rzadkie. Nie każdego roku przelatują
1357   2, IV |                   podczas i kilka lat ich nie widać, potem pokażą się
1358   2, V  |                leżał wśród grubych okruch nie dojedzony kawał razowego
1359   2, V  |             proszenie albo krzyczenie nic nie pomoże. Sam przez się potem
1360   2, V  |                 dziewcząt. - Czy Justynka nie bardzo zmokła w deszcz z
1361   2, V  |              rozniecać zaczęła:~- Oj, oj! nie potrafi! - na całe gardło
1362   2, V  |                  się Elżusia.~- Potrafię. Nie święci garnki lepią! - odpowiedziała
1363   2, V  |               słusznie, tylko że panienka nie do tego stworzona!~- Ot,
1364   2, V  |                   długo ani słuchać o tym nie chciał, ale on ambicjant,
1365   2, V  |                ale on ambicjant, więc sam nie żartem żąda panów w chacie
1366   2, V  |           błyszczące oczki.~- Może więcej nie ma jak dwadzieścia jeden
1367   2, V  |        dwadzieścia jeden rok, i w sołdaty nie pójdzie, bo dwóch starszych
1368   2, V  |                przyrzeka, ale od razu dać nie może, bo pieniędzy nie ma.
1369   2, V  |                dać nie może, bo pieniędzy nie ma. Więc połowę da gotówką,
1370   2, V  |                tylko w święta. Na codzień nie używają inszych jak te,
1371   2, V  |         dziewczyna w okolicy tyle strojów nie ma, co Domuntówna. Bransolety
1372   2, V  |                   ogonami i złotne ozdoby nie patrzy; nawet mniej upodobania
1373   2, V  |             sierpem na polu stanie, jakby nie pięćdziesiąt, ale dwadzieścia
1374   2, V  |                 żadnych aprensji do serca nie dopuszczała. Ale nie każdy
1375   2, V  |                serca nie dopuszczała. Ale nie każdy z takim charakterem
1376   2, V  |               wąskie, że prawie ich widać nie było, otworzyły się po cichu
1377   2, V  |                   podbiegła.~- Przez próg nie witam! przez próg nie witam!
1378   2, V  |                próg nie witam! przez próg nie witam! bo niezgoda jaka
1379   2, V  |                 ja sobie niezgody z panią nie życzę... nie życzę! - z
1380   2, V  |             niezgody z panią nie życzę... nie życzę! - z rzadką u niego
1381   2, V  |                Wszystko zaś dlatego, żeby nie widzieć się z nikim...~-
1382   2, V  |               uważnego tego wzroku z niej nie spuszczając przemówił. -
1383   2, V  |                    Chata nasza niska, ale nie ciasna, nie ciasna!~Jedną
1384   2, V  |              nasza niska, ale nie ciasna, nie ciasna!~Jedną ręką poły
1385   2, V  |                niedawno sporządzonych, bo nie pomalowanych, z drewnianymi
1386   2, V  |                   a wtłaczające się przez nie gałęzie starej gruszy ocieniały
1387   2, V  |                nikt po nim spodziewać się nie mógł, zgrabnie, dwornie,
1388   2, V  |                się, jakby nigdy tetrykiem nie był!~- Ot, i z głupia odezwała
1389   2, V  |                  jemu, który przez nikogo nie postrzegany może sobie często
1390   2, V  |                  trzecim, w Starzynach.~- Nie wiadomo, czy to już ostatni
1391   2, V  |           obszernie; o szczegóły, których nie wiedział, bo przez wiele
1392   2, V  |                   przez wiele lat nigdzie nie jeździł, do Jana się odzywając.~-
1393   2, V  |                  zapytał.~- A któż by jak nie Antolka? Tylkoż siestra
1394   2, V  |                  zepsuć może, a ona kiedy nie uczyła się, jak z pszczołami
1395   2, V  |               postępować, to niech nosa w nie swoje nie tyka!~Wstawał
1396   2, V  |                 to niech nosa w nie swoje nie tyka!~Wstawał już, aby do
1397   2, V  |                nasępiony nic już siostrze nie powiedział, a Anzelm zażartował
1398   2, V  |                Anzelm zażartował znowu:~- Nie dbaj, że pszczoła kąsa,
1399   2, V  |                 Przez parę minut nikt nic nie mówił. Anzelm, Jan i dwie
1400   2, V  |                    że apetytu po spacerze nie brakuje i może obejdzie
1401   2, V  |                 ja teraz już na siestrę i nie gniewam się, że sama do
1402   2, V  |                   od uzwyczajenia zależy. Nie wiem ja tylko i wątpliwość
1403   2, V  |           sprzątać zaczęły; potem Elżusia nie ukazała się już więcej,
1404   2, V  |                 ramienia jego przylgnęła.~Nie zdziwił się bardzo, tylko
1405   2, V  |             nasiekł... Nic ja w tym złego nie widzę, bo jeżeli pani jest
1406   2, V  |           przyjaźni chce pozostawać, to i nie powinien mieć żadnych przed
1407   2, V  |                 bardziej człowieka, żebyś nie wiedzieć wiele lat z nim
1408   2, V  |                 wszystkich skrytości jego nie rozpoznasz...~ ~Ze wzrokiem
1409   2, V  |                  oj! i domyśleć się teraz nie można, jakié tam wtenczas
1410   2, V  |            zagadało. Brat obejmował brata nie zważając na to, czy bogatego
1411   2, V  |               świecił. Nas do tej festyny nie tylko dopuszczono, ale i
1412   2, V  |                  narażali, ale tym, co go nie utracą, takie rzeczy pokazując,
1413   2, V  |        nieścierpliwego żalu i gniewu, sam nie wiedząc nawet, przeciw czemu
1414   2, V  |            Odżałować tego, co przeminęło, nie mogłem, ani też przywyknąć
1415   2, V  |         postrzegając do niego się udałem. Nie było mnie wtenczas więcej
1416   2, V  |               więcej nad lat trzydzieści, nie dziwno tedy, że kochanie
1417   2, V  |                  po których pocieszyć się nie mogłem, i tam też gwiazda
1418   2, V  |             spojrzeć, ale ja tak wtenczas nie myślałem. Wszak już mało
1419   2, V  |                  myślałem. Wszak już mało nie dwa tysiące lat temu Pan
1420   2, V  |                 od niewolników rodu swego nie wiodłem, a choć ubogi, żonie
1421   2, V  |                kawałek chleba dać mogłem, nie gorszy może od tego, który
1422   2, V  |                mężu kochanym i kochającym nie chcieć? Wzajemność zaś wiedziałem,
1423   2, V  |         wiedziałem, że mam... wiedziałem. Nie na ślepego przecież patrzała
1424   2, V  |                 takimi ognistymi oczami i nie głuchemu takie rzeczy niejeden
1425   2, V  |                    i odprawiony zostałem. Nie chciała. Nie można nawet
1426   2, V  |         odprawiony zostałem. Nie chciała. Nie można nawet powiedzieć,
1427   2, V  |               ołtarza nikt by gwałtem jej nie odciągał. Sama nie chciała.
1428   2, V  |            gwałtem jej nie odciągał. Sama nie chciała. I widzieć się ze
1429   2, V  |             chciała. I widzieć się ze mną nie chciała, aż ją raz w ogrodzie
1430   2, V  |              przyczyny takie, że tylko na nie plunąć było warto. Perswadować
1431   2, V  |                 desperowała, a jednakowoż nie chciała... nie chciała...~
1432   2, V  |                 jednakowoż nie chciała... nie chciała...~Od tej pory zaczął
1433   2, V  |                   nigdy już z głowy mojej nie wychodziły. Gorzej od wszystkiego
1434   2, V  |                  żadnego zamiaru do serca nie dopuszczała. Kiedy jeszcze
1435   2, V  |                    żeby przy mnie z głodu nie zdechł, a dla siebie tobym
1436   2, V  |                 siebie tobym już i palcem nie kiwnął, bo ciągle mnie na
1437   2, V  |                  życiu spotka, bynajmniej nie dbałem pewnym będąc, że
1438   2, V  |            kobiecie dręczyły go ciągle.~- Nie zaskórną, ale głęboko w
1439   2, V  |               mocy nijakiej nad sobą mieć nie mogłem, i Pana Boga na pomoc
1440   2, V  |                szukaj, ażeby woli boskiej nie sprzeciwiać się i marnie
1441   2, V  |                  sprzeciwiać się i marnie nie, ginąć". Zdaje się, że już
1442   2, V  |                  wszyscy ludzie przeżyję. Nie, do życia ochota nie bierze
1443   2, V  |            przeżyję. Nie, do życia ochota nie bierze i choć tak pracuję,
1444   2, V  |           przyjechał i na pannę spojrzał: nie! Szpetna ona nie była ani
1445   2, V  |                spojrzał: nie! Szpetna ona nie była ani głupia i to mi
1446   2, V  |                 głupia i to mi też tajnym nie było, że miłym okiem na
1447   2, V  |                   okiem na mnie patrzała. Nie i nie! Tamta przed oczami
1448   2, V  |                   na mnie patrzała. Nie i nie! Tamta przed oczami stoi,
1449   2, V  |                której doktorowie rady dać nie mogli i hipokondrią ją nazywali...~
1450   2, V  |           nazywali...~Znaczenia nazwy tej nie rozumiał, ale wytłumaczył
1451   2, V  |                   już nadmiar zasmęconych nie tylko na ciele, ale i na
1452   2, V  |          zmarszczki, które nigdy zupełnie nie znikną. Tak i ja do tej
1453   2, V  |              znikną. Tak i ja do tej pory nie mogę już ze wszystkim do
1454   2, V  |                   niczyjego widoku znieść nie mogąc i samego siebie prawie
1455   2, V  |              mogąc i samego siebie prawie nie czując. Ale o to wszystko
1456   2, V  |                  wyrósł i postarzał, więc nie tylko każdy kącik i każde
1457   2, V  |              przeciw jego sercu i żądaniu nie uczynię, a choćbym sam kiedy
1458   2, V  |               myślom i żądaniom w poprzek nie stanę, owszem, dopomóc w
1459   2, V  |                   swojej siły i możności. Nie wróg ja jemu, aby mu w czym
1460   2, V  |              tylko jego dobra i szczęścia nie żądający...~Jan szerokim
1461   2, V  |                odrzucił z czoła opadłą na nie gęstwinę jasnych włosów.~-
1462   2, V  |                czasami!~Słów tych jeszcze nie domówił, gdy pod oknami
1463   2, V  |            szeroko i naprzód wszedł przez nie trzęsący się staruszek,
1464   2, V  |                  mojego ukrył... a jeżeli nie powie, to jak mi Bóg miły,
1465   2, V  |                 rozumny, jak już lepiej i nie potrzeba. Zjadł na kolację
1466   2, V  |                powiedział: "Ja do błaznów nie chodzę". On zawsze myśli,
1467   2, V  |                 zatrząsł się cały, i żeby nie ja, na ziemię padłby...
1468   2, V  |                    i już teraz nijak jego nie wstrzymać ani wyperswadować...
1469   2, V  |                 że i zawrócić go do chaty nie zdołałam...~Stary tymczasem
1470   2, V  |        pozwoleniem, proszę dziadunia mego nie ruszać... już ja sama dam
1471   2, V  |                przemówił Anzelm - Pacenki nie ma; ani tu, ani nigdzie
1472   2, V  |                   ma; ani tu, ani nigdzie nie ma, bo on już dawno z tym
1473   2, V  |                tym światem rozstał się.~- Nie ma? - na kiju wspierając
1474   2, V  |            zapytał starzec - czy doprawdy nie ma? czy słowo honoru?~-
1475   2, V  |              skrzepiło się całe ciało, bo nie zważając na podawane sobie
1476   2, V  |             młodsze bracia, tylko co oczu nie powyślepiali brata oficera
1477   2, V  |                   stary to mówił, Jadwiga nie spuszczała z Justyny oczu,
1478   2, V  |               zapalały się i roziskrzały. Nie dosłyszała tego, co Jan
1479   2, V  |                 taki uśmiech, jakiego ona nie widziała u niego nigdy,
1480   2, V  |               prostu oczu od nich oderwać nie mógł. Justyna zaś słuchała
1481   2, V  |                tego, co mówiła.~- Aaaa! - nie spuszczając wzroku z Justyny
1482   2, V  |                złośliwych słów dziewczyny nie słyszała, a może też udawała,
1483   2, V  |                  może też udawała, że ich nie słyszy... Jan na mówiącą
1484   2, V  |                 nigdy za ludzkiej pamięci nie bywało. Ludzi ledwie kiedy
1485   2, V  |                chłodu prawie tchu odwieść nie było można. Śnieg też często
1486   2, V  |               szli za nim w pole... już i nie pamiętam czego... Przez
1487   2, V  |                kroki domu albo drzewa byś nie rozpoznał. Śniegu moc nasypało.
1488   2, V  |              wyrosły tam, gdzie go wprzód nie było, ni to drzewniana figura
1489   2, V  |             takiego stoi?" - mówi ociec. "Nie wiemy" - odpowiadamy. A
1490   2, V  |                    A matka za nami idąca, nie wiadomo na co, ot tak, przez
1491   2, V  |                  parła, powiada: "Może to nie daj Boże człowiek zmarznięty!"
1492   2, V  |               poszli prędzej tak że matka nie zdążywszy iść razem z nami
1493   2, V  |                   co ze strachu na ziemię nie popadli. "Toż to człowiek!" -
1494   2, V  |                 obuty był, tego i widzieć nie można było, bo śniegu nasypało
1495   2, V  |                 po polu wędrował, nigdzie nie trafił, bułkę, co ją pewno
1496   2, V  |          przytyków nikomu w chacie naszej nie robi, ja pannę Jadwigę pięknie
1497   2, V  |       przestawając mnie za swoją poddankę nie poczytał...~Posrebrzane,
1498   2, V  |               Znajomych nam, chwała Bogu, nie zabraknie,..~Policzki jej
1499   2, V  |               drugie zachodzi! Nas już tu nie potrzebują. Tu już dobre
1500   2, V  |                pozostali przez parę minut nie mówili nic. Jan pierwszy