Tom, Rozdzial

2001   3, II |      najpowszedniejszymi sprawami związku nie miało. Chętnie o przedmiotach
2002   3, II |                    co mu się podobało lub nie podobało, o własnej także
2003   3, II |                 własnej także przyszłości nie mówił z nim nigdy. Ilekroć
2004   3, II |              siebie unikać i prawie wcale nie widywali się z sobą; i inne,
2005   3, II |                   sobą; i inne, w których nie szukając się z pozoru spotykali
2006   3, II |               zjadałem, oddziwić się temu nie mogę. Teraz, panie, tak
2007   3, II |             grubiej już nieco zagadnął.~- Nie, mój ojcze... boli mię to
2008   3, II |                 boli mię to bardzo... ale nie... stłumionym głosem odpowiedział
2009   3, II |                   coś mówić, długo jednak nie mógł, aż ze stukiem krzesło,
2010   3, II |               grad gorzkich wyrzutów. Ale nie uczynił tego. Było w nim
2011   3, II |                 okropność! Porozumieć się nie podobna! Błędne koło!~Łatwiej
2012   3, II |                  się mogli, gdyby obydwaj nie byli krewcy i wybuchliwi;
2013   3, II |              dwudziestu kilku żył ojciec, nie przeszło drogą odziedziczenia
2014   3, II |                 od dawna już nikt u niego nie widział. Zapominając nawet
2015   3, II |                  Ot, lament podniosą! Ale nie daruję! Jak Boga kocham,
2016   3, II |                   Boga kocham, ani grosza nie daruję! Jeżeli dobrowolnie
2017   3, II |                daruję! Jeżeli dobrowolnie nie oddadzą, licytować będę...
2018   3, II |                    a swoje odbiorę! Niech nie zaczynają! I mnie przecież
2019   3, II |            przecież ten proces kosztował, nie tyle wprawdzie, ale zawsze
2020   3, II |                 tysiąc rubli... fiu, fiu! Nie piechotą chodzi !~Prawnik
2021   3, II |            względu! Na żadną nawet zwłokę nie pozwoli, ściśle stosując
2022   3, II |                 do litery prawa, a jeżeli nie oddadzą prędko i dobrowolnie,
2023   3, II |                zaraz wysłać trzeba, ażeby nie spóźnić się...~Od dobrego
2024   3, II |                tak jak dawniej, we środku nie płakało.~Zygmunt, jak zawsze
2025   3, II |               myśl, że na górze mieszkała nie tylko Justyna, ale także
2026   3, II |             Niegościnna! siadać mię nawet nie prosi!~- Owszem, usiądź,
2027   3, II |            rozumieć - podjął Zygmunt - że nie potrzebuję wcale przyglądać
2028   3, II |                  masz w części słuszność. Nie posiadam sztuki zachwycania
2029   3, II |           przemówił:~- Spodziewam się, że nie myślisz, kuzynko, abym tu
2030   3, II |                   i wodach tego świata...~Nie zmieniając postawy oczy
2031   3, II |                      A ty sama tego prawa nie domyślasz się czy...nie
2032   3, II |                   nie domyślasz się czy...nie uznajesz?~- Nie domyślam
2033   3, II |                 się czy...nie uznajesz?~- Nie domyślam się - odpowiedziała.~
2034   3, II |                   tuż przed nią stanął.~- Nie lękaj się, Justyno, nie
2035   3, II |                   Nie lękaj się, Justyno, nie lękaj się niczego... Ta
2036   3, II |                  miłość, o której słuchać nie chcesz, jest tak czystą,
2037   3, II |                   idealną, że obrażać cię nie może... Wiem dobrze, co
2038   3, II |               swoją duszę! Niczego więcej nie chcę, niczego więcej nigdy
2039   3, II |            niczego więcej nigdy od ciebie nie zażądam, tylko - duszy twojej,
2040   3, II |                  poślubiłeś inna, jeszcze nie mogłam obojętnie słuchać
2041   3, II |                przyjeżdżałeś do Korczyna, nie chciałam cię widzieć i nieraz
2042   3, II |                  mówiła:~-Taka trwoga! Bo nie, tyle żałowałam tego, co
2043   3, II |                już poniżenie. Poniżyć się nie chciałam... Tak, kuzynie,
2044   3, II |                  moja kobieca czy ludzka, nie wiem, odtrącała mnie wtedy
2045   3, II |               zawsze?... Może tak... może nie... ale znalazłam inną pomoc,
2046   3, II |              miała przeze mnie płakać? Ja nie chcę, by ktokolwiek przeze
2047   3, II |                Wtedy kuzynie, zlękłam się nie tylko już poniżenia i wstydu,
2048   3, II |              profilem do niego zwrócona i nie na niego, ale w otwarte
2049   3, II |       roznamiętniony i nadziei zwycięstwa nie tracący, mówił, a raczej
2050   3, II |                 wszystko we mnie zamarło. Nie mam żadnego bodźca do życia...
2051   3, II |                żadnego bodźca do życia... Nie mogę tworzyć. Ty jedna możesz
2052   3, II |                żyć razem, nierozłączni... nie lękaj się nigdy nie obrażę
2053   3, II |       nierozłączni... nie lękaj się nigdy nie obrażę i nie poniżę cię
2054   3, II |              lękaj się nigdy nie obrażę i nie poniżę cię niczym! Będziesz
2055   3, II |                    Ależ ty chyba sam tego nie rozumiesz! Jak to! Kogoś
2056   3, II |                   kogoś, co nam nic złego nie wyrządził, krzywdzić w tym,
2057   3, II |                  szczęście, że ja cię już nie kocham! Ale nie! Gdybym
2058   3, II |                   cię już nie kocham! Ale nie! Gdybym cię i kochała jeszcze,
2059   3, II |           diamenty, poznać można było, że nie różaną wodę bynajmniej w
2060   3, II |                   dumną. Nigdy tak piękną nie wydała się Zygmuntowi. Z
2061   3, II |             proszę cię, zmień nazwę... to nie jest miłość, ale...~Zawahała
2062   3, II |                   wszystko. Być może, ale nie taka, co kryje się pod ziemią
2063   3, II |              artysta, mówiąc to myślałeś? Nie o tej, nie, najpewniej nie
2064   3, II |                   to myślałeś? Nie o tej, nie, najpewniej nie o tej, której
2065   3, II |                Nie o tej, nie, najpewniej nie o tej, której świtanie od
2066   3, II |                  urwała. Do ostatka widać nie chciała myśli swoich wypowiadać.
2067   3, II |                   rozważa, rozróżnia...~- Nie - odpowiedziała - o filozofii
2068   3, II |              dokładnego wyobrażenia nawet nie znam. A za zdolność do rezonowania
2069   3, II |             patrzał na nią.~- Ależ to być nie może, abyś ty, Justyno,
2070   3, II |                zimną, przesądną, poziomą! Nie! ty chcesz przemocą stłumić
2071   3, II |                 Wszystko! i nic mi więcej nie powiesz? nic? nic?~- Owszem -
2072   3, II |                 miałam kiedyś dla ciebie, nie pozostało we mnie nic wcale,
2073   3, II |               ktoś z tobą żadnego związku nie mający...~- Zapewne pan
2074   3, II |          ciekawego wzroku oderwać od niej nie mogący, wziął z krzesła
2075   3, II |               nawet pewny, że mamie nigdy nie przyszło na myśl to, co
2076   3, II |             spłynęło!~Głowę podniósł, ale nie wyprostował się, tylko w
2077   3, II |              postawie, ręki matki z dłoni nie wypuszczając mówić zaczął:~-
2078   3, II |             zaklętego lasu, którego nigdy nie dotykała jej stopa i z którego
2079   3, II |              wszystko skierowywałaś, abym nie mógł i nie chciał mieszać
2080   3, II |            skierowywałaś, abym nie mógł i nie chciał mieszać się z szarym
2081   3, II |              której Głucha obawa zwalczyć nie mogła, słuchała jego mowy
2082   3, II |              Zygmunt czarował ją zawsze i nie tylko ją jedną, bo i tę
2083   3, II |            zresztą i nigdy przyzwyczajony nie byłem żyjąc w twoim idealnym
2084   3, II |                   słuszności skargom syna nie odmawiała. Pamiętała wybornie
2085   3, II |                niczyje życie na tej ziemi nie może być wolnym od usiłowań,
2086   3, II |             Stając przed matką zapytał:~- Nie jest przecież życzeniem
2087   3, II |             drżenia, gdy odpowiedziała:~- Nie ma na świecie matki, która
2088   3, II |                   szczęście?~- Najpewniej nie. Ponieważ jednak tu się
2089   3, II |                    wystarczy im na życie, nie zbytkowne wprawdzie, ale
2090   3, II |                 dawno... jeszcze z ojcem. Nie znasz więc różnicy atmosfer...
2091   3, II |                  więc różnicy atmosfer... nie wyobrażasz sobie, ile znalazłabyś
2092   3, II |           powiekami siedziała nieruchomo, nie odbierając mu swojej ręki,
2093   3, II |                   stanowczo przemówiła:~- Nie uczynię tego nigdy.~Porwał
2094   3, II |                      A ty, Zygmuncie, czy nie jesteś idealistą?~On! ależ
2095   3, II |               Uważa się on za idealistę i nie przypuszcza nawet, aby go
2096   3, II |                   do ascetyzmu skłonności nie posiada. Fakirem ani kamedułą
2097   3, II |               Fakirem ani kamedułą zostać nie może. Jest on człowiekiem
2098   3, II |                 Dla braku wrażeń pracować nie mogąc, nie ma także żadnych
2099   3, II |                wrażeń pracować nie mogąc, nie ma także żadnych przyjemności,
2100   3, II |                 od którego oszaleć można, nie tylko już ze zmartwienia
2101   3, II |               pragniesz, i do tej, której nie lubisz, niejakiego przynajmniej
2102   3, II |                    na które się skarżysz, nie możesz znaleźć w uciechach
2103   3, II |                   szczęśliwie ożeniony.~- Nie bardzo - sarknął.~Tak cicho,
2104   3, II |                dosłyszeć, zapytała:~- Czy nie kochasz Klotyldy?~Zakłopotany
2105   3, II |                  dużo przywiązania... ale nie wystarcza mi ona.... do
2106   3, II |                   duchowych moich potrzeb nie dorosła... ta wieczna jej
2107   3, II |            dojrzeć i rozwinąć się może... Nie tylko za szczęście, ale
2108   3, II |                    przerwał - na pedagoga nie miałem powołania nigdy i
2109   3, II |                 do kształcenia żony mojej nie obowiązywałem się przed
2110   3, II |                  dobraną parą lub się nią nie jest. Voilá! A jeżeli w
2111   3, II |                 kobiet prawdziwie i stale nie kochał. Czy kogokolwiek
2112   3, II |               zaczął: czy cierpienia jego nie skłonią ją do wykonania
2113   3, II |              zimno na rzeczy spojrzawszy, nie zgodzi się na to, czego
2114   3, II |                rzeczy nigdy zimno patrzeć nie będę. Dopóki żyję, nigdy
2115   3, II |               zwyciężonych... jak samolub nie zechcesz łamać się chlebem
2116   3, II |                    Syn, spokojny i zimny, nie dając się unieść jej wybuchowi,
2117   3, II |               wybuchowi, jakby jej prawie nie słuchając mówił:~- Niech
2118   3, II |                   mówił:~- Niech się mama nie unosi! Ależ, moja droga
2119   3, II |                droga mamo, proszę się tak nie unosić! Któż tu mówi o samych
2120   3, II |                   różę? Czy tu ziemia nic nie rodzi? czy tu słońce nie
2121   3, II |                  nie rodzi? czy tu słońce nie świeci? czy tu królestwo
2122   3, II |               życia dokoła siebie znaleźć nie możesz?... że nic cię zachwyceniem
2123   3, II |          oburzeniem wstrząsnąć i natchnąć nie może? A ja marzyłam... a
2124   3, II |                  Ależ ja tego wszystkiego nie znam... ja, ma chére maman,
2125   3, II |                   etc. od dziecinnych dni nie przestawałem nie zżyłem
2126   3, II |          dziecinnych dni nie przestawałem nie zżyłem się... nie przywykłem
2127   3, II |            przestawałem nie zżyłem się... nie przywykłem do nich... wcale
2128   3, II |                czego innego przywykłem... Nie możnaż z cywilizowanego
2129   3, II |                  którymi się do czynienia nie miało!~Powoli, obu dłońmi
2130   3, II |                 najwyższą twoją miłością, nie zadzierzgnęłam dość silnych
2131   3, II |                 żałobnej sukni splotła.~- Nie karz ty mnie za mój błąd
2132   3, II |              gwiazdą pierwszej wielkości, nie zaś pospolitą świecą, wodzem,
2133   3, II |                 pospolitą świecą, wodzem, nie szeregowcem. Widać zbłądziłam,
2134   3, II |                   którą znasz dobrze. Czy nie możesz z tego samego co
2135   3, II |                   niedołężności nigdy tak nie myślała, nigdy na wielkie
2136   3, II |                nawet skrytości myśli swej nie rzuciła; że zbliżyć się
2137   3, II |                   z nim, pracować nad nim nie umiejąc sprzyjała mu serdecznie
2138   3, II |                  jej oblewać poczynającej nie spostrzegł i stając przed
2139   3, II |                  najwięcej idzie. I jakże nie rozumieć? Soki ziemi, chleb
2140   3, II |               tamto!... Nigdy o tym mówić nie chciałem, ażeby kochanej
2141   3, II |             chciałem, ażeby kochanej mamy nie gniewać i nie martwić. Szanuję
2142   3, II |               kochanej mamy nie gniewać i nie martwić. Szanuję zresztą
2143   3, II |                 ja tych uczuć i przekonań nie podzielam. Tylko szaleńcy
2144   3, II |                 tym względem iluzji sobie nie robię... a nie mając żadnych
2145   3, II |               iluzji sobie nie robię... a nie mając żadnych iluzji, nie
2146   3, II |                 nie mając żadnych iluzji, nie mam też ochoty składać siebie
2147   3, II |             iluzje pokutujemy, swoich już nie mamy. Kiedy bank został
2148   3, II |             dziwnego, że bez niej już żyć nie mogę i że tutejsze soki
2149   3, II |          upokarzający, ale ducha nakarmić nie mogą...~Słuchała, słuchała
2150   3, II |              prawo mówić o tym, ja, który nie mogę zająć przynależnej
2151   3, II |                 się własnych ust... o!...~Nie dokończyła, tylko z wysoko
2152   3, II |                   tych rzeczach rozmawiać nie podobna! Mogiły, złorzeczenia,
2153   3, II |                  opowiadać, nikt by nawet nie zrozumiał i nie uwierzył!~
2154   3, II |                  by nawet nie zrozumiał i nie uwierzył!~Wyszedł i po cichu
2155   3, II |                uczuć i ideałów doznawana, nie wiedzą. Lecz ta wspaniała
2156   3, II |            pierwszej, bo nic już po sobie nie pozostawiająca. W tę drugą
2157   3, II |                kobiety, która patrzała na nie, przedstawiło jakiś symbol
2158   3, II |              gwałtownym wichrem ostać się nie może, okręciła się na miejscu
2159   3, II |                  wielka wina! Ale ja tego nie chciałam... Śmierci, o!
2160   3, II |                    o! śmierci!~Ale śmierć nie byłaby okrutną, gdyby przybywała
2161   3, II |                  ku tym, którzy już życia nie pragną. Silne jej ciało
2162   3, II |                 Najlżejszy szmer ucha jej nie dolatywał; nie czuła też
2163   3, II |                   ucha jej nie dolatywał; nie czuła też twardości ziemi,
2164   3, III|                 blasku, a kiedy niekiedy, nie wiedzieć skąd się biorąc,
2165   3, III|            panowała wszędzie cisza, cisza nie śmierci jeszcze, ale wielkiego
2166   3, III|          uśmiechała się jeszcze, lecz już nie wybuchała radością, ogrzewało
2167   3, III|           ogrzewało ono jeszcze, lecz już nie paliło, łaskawie zarzucało
2168   3, III|               bladego złota, lecz nigdzie nie rozniecało ognisk płomieni
2169   3, III|                odmienną postać przybrała. Nie był to już, jak przedtem,
2170   3, III|                 nic już przy nim wzrastać nie mogło oprócz upartych mięt
2171   3, III|              niedawno spadłych deszczach, nie podnosił się z ziemi; w
2172   3, III|             niskie tylko warzywa nic sobą nie zasłaniały, a na dziedzińcach
2173   3, III|             zagród. Na koniec kilkanaście nie wyprzężonych żółtych i zielonych,
2174   3, III|                  chatach siedzący zwadami nie obrażali Boga i nie gorszyli
2175   3, III|               zwadami nie obrażali Boga i nie gorszyli ludzi. Staniewscy
2176   3, III|                   oczy mrużąc i na nikogo nie patrząc, wyższość swą w
2177   3, III|                   ale że pod tym względem nie krępowała ich żadna wcale
2178   3, III|             wysokie buty z wpuszczonymi w nie spodniami ujednostajniały
2179   3, III|                 lud, ale lud, który nigdy nie podpierał strasznego gmachu
2180   3, III|                  pracy ani twarzami w pył nie upadał pod piekielną obelgą
2181   3, III|                  mu zbladłe, lecz jeszcze nie zgasłe promienie. Był to
2182   3, III|                   posiadały cechę; której nie posiadali mężczyźni: ceremonialność
2183   3, III|               swanie i sześć par drużbów, nie ukazywali się wcale przybyłym
2184   3, III|                  ważnym gościu była mowa. Nie dziw, że opóźniał się: taki
2185   3, III|                  fanaberię jakąś okazać i nie dopuścić, aby go za pierwszego
2186   3, III|                 On by może na to wesele i nie przyjechał wcale, gdyby
2187   3, III|                   przyjechał wcale, gdyby nie to, że chce mu się Domuntównie
2188   3, III|               nikomu ptaki same do garści nie lecą, z pługiem i kosą sam
2189   3, III|              inszym takie szczęście nigdy nie zaświeci? Ale widać już
2190   3, III|           Bohatyrowicza obrała i żeby tam nie wiadomo co, musi za niego
2191   3, III|                 obce były i nikogo prawie nie znały, nieśmiało i cichutko
2192   3, III|                 dumny i oracji powiedzieć nie zechce. Jedna ze Starzyńskich
2193   3, III|                 drużka upodoba, bo jeżeli nie upodoba się, to może zagrymasi
2194   3, III|                   może zagrymasi i oracji nie powie, a jeżeli już powie,
2195   3, III|                 kruczowłosa Osipowiczówna nie wiedziała wcale, kto będzie
2196   3, III|                  Zwykłego jej umeblowania nie było dziś ani śladu, lecz
2197   3, III|                poruszenia uczynić mu było nie podobna. Dalej plecami do
2198   3, III|                    Nikt z obecnych głośno nie przyznałby się do tego,
2199   3, III|                wypowie on orację albo jej nie wypowie, jak to zdarzyło
2200   3, III|             zagrymasił i wypowiedzieć jej nie chciał dla tej przyczyny,
2201   3, III|                 że mu się pierwsza drużka nie upodobała. Jednak przed
2202   3, III|           minutami, kiedy Fabian względem nie znającej się dotąd pary
2203   3, III|              palców pocałował. Nikt nigdy nie widział, aby komukolwiek
2204   3, III|          osobliwego w tej pannie postrzec nie mogę!~Więc upodobała się!
2205   3, III|                     Oto jest wianek uwity nie z pereł ani z diamentów,
2206   3, III|            dzisiejszego dnia on zniknie i nie powróci więcej na twoją
2207   3, III|                   być panienką i jakże go nie żałować! Trzeba go oblać
2208   3, III|                  gdyby w dniu dzisiejszym nie płakała? Ale ja tak powiadam,
2209   3, III|                   ja tak powiadam, że nic nie ma na świecie przyrodniejszego
2210   3, III|            ludzkiej i ten stan ustanowił. Nie ma tu przyczyny smęcić się
2211   3, III|                 głośnych oddechów słychać nie było, z takim wytężeniem
2212   3, III|                    tak ukontentowanym bym nie był, jak jestem z tej pamiątki
2213   3, III|         szerokiego krawata głowy pochylić nie mogąc pozór klęczącego kołka
2214   3, III|            wypowiadania oracji koniecznie nie zobowiązywał, przez wzruszenie
2215   3, III|              wyprawuję. Masz wiedzieć, że nie powinnaś być swarna, marnotrawna,
2216   3, III|             pomocny, zgodny, nieofukliwy, nie grubian, ale...~Tu pomimo
2217   3, III|               samo i lejców zbytnio żonce nie popuszczaj, a to pamiętaj
2218   3, III|                 słów. jego nikt dosłyszeć nie mógł, i z kolei błogosławiący
2219   3, III|                mrugała, aby spod nich łzy nie wypuścić, panna młoda a
2220   3, III|                  minut nic więcej słychać nie było, jak tylko szlochania,
2221   3, III|                zagrodzie Fabiana przecież nie zapanowała zupełna cisza
2222   3, III|                gwarzyli.~Fabian świetlicy nie opuszczał ugaszczając i
2223   3, III|           sąsiadów pocieszać usiłowali.~- Nie bójcie się! Więcej Bóg ma,
2224   3, III|                     Cóż robić? Trapić się nie należy, bo żeby i największe
2225   3, III|             największe trapienie się, nic nie pomoże. Pan Korczyński twardy
2226   3, III|                   on ma, wilkiem na ludzi nie patrzącego. Może on pośrednikiem
2227   3, III|                mówili inni. - Już inaczej nie będzie, tylko że jego na
2228   3, III|                    On nikogo prosić o nic nie będzie, ostatnią krowę sprzeda,
2229   3, III|                Łazarz u bogaczowego progu nie legnie. Ale zakrzyczeli
2230   3, III|                  do procesu tego sąsiadów nie namawiać albo lepszego i
2231   3, III|                gryzły.~- Ja siebie winnym nie sądzę! - tłumaczył się na
2232   3, III|               wpół z płaczem - nikt złego nie chce. Zamyślałem jak najlepiej
2233   3, III|                 Przed nim i upokorzyć się nie wstyd, bo on biedzie w oczy
2234   3, III|               wstyd, bo on biedzie w oczy nie pluje, ludziom życzliwy
2235   3, III|           wznosząc żałośliwie upominał:~- Nie będą synowie pokutować i
2236   3, III|                 swojej pokucie umrze!~Tak nie po weselnemu trochę starsi
2237   3, III|               napełniającej ogród i drogę nie do strapień i smętnych rozmyślań
2238   3, III|                   Domuntów prawie i mówić nie chcąc. Z Domuntami widać
2239   3, III|                 nim wkrótce kilku bojaźni nie znających Obuchowiczów,
2240   3, III|                  ustrojone gromadki o nic nie dbając. Na kilka pozdrowień
2241   3, III|                   swym głosem i drogą iść nie przestając odpowiedziała,
2242   3, III|              Parobkowi bydlęcia powierzyć nie chciała, boby je gorzej
2243   3, III|                   zaś ledwie oczy z głowy nie wyskakiwały, tak patrzał
2244   3, III|              wcale jej w oczach jego ujmy nie czyniły, szacunek, owszem,
2245   3, III|              skaleczonego konia popatrzeć nie mógł, bo z drogi na węższą
2246   3, III|                   rozumieć, że przyjdzie! Nie chciała, mówiła, że dziadunia
2247   3, III|              przywodząca sąsiada Anzelma. Nie miał przyjść wcale; nie
2248   3, III|                   Nie miał przyjść wcale; nie mógł dobrowolnie wmieszać
2249   3, III|                 państwu młodym tej ubligi nie czynić, że bliski krewny
2250   3, III|               koszuli obwiązać. Teraz już nie opierał się, tylko wielkiej
2251   3, III|       kontemplacji pogrążony, oczu z niej nie spuszczając zaczął:~- Poranek
2252   3, III|                 pan Anzelm może myśli, że nie postarzał? Oj, oj! Wieczny
2253   3, III|                   Oj, oj! Wieczny śmiech! Nie my jedne starzejemy...~On
2254   3, III|                 Starość grubianka, nikogo nie zdobi...~Nie zauważyli,
2255   3, III|            grubianka, nikogo nie zdobi...~Nie zauważyli, że obstąpiło
2256   3, III|            niewiast sporo dawnych i dawno nie widzianych znajomych swoich
2257   3, III|              robić? moje panie! co robić? Nie chciało się kurze na wesele,
2258   3, III|                 przez kilka minut słychać nie było. Starzyńska w rozpaczy
2259   3, III|                biegła.~- Bo to - wołała - nie wiadomo czy na pogrzeb,
2260   3, III|             Jaś-mont! Jaś-mont! Jaś-mont!~Nie przepadł, tylko aż dotąd
2261   3, III|             dobrze trzęsie, bo ja inaczej nie lubię!~Marynia Kirlanka
2262   3, III|                    liczniejsi, którzy ich nie mieli, przed rozpoczęciem
2263   3, III|               przed nimi grzeczne ukłony. Nie przesadzały dziewczęta opowiadając,
2264   3, III|                  niemało. Raz Adam, który nie tańczył, ale u samych drzwi
2265   3, III|        niezmieszany bynajmniej Adam wcale nie po cichu zdanie swe o zdarzeniu
2266   3, III|                  Bo niechaj baba w gumnie nie smali! Hrabinia!~Kiedy zaś
2267   3, III|          siarczystą puścili się galopadę. Nie przerwał jej, lecz tylko
2268   3, III|                 schwycił. W tańcach Julek nie brał. Gdzie mu tam było,
2269   3, III|        przytulając, wyszedł z gumna i już nie ukazał się tam więcej.~Tymczasem
2270   3, III|            grajcie!~Polki tej Justyna już nie tańczyła. Wypadkiem sprowadzonym
2271   3, III|                  Promień ten, powiew może nie przybyć i wówczas człowiek
2272   3, III|                  się do mogiły samym sobą nie stawszy się nigdy. Ku niej
2273   3, III|                momencie?~Jan Bohatyrowicz nie tańczył dotąd wcale. Do
2274   3, III|                ani wesołości najmniejszej nie okazywał. Krótką siermiężkę
2275   3, III|                koszuli przewiązał i wcale nie zdawał się dbać o to, co
2276   3, III|               wprost ofuknął. Nikt mu też nie dokuczał ani go nie niepokoił;
2277   3, III|                   też nie dokuczał ani go nie niepokoił; ludzi było wielu
2278   3, III|             Jadwiśka Domuntówna na wesele nie przychodzi, Janek tak wygląda,
2279   3, III|                 należy, związanym jeszcze nie było? O zaręczynach nikt
2280   3, III|                  było? O zaręczynach nikt nie słyszał, tyle tylko, że
2281   3, III|            przyczyny ja markotny jestem i nie tańczę? Przed panią jedną
2282   3, III|                   Że pradziad Dominik już nie żył, o tym pamiętał, a wywijając
2283   3, III|                  człowieka, który, jeżeli nie cały rozum, to przynajmniej
2284   3, III|                  tylko ktokolwiek Pacenki nie wspomniał, bo zaraz sfiksuje...
2285   3, III|                 się niecierpliwiły. Wcale nie dla tych sroczek mordowała
2286   3, III|                    Dziwowało ciało, czego nie widziało! - sarknęła. -
2287   3, III|                   ją Bóg i ludzie jeszcze nie opuścili! Bardzo układnie
2288   3, III|                  naprawdę zapatrzył się w nie z upodobaniem szczerym i
2289   3, III|               szczerym i wielkim. Tańczyć nie chciała i długo opierała
2290   3, III|             dziadunio robi i czy mu czego nie potrzeba. Wyszła przed wrota
2291   3, III|              krakowiakiem, ale tańczyć go nie zaraz zaczęto, bo nie wszyscy
2292   3, III|                  go nie zaraz zaczęto, bo nie wszyscy taniec ten umieli,
2293   3, III|                Justyna niczym szczególnym nie wyróżniała się z gro na
2294   3, III|         wyróżniała się z gro na tancerek. Nie była piękniejszą od kruczowłosej
2295   3, III|                   miny i gniewy wcale się nie oglądając parze tańcowi
2296   3, III|                    i swoim pięknym głosem nie tylko na całe gumno, ale
2297   3, III|                    Ciebie przestać kochać~Nie jest w mojej mocy!~Ten przyśpiewek
2298   3, III|                  przestał, to już go nikt nie prześcignie, nawet pan Jaśmont,
2299   3, III|               śpiewania to już bynajmniej nie zdatny. Ale pierwszy drużbant,
2300   3, III|                wcale z czym popisywać się nie miał, i przyśpiewek niestosowny
2301   3, III|              choćby chcieli, do śpiewania nie mieli czasu. A tylko Janek
2302   3, III|                  dał, tak je i zakończył, nie w porę nawet, bo przed samym
2303   3, III|                 chciał go naśladować, ale nie mógł, bo Jadwiga gwałtownie
2304   3, III|         gwałtownie ręce swe mu odebrała i nie czekając, aby ją, jak to
2305   3, III|                   u brata rączek na krzyż nie składasz, a w mężowskim
2306   3, III|                   domu więcej pracować ci nie przyjdzie, na to przysięgam!
2307   3, III|                 mnie zbytecznych męczarni nie dozna... Czy Antolka temu
2308   3, III|                    nijakiej krzywdy nigdy nie uczynili, a przeciwnie,
2309   3, III|               Dobrze! owszem! jaż Antolki nie namawiam, aby przeciwko
2310   3, III|              mruczy i spać, jak potrzeba, nie daje mój obraz przed oczami
2311   3, III|                   przed oczami stawiając?~Nie wiadomo, jaką była odpowiedź,
2312   3, III|             pokazać! Czyż mnie tyle nawet nie wolno, co gołębiowi? Jak
2313   3, III|             jeszcze uczyć się musisz, ale nie tylko z książek... od życia
2314   3, III|                   i ani przez jeden dzień nie zapomnę o tobie, moja ty
2315   3, III|                   już nigdy rozstawać się nie będziemy, ale zawsze razem
2316   3, III|                   czuję sama, wiem, że na nie zapracować, zasłużyć powinnam!~
2317   3, III|              który na fochy bohdanki swej nie zważając ani na krok jej
2318   3, III|                  zważając ani na krok jej nie odstępował, zarzucano tam
2319   3, III|               siędzie, że i nędznemu lżej nie samemu, a cóż dopiero kiedy
2320   3, III|            przymówki, ani przyśpiewki nic nie pomagały. Jadwiga, milcząca
2321   3, III|                ludzi. Rozmowy ich słyszeć nie mogła, ale w zmroku dostrzegła
2322   3, III|          bałamuctwa ani czasu, ani ochoty nie ma. Jak nie przychodziło
2323   3, III|                    ani ochoty nie ma. Jak nie przychodziło kochanie, to
2324   3, III|                 przychodziło kochanie, to nie przychodziło, a jak przyszło,
2325   3, III|                  a jak przyszło, to już i nie przejdzie...~- Czasem jednak
2326   3, III|                przykład, gdyby Jadwiśki i nie dostał, byłoby mu o to bynajmniej,
2327   3, III|                 ją wziąść, a stryj Anzelm nie dostawszy tej, której żądał,
2328   3, III|                   czy teraz takiej zdrady nie doznaje?~Jak oparzony tym
2329   3, III|            zapytaniem o mało się z płotka nie porwał.~- Ja już odgadłem,
2330   3, III|                przysięgań nijakich czynić nie będę, bo gdzie wiary nie
2331   3, III|                  nie będę, bo gdzie wiary nie ma, tam i przyjaźni prawdziwej
2332   3, III|                  przyjaźni prawdziwej być nie może, a tylko to pani z
2333   3, III|                   żadnym ciężkim grzechem nie splamionego powiem, że pomiędzy
2334   3, III|                  mną a Jadwiśką nigdy nic nie było, że nic jej nigdy nie
2335   3, III|                nie było, że nic jej nigdy nie oświadczałem i nie przyrzekałem,
2336   3, III|                  nigdy nie oświadczałem i nie przyrzekałem, a tylko z
2337   3, III|               wcale słońce na moim niebie nie błysnęło. To zaś, że ona
2338   3, III|                 nią bynajmniej winnym się nie sądzę... Czy pani mnie wierzy?
2339   3, III|           zamyśliła: Jana czy jego pannę, nie wiadomym było, dość że w
2340   3, III|                pod tym względem ceremonii nie czyniąc. Już i wprzódy wyróżniający
2341   3, III|               przy swoim stali drwinkować nie przestając i oświadczając
2342   3, III|                  nijakich nakazywaczy się nie lękają ani napominających
2343   3, III|                  napominających apostołów nie potrzebują. Na burzę srodze
2344   3, III|              zamieszaniu rzucić wolno, bo nie od kogo, tylko ode mnie
2345   3, III|                  mnie wszystko poszło. Ja nie wiem, kto wymyślił, że panna
2346   3, III|                  ani słowa - rzuciła, ale nie przez jaką, broń Boże, pomstę
2347   3, III|              grzech śmiertelny poczytywać nie można ani też za niego na
2348   3, III|                   jej wcale do zarzucenia nie ma. A jeżeli ja za ten postępek
2349   3, III|               Domuntówny żadnej pretensji nie mam, to i nikt z niej naigrawać
2350   3, III|                   na gańbę dekretować jej nie powinien i jeżeli komu jeszcze
2351   3, III|                   na Niemen!~Nigdy prawie nie widywano go takim pędem
2352   3, III|                  i już jej więcej z dłoni nie wypuścił. Dłoń w dłoni z
2353   3, III|                   swej strony także uwagi nie zwrócili.~Byli to Anzelm
2354   3, III|                   Czemużbym pamiętać tego nie miała? Ale dlaczego wtedy
2355   3, III|               śpiewa jakieś ptaszę polne,~Nie było, nie było, matko, szczęścia
2356   3, III|                   ptaszę polne,~Nie było, nie było, matko, szczęścia tobie,~
2357   3, III|                  z konia spadnie,~Koledzy nie pożałują,~Jeszcze go końmi
2358   3, III|               Trąba woła: Tra-ta! tra-ta!~Nie ma ojca ani brata!~Ni żadnego
2359   3, III|                Nic na niebie ani na ziemi nie przeszkadzało szerokiemu
2360   3, III|              łodziach i czółnach, nic ich nie mąciło; woda je srebrnie
2361   3, III|                zapytała kobieta.~- A ja i nie słyszałem już później takiego
2362   3, III|              przychylił. Zdało mu się, że nie tylko kaszel dobywał się
2363   3, III|             piersi... Za rękę ją wziął.~- Nie trzeba płakać! - z powagą
2364   3, III|             przemówił - płakaniem śmiechu nie odzyszczesz... ubiegła woda
2365   3, III|               odzyszczesz... ubiegła woda nie wraca... W kwiecie wieku
2366   3, III|                  spotkali dziadem i babą. Nie dziwno też, że opadły nas
2367   3, III|              przypomnienia i romanse. Ale nie w czas już nam do takich
2368   3, III|                  przez nią nieszczęśliwym nie zostanie? Może i pan Korczyński
2369   3, III|                 pan Korczyński dać mu jej nie zechce? Może i ona sama
2370   3, III|                  Niemnie, nikt tu pijanym nie był, ale panujący w świetlicy
2371   3, III|              Przed dobrym i upokorzyć się nie wstyd! - prawił Walenty
2372   3, III|                    Prawdą było - i Fabian nie zaprzeczał temu - że pan
2373   3, III|                  zakańczać, nigdy do tego nie dopuszczał. I nie dla tej
2374   3, III|                 do tego nie dopuszczał. I nie dla tej przyczyny nie dopuszczał,
2375   3, III|                   I nie dla tej przyczyny nie dopuszczał, aby w procesach
2376   3, III|              gardził, prawie ich za ludzi nie mając...~Tu Fabian, który
2377   3, III|                   jak mruk do człowieka i nie zagada... przebił ktoś drugi.~
2378   3, III|                  takimi granicami objęty, nie do pana Korczyńskiego, ale
2379   3, III|                  do procesu werbował, ale nie zwerbował ich więcej jak
2380   3, III|                  uchybił, apelacji w porę nie podał i wszystko przepadło.
2381   3, III|                   wszystko przepadło. Ale nie koniec na tym; trzeba im
2382   3, III|            wprędce, bo już niejeden raz i nie przed jednym człowiekiem
2383   3, III|         oświadczał, że ani godziny zwłoki nie udzieli, ani grosza nie
2384   3, III|                   nie udzieli, ani grosza nie daruje, a egzekucją, gdy
2385   3, III|                skończenie świata, bo żeby nie wiadomo jak starali się,
2386   3, III|           wielkich pieniędzy w dziesięciu nie zbiorą i nigdzie nie znajdą.
2387   3, III|           dziesięciu nie zbiorą i nigdzie nie znajdą. Więc i w nich teraz
2388   3, III|                nijakiego dla nich ratunku nie ma oprócz upokorzenia się
2389   3, III|               płaczem mówił. Fabian także nie tylko już pot z twarzy ocierał.
2390   3, III|                  się:~- Płacz utrapionemu nie grzech... I pies wyje, kiedy
2391   3, III|                Było jednak, jak było. Bóg nie opuszczał, a ludzie prawie
2392   3, III|              opuszczał, a ludzie prawie i nie słyszeli o nim, tak spokojnie
2393   3, III|                wlazł. Co teraz nastąpi? - nie wie. Pewno przyjdzie gruncik
2394   3, III|                 pomocy jednego z zięciów, nie bardzo biednego człowieka,
2395   3, III|                   dziady i przeddziady...~Nie mógł dokończyć. Łzy toczyły
2396   3, III|               zadekretował, do reszty ich nie zarzynał. Jeżeli zaś tak
2397   3, III|                  i swoje odebrać, i ludzi nie pomarnować! Ktoś ze zniechęceniem
2398   3, III|              gadanie! Pan Korczyński tego nie uczyni. A co jego nasza
2399   3, III|                 okolicy ten interes wcale nie należy, ale tak samo, jak
2400   3, III|                   ja tak mówię: nijak być nie może, aby ręce nie przydały
2401   3, III|              nijak być nie może, aby ręce nie przydały się ziemi, a ziemia
2402   3, III|             ziemia rękom, albo żeby rozum nie potrzebował siły, a znów
2403   3, III|                   ludziom nigdy już wcale nie przychodziło spólnie pogadać
2404   3, III|                  Tedy ja tak mówię...~Ale nie pozwolono mu dokończyć.
2405   3, III|                  jego poznać można było - nie tylko podobały się zgromadzonym,
2406   3, III|                 ze wszech stron wołano. - Nie zawsze umierać, kiedy tłuką
2407   3, III|            nijakiej już korzyści osiągnąć nie można, a u żywego trzeba
2408   3, III|             gorący czas robotnika znaleźć nie mógł, a my w najem do niego
2409   3, III|                   my w najem do niego iść nie zechcieli. Pewno! naturalnie!
2410   3, III|                  na jeden dzień w niewolę nie zaprzedamy i na pańskie
2411   3, III|                 dobrowolnie wystawiać się nie będziem. Lepiej już głód
2412   3, III|               gdybyśmy w panu Korczyńskim nie cudzego i nie gardziciela,
2413   3, III|                 Korczyńskim nie cudzego i nie gardziciela, ale przyjaciela
2414   3, III|                   niemnowej wodzie płynąć nie łatwiej, jakby łatwo gospodarstwo
2415   3, III|            wyratował. Bo i pan Korczyński nie jak w raju na tym świecie
2416   3, III|                raju na tym świecie żyje i nie nadmiar mocno na Korczynie
2417   3, III|                   ufundowany. Ludziom gąb nie pozatykać: gadają!~I wiele
2418   3, III|              Strzałkowski - niechaj głowa nie mówi nogom, że jej niepotrzebne.
2419   3, III|                 tak też i bogatemu lepiej nie samemu!~A Apostoł przemawiał:~-
2420   3, III|                  od końca świata przybył, nie taką czulibyśmy gorzkość.
2421   3, III|                swój swego zna. Wilk wilka nie pożera i kruk krukowi oczów
2422   3, III|               pożera i kruk krukowi oczów nie wydziobuje...~Ktoś zza stołu
2423   3, III|           westchnienia i głosy - jak jego nie stało, ojca i przewodnika
2424   3, III|                    ojca i przewodnika nam nie stało. Krótko on żył na
2425   3, III|                   i światłości zaczerpnąć nie mamy. Zewsząd otoczyły nas
2426   3, III|                    których przestąpić nam nie wolno, i znikąd nie spodziewamy
2427   3, III|                   nam nie wolno, i znikąd nie spodziewamy się rady, jak
2428   3, III|             szukać, bo tu już go dla nich nie wystarczy. Już tylko o dusze
2429   3, III|                   nam trzeba, aby na psie nie zeszły. Niejeden raz i przy
2430   3, III|                   on nas wyzywał. Może to nie ze wszystkim prawda, ale
2431   3, III|                prawda. Jednak winnymi się nie sądzim, bo i mądry zrobi
2432   3, III|                  ochłodły i oschły z potu nie pozbywając się przecież
2433   3, III|              czasu do czasu pomrukiwał:~- Nie cudzy my tu... nie z końca
2434   3, III|          pomrukiwał:~- Nie cudzy my tu... nie z końca świata przybłędy...
2435   3, III|                 końca świata przybłędy... nie sroce spod ogona wczoraj
2436   3, III|                  Włości nijakich my nigdy nie mieli i nikogo nie gnietli
2437   3, III|                  nigdy nie mieli i nikogo nie gnietli i nie ssali. Dla
2438   3, III|              mieli i nikogo nie gnietli i nie ssali. Dla jakiejże przyczyny
2439   3, III|                 ziemi, których powiększyć nie jesteśmy silni, jak głodne
2440   3, III|                  silni, jak głodne robaki nie w czas poginą, a wnuki,
2441   3, IV |                  poetyczną miłość?~Teresa nie odpowiedziała. Zamyśliła
2442   3, IV |                  prawie odgłos z zewnątrz nie dochodził, a przy głośnym
2443   3, IV |             salonu, tak że go wcale widać nie było, i stał dość długo.
2444   3, IV |             gorące serce...~Stanął znowu.~Nie było, nie było,~Matko, szczęścia
2445   3, IV |                   Stanął znowu.~Nie było, nie było,~Matko, szczęścia tobie...~
2446   3, IV |          popłynęło długie westchnienie:~- Nie było szczęścia... o, tak,
2447   3, IV |                 było szczęścia... o, tak, nie było szczęścia...~Wszystko
2448   3, IV |               gdybyż wszyscy... w grobie!~Nie mógł słuchać. Nie mógł dłużej
2449   3, IV |                 grobie!~Nie mógł słuchać. Nie mógł dłużej słuchać tych
2450   3, IV |               biurku lampą. Pokój ten był nie tylko pracownią, ale zarazem
2451   3, IV |                napełnionej, nic tu więcej nie było. Na ścianach tylko
2452   3, IV |              postanawiał, i postanowienia nie dokonał, coś miał uczynić,
2453   3, IV |              dokonał, coś miał uczynić, i nie uczynił... Co to było? Brat...
2454   3, IV |          człowieku, że wcale on dla niego nie istnieje. Jednak dziś znowu
2455   3, IV |               znowu się przekonał, że tak nie było. Swoja krew, swój ból,
2456   3, IV |                swój ból, swoja hańba! Nic nie pomoże. Całą godzinę po
2457   3, IV |                 lata od ciebie wiadomości nie miałem; na ostatnie moje
2458   3, IV |                    na ostatnie moje pismo nie zaszczyciłeś mnie odpowiedzią.
2459   3, IV |                powinszujesz. Jakie by tam nie były twoje przesądy i uprzedzenia,
2460   3, IV |              tajny sowietnik wstydu tobie nie robi. Przy tym na wypadek
2461   3, IV |                 bo gdybym w uniwersytecie nie był i nauki nie miał, nigdy
2462   3, IV |             uniwersytecie nie był i nauki nie miał, nigdy bym do tego
2463   3, IV |                    na którym teraz stoję, nie doszedł..."~Benedykt ręce
2464   3, IV |                 którą dzielił się z dawno nie widzianym bratem, było świetne
2465   3, IV |                  się na służbie, funduszu nie zebrał i córce posagu żadnego
2466   3, IV |                  córce posagu żadnego dać nie mógł. Wyprawił jej tylko
2467   3, IV |               wszystkie dotąd widziane...~Nie dokończywszy czytania Benedykt
2468   3, IV |                  też powiedział sobie, że nie ma już żadnego brata. Trzech
2469   3, IV |               drzwi pokoju, wbiegła przez nie istota ludzka młodziutka,
2470   3, IV |                  zmęczony?~Młody człowiek nie odpowiadając naprzód postąpił
2471   3, IV |                   że natura zamiast serca nie włożyła mi w piersi busoli
2472   3, IV |                    Dla siebie, ojcze, nic nie chcę, dla ludzi... wiele!~-
2473   3, IV |                   chce... Do tego jeszcze nie doszedłem... Nie! Jakimkolwiek
2474   3, IV |                  jeszcze nie doszedłem... Nie! Jakimkolwiek jestem, do
2475   3, IV |                   jestem, do tego jeszcze nie doszedłem... Musisz zawstydzić
2476   3, IV |                 wstydzisz się teraz? a?~- Nie, ojcze! - odparł Witold.~-
2477   3, IV |                  odparł Witold.~- Jak to? nie przekonałem cię?~- I wprzódy
2478   3, IV |                    mój ojcze, przez głowę nie mogła...~- Więc cóż? więc
2479   3, IV |             niczyjej, niczyjej winy w tym nie ma, tylko ich jednych?~Czy
2480   3, IV |                  i paliły serce.~Benedykt nie przerywał już, milczał,
2481   3, IV |                się aż do dna i powieki na nie opuszczał, to znowu podnosił
2482   3, IV |               trwożliwie bijąc. Rzucał na nie czasem wzrokiem i spotykał
2483   3, IV |               mówił:~- Ty o tym wszystkim nie wiedziałeś, ojcze? prawda,
2484   3, IV |             wiedziałeś, ojcze? prawda, że nie wiedziałeś? O ich strapieniach,
2485   3, IV |                 padł na nich, odpłacić... nie wiedziałeś? Powiedz mi,
2486   3, IV |                   mi, żeś o tym wszystkim nie wiedział i że tylko niewiadomość...
2487   3, IV |                  wspominają! Ale ty o tym nie wiedziałeś, ojcze, nie myślałeś...
2488   3, IV |                tym nie wiedziałeś, ojcze, nie myślałeś... i tylko dlatego...~
2489   3, IV |                 bezdennego smutku, Witold nie dosłyszał; zrozumiał tylko
2490   3, IV |            Wyprostował się, drżał cały.~- Nie masz prawa, mój ojcze, igrać
2491   3, IV |             wytrysnąć swawolą i śmiechem, nie rozglądają się przecież
2492   3, IV |                   przecież w koło siebie, nie rozumieją, nie czują kurczów
2493   3, IV |               koło siebie, nie rozumieją, nie czują kurczów chłostanej
2494   3, IV |                  kurczów chłostanej dumy, nie mają litości, która w nich
2495   3, IV |                  tego, czego nikt dojrzeć nie może: tych wulkanów żalu,
2496   3, IV |                 jasną pogodę pąki kwiatów nie rozwierają z tak męczeńskim
2497   3, IV |                   nad wszystko droższe... Nie jam jeden taki! Co sprawiło,
2498   3, IV |                  i serca? Co sprawiło, że nie możemy, choćby w pokładzie
2499   3, IV |                wspominać zabraniasz... tu nie wolno żadnego świętego imienia
2500   3, IV |            obojętność dla wszystkiego, co nie żywi i nie odziewa ciała...