Tom, Rozdzial

2501   3, IV |                wszystkiego, co nie żywi i nie odziewa ciała... ten brak
2502   3, IV |             dziecko! co ty robisz! Czemuż nie? Ty i na to gotów jesteś!
2503   3, IV |                     szeptał - wiesz? może nie wiesz! ale ja to wiem...
2504   3, IV |            melodią przejęty:~- Ojcze mój, nie lękaj się i nie żałuj, jeżeli
2505   3, IV |                Ojcze mój, nie lękaj się i nie żałuj, jeżeli dziecko twoje
2506   3, IV |                jutrzenki, w ogniu ofiary! Nie sąż także zginionymi ci,
2507   3, IV |                   i o takich przedmiotach nie mówił, że może słów mu zabrakło
2508   3, IV |           powstali? to ja... ale niemało, nie mało nas takich było! Śmiech
2509   3, IV |                 Korczyńskim zarzucić nikt nie ma prawa. Jeden ją życiem
2510   3, IV |                Zresztą, w domysłach tonąć nie potrzebował. Jak kipiątek
2511   3, IV |                  namiętnymi słowy. Natura nie stworzyła go milczącym i
2512   3, IV |                  wołało: "Mów! bo inaczej nie pęknie i nie runie nigdy
2513   3, IV |                   bo inaczej nie pęknie i nie runie nigdy ta ściana, która
2514   3, IV |                  dzieje. Zdaje mu się, że nie dwa dziesiątki, ale dwie
2515   3, IV |                 samym. Zmienił się zaś on nie od razu, nie nagle, ale
2516   3, IV |                   się zaś on nie od razu, nie nagle, ale stopniowo, jak
2517   3, IV |          szczupleją, tracą siłę i znikają nie używane do ruchu członki
2518   3, IV |                   odejść w wesołe strony, nie uczynił tego. Mógł w lichych
2519   3, IV |      przypadającej nań cząstki szczęścia, nie używał ich wcale. Z górnej,
2520   3, IV |                 że podłości i zaprzaństwa nie popełnił, a w pracy, choć
2521   3, IV |                  na nic innego już mu ich nie stało. Żelazo nie czuje
2522   3, IV |                  mu ich nie stało. Żelazo nie czuje osiadającej na nim
2523   3, IV |                dostrzeżoną jej plamę. Gdy nie mógł żyć tak, jakby pragnął,
2524   3, IV |                   coś płakało. Jak długo? nie pamięta, wie jednak, że
2525   3, IV |           wewnętrzny, którego już w sobie nie czuł, przemienił się w głuchy
2526   3, IV |                  całować te ręce, których nie wybieliły próżniactwo i
2527   3, IV |                 nigdy od reszty ludzkości nie oddzielał, piedestałów mi
2528   3, IV |                 oddzielał, piedestałów mi nie budował, na królewicza i
2529   3, IV |                 królewicza i samoluba mię nie chował. Gdyby nie ty, od
2530   3, IV |            samoluba mię nie chował. Gdyby nie ty, od kolebki pewno owinięto
2531   3, IV |                   No, tak, tak, chłopcze! Nie zgłupiałem przecież do tego
2532   3, IV |                   inni ludzie ulepiony, i nie spodlałem tak, aby poddać
2533   3, IV |            wszystko przed tobą wygadałem. Nie wiesz i bodajbyś nie dowiedział
2534   3, IV |           wygadałem. Nie wiesz i bodajbyś nie dowiedział się nigdy, co
2535   3, IV |                   z zaciśniętymi zębami i nie mieć na świecie jednej żywej
2536   3, IV |                   takiej duszy przy sobie nie miał. Marzyłem nieraz, że
2537   3, IV |          nachodziła mię taka rozpacz, żem nie tylko już Andrzejowi, ale
2538   3, IV |                ich zapomnieć i pozbyć się nie mógł. Benedykt długo na
2539   3, IV |              rozkosze wzruszyć by mię zeń nie zdołały! Nasza, Korczyńskich
2540   3, IV |                  aby chłopów do pijaństwa nie kusić. Wielu to uczyniło.
2541   3, IV |               Wielu to uczyniło. Darzecki nie chciał. Andrzej różnił się
2542   3, IV |                znowu zawziętą sprzeczkę o nie zamknięte karczmy i rozpijających
2543   3, IV |              przeleciał. Taki uparty był. Nie mówi już czasem o czymkolwiek,
2544   3, IV |                 już czasem o czymkolwiek, nie wspomina rok i dwa... zdaje
2545   3, IV |               godziny jego życia ani razu nie był.~- No, no! - rzekł -
2546   3, IV |                   im, że tej kary sądowej nie żądam już... nie żądam...
2547   3, IV |                  sądowej nie żądam już... nie żądam... Istotnie, za wielką
2548   3, IV |                palcem, aby temu zapobiec, nie poruszyłem...~Uśmiechnął
2549   3, IV |                   za to nożem cisnął! Ale nie siedź tam długo - mówił
2550   3, IV |                   jeszcze do domów swoich nie odjechali. Cienka i długa
2551   3, IV |                   nieprzyrodzonej śmierci nie wybije! Zmiękło serce Dawida,
2552   3, IV |                   dnia tego w okolicy się nie ukazał. Z dala go tylko
2553   3, IV |                   i ojciec ani na godzinę nie rozstawali się z sobą. Długo
2554   3, IV |                   kwiaty, ale kawalerowie nie mieli już na rękach białych
2555   3, IV |                jego ciągu, żadne przepisy nie istniały. Kto łaskaw czy
2556   3, IV |                 jedno. Kto niełaskaw albo nie zaproszony, pozostanie lub
2557   3, IV |                  grzeczności i obyczajowi nie ubliży. Tylko jeszcze u
2558   3, IV |                   niezbędne. Jeżeli brata nie ma, najbliższy krewny spełnić
2559   3, IV |                 którego przecież długo mu nie dawano. Panna młoda z pomocą
2560   3, IV |                druga z dziewcząt złożone. Nie byli to konieczne sami drużbowie
2561   3, IV |                siadaj, moje kochanie,~Nic nie pomoże twoje płakanie,~Nic
2562   3, IV |              twoje płakanie,~Nic płakanie nie pomoże:~Stoją konie, stoją
2563   3, IV |                  przewlekłą nutą:~Jeszcze nie będę siadała,~Jeszczem ojcu
2564   3, IV |              siadała,~Jeszczem ojcu swemu nie dziękowała.~Dziękuję ci,
2565   3, IV |                  chodziła w złocie,~Teraz nie będę!~Mężczyźni huknęli
2566   3, IV |                zaś odpowiedziały:~Jeszcze nie będę siadała,~Jeszczem swej
2567   3, IV |              siadała,~Jeszczem swej matce nie dziękowała.~Dziękuję ci,
2568   3, IV |                  przy tobie gładko,~Teraz nie będę!~Po trzecim rozkazie
2569   3, IV |               odpowiedź brzmiała:~Jeszcze nie będę siadała,~Jeszczem swemu
2570   3, IV |             siadała,~Jeszczem swemu bratu nie dziękowała.~Dziękuję ci,
2571   3, IV |         mieszkałam w jednej chacie,~Teraz nie będę!~Tu rozwarły się ze
2572   3, IV |                   śpiewających, na nikogo nie spojrzawszy, przebiegła,
2573   3, IV |                 na koniec z jednym zwojem nie dobielonego płótna pod ramieniem
2574   3, IV |                 weselnych godach o kużelu nie zapomniała!~Stojący za nim
2575   3, IV |                   to ona by patrzała, czy nie ma jeszcze czego z ziemi
2576   3, IV |              czego z ziemi uchwycić.~- To nie tak jak panna Cecylia, która
2577   3, IV |                   nijakiego przystrojenia nie mającej podarowała! - zawołał
2578   3, IV |                siadaj, moje kochanie,~Nic nie pomoże twoje płakanie.~Nic
2579   3, IV |              twoje płakanie.~Nic płakanie nie pomoże:~Stoją konie, stoją
2580   3, IV |         dziewczęta odpowiedziały:~Jeszcze nie będę siadała,~Jeszczem stołom,
2581   3, IV |                    Jeszczem stołom, ławom nie dziękowała.~Dziękuję wam,
2582   3, IV |                  były zawsze białe.~Teraz nie będziecie!~Dziękuje wam,
2583   3, IV |                   po was moje nogi,~Teraz nie będą!~Julek trzecią skrzynię
2584   3, IV |             przywoływań, nawet sprzeczek. Nie tak to łatwo było wszystkich
2585   3, IV |               usadowić. Muzykanci kłopotu nie sprawiali, pierwsi umieścili
2586   3, IV |                  papierosów jej zabrakło, nie chciała siadać na bryczkę
2587   3, IV |                 prostych i ciemnych ludzi nie zachowywanymi. A gdy na
2588   3, IV |                się - Domuntówna. Nikt jej nie spostrzegł oprócz Jaśmonta,
2589   3, IV |                  ale mnie teraz na zabawy nie w czas. Żyto na nasienie
2590   3, IV |                  Żyto na nasienie jeszcze nie wymłócone i dziadunia pilnować
2591   3, IV |                pani czy przez to ambarasu nie uczynię?~- O ambaras bynajmniej!
2592   3, IV |              drużbanta przecież odjeżdżać nie mogli. Tyle więc tylko miał
2593   3, IV |                   oczu cudnych, jak żyję, nie widziałem!~Na majową bryczkę
2594   3, IV |                   tak! nikt ze mną jechać nie chciał, sierotą opuszczonym
2595   3, IV |              spostrzegła.~- Niech pan Jan nie lęka się - zaczęła - ja
2596   3, IV |                   lęka się - zaczęła - ja nie dla tej przyczyny tu przyszłam,
2597   3, IV |                 go przy świątecznej sukni nie znalazłszy z najbliższego
2598   3, IV |               Nijakich ja pochwał godzien nie jestem - odpowiedział Jan -
2599   3, IV |              gniewać się na pannę Jadwigę nie mam pewnym będąc, że przez
2600   3, IV |                przemknął.~- Niech pan Jan nie udaje i mnie do kłamstwa
2601   3, IV |                  udaje i mnie do kłamstwa nie kusi. Co zrobiło się, tego
2602   3, IV |                  Co zrobiło się, tego już nie odrobić, a łganiem gorzej
2603   3, IV |              uczerni, że już jej prawie i nie wyprać. Co się zrobiło,
2604   3, IV |                  zrobiło, to zrobiło się. Nie dla tej przyczyny ja przyszłam,
2605   3, IV |               gniewu i nijakiej pretensji nie mam. Serce nie sługa, nie
2606   3, IV |                  pretensji nie mam. Serce nie sługa, nie zna, co to pany.
2607   3, IV |                 nie mam. Serce nie sługa, nie zna, co to pany. Co pan
2608   3, IV |                  szczęście na tym świecie nie ominie...~- Spodziewam się -
2609   3, IV |             spodziewam się, że i mnie Bóg nie opuści...~- A wprędce też
2610   3, IV |                   jak tyka sama w świecie nie tkwiła, to i mnie go nie
2611   3, IV |                  nie tkwiła, to i mnie go nie ominąć...~- Tedy i ja z
2612   3, IV |                  do mnie nijakiego gniewu nie miała...~- A ja pana Jana
2613   3, IV |                  tu była, a teraz nigdzie nie widać. Gdzie poszła? Może
2614   3, IV |                  wyrozumieć usiłował, ale nie mógł, takie go niecierpliwości
2615   3, IV |                  już później! czasu teraz nie mam! - zawołał i pędem puścił
2616   3, IV |                 na zenicie nawet królując nie posiadało nigdy. Tarczy
2617   3, IV |                   Tarczy słonecznej widać nie było, bo kryła ją płachta
2618   3, IV |                 rozmawiać, ale rozmowa im nie szła; głosy cichły czymś
2619   3, IV |                 mówić zaczynali, wszystko nie było tym, o czym mówić pragnęli -
2620   3, IV |                   czym mówić pragnęli - a nie mogli. Jeszcze nie mogli.
2621   3, IV |           pragnęli - a nie mogli. Jeszcze nie mogli. Pod ogorzałą skórą
2622   3, IV |                  la, la, la!~Znowu jednak nie było to tym, o czym mówić
2623   3, IV |                zawołała jeszcze.~Ale echo nie odpowiedziało, tak wołanie
2624   3, IV |             szemrały szepty tak ciche, że nie słyszał ich nawet człowiek,
2625   3, V  |               wydzierżawienia, jeżeli już nie sprzedania Osowiec i wyjechania
2626   3, V  |            podobnych rad bratowej słuchać nie chciał, wręcz odmawiał i
2627   3, V  |                  kuzyna, z Wołowszczyzny. Nie wiedzieć dlaczego, dla facecji
2628   3, V  |                   że Justysi dziś jeszcze nie widziała, ale zapewne od
2629   3, V  |                  zapewne od dawna już ona nie śpi, szyje może albo ubiera
2630   3, V  |                   nic ciężkiego na siebie nie kładzie - szepnął gość -
2631   3, V  |               wizyty, uprzykrzać się więc nie chciała; przybyła tu zresztą
2632   3, V  |            młodość rozrywki potrzebuje...~Nie skończyła jeszcze mówić,
2633   3, V  |             czyjegoś... czyjegoś!~Justyna nie odpowiedziała nic, tylko
2634   3, V  |                   Tylko cicho, grzecznie, nie hałasować, bo to by pani
2635   3, V  |                 przy nim mówić można. Nic nie zrozumie i nic nie powtórzy
2636   3, V  |                    Nic nie zrozumie i nic nie powtórzy najpewniej!~Gromadka
2637   3, V  |                  także obchodzi...~Teresa nie mówiąc nic w nieśmiałej
2638   3, V  |                 zdawała się, aby jej stąd nie oddalano. Kirło we dwoje
2639   3, V  |           przyjechałam, w bawełnę obwijać nie będę. Prosto z mostu najlepiej!
2640   3, V  |                  rękę Justynki. Osobiście nie oświadcza się dlatego, że
2641   3, V  |              natychmiast!~Nikogo słowa te nie zadziwiły, bo wszyscy już
2642   3, V  |                 twarzy Justyny najlżejsze nie odbiło się wzruszenie; powieki
2643   3, V  |                   złote serce i głowa też nie byle jaka... Jednak zanim
2644   3, V  |           uszczęśliwić, to dobrze; jeżeli nie, to cóż robić? Ale ja oszukiwać
2645   3, V  |             nikogo za żadne skarby świata nie mogę. Teofil zgodził się,
2646   3, V  |                  znacznie kompanią mówić. Nie było jednak rady. Wszyscy
2647   3, V  |           znajdować się tu mieli prawo.~- Nie - na zapytanie Benedykta
2648   3, V  |                 Benedykta odpowiedziała - nie to wcale! Majątek jest jeszcze
2649   3, V  |              przeszłość... no! co było, a nie jest, nie pisze się w rejestr.
2650   3, V  |                  no! co było, a nie jest, nie pisze się w rejestr. Jaką
2651   3, V  |                diabeł? - zapytał. - Nigdy nie słyszałem...~Cicho, jąkając
2652   3, V  |                zabolał. Ależ doprawdy, on nie winien, że go ten wielki
2653   3, V  |                  młodego żal... ale dotąd nie mógł. Chyba go kobieta,
2654   3, V  |                   o czym dowiedziała się, nie zraziło...~Tu pani Emilia
2655   3, V  |                 na jego miejscu i znać by nie chciał ubogich krewnych,
2656   3, V  |            czemużbym do tego przyznać się nie miała? bieda przecież wstydu
2657   3, V  |              miała? bieda przecież wstydu nie czyni! - chłopcami naszymi
2658   3, V  |             półrocze zapłacił, ale to nic nie znaczy, - wobec serca i
2659   3, V  |                   przyzwyczajenia i gusta nie czynią mię odpowiednią dla
2660   3, V  |                  panią i światową kobietę nie mam kwalifikacji żadnych
2661   3, V  |               było jednak po Justynie, że nie żartowała wcale. Brwi jej
2662   3, V  |               siostrzenicy się zwrócił:~- Nie żartujesz, Justysiu? serio
2663   3, V  |          pierścionka matki mojej na palcu nie mam. Wczoraj mu go oddałam.
2664   3, V  |                 dumę nic ode mnie przyjąć nie chciałaś, kiedy ja ciebie,
2665   3, V  |         najniewinniej zażartować z siebie nie pozwalałaś! ty odrzucasz
2666   3, V  |                      Zagadki w tym żadnej nie ma - odpowiedziała.- Właśnie
2667   3, V  |                 dlatego, że dumną jestem, nie chcę być wziętą za żonę
2668   3, V  |                    zagadki za grosz sensu nie mają! Podobała się paniczowi
2669   3, V  |                  Wszystko to funta kłaków nie warte! Co w tym jest rzeczywistego,
2670   3, V  |                  zwrócił - to to, że może nie znasz dobrze tego życia,
2671   3, V  |              własny dach swój biorąc daje nie tylko zadowolenie serca,
2672   3, V  |                  umysłową jakże będzie?~- Nie ma jej, mój wuju; kto by
2673   3, V  |                sądziłby z pozorów. Uczoną nie jestem ani artystką; żadnych
2674   3, V  |     niepospolitych zdolności ani talentów nie mam i tylko tyle rozsądną
2675   3, V  |                 nikomu pożytku by żadnego nie przyniosło. A jeżeli światła,
2676   3, V  |                    dodał - macie rację... nie ma co mówić! macie rację!~
2677   3, V  |                  co w wypadkach podobnych nie zdarzało się nigdy - ku
2678   3, V  |                   domu żadnego poruszenia nie uczynił. Jak do krzesła
2679   3, V  |         rozwartymi, z osowiałym wzrokiem. Nie rozumiał tego, co zaszło,
2680   3, V  |                  niego mówiono; po prostu nie rozumiał. Nie mógł ani dziwić
2681   3, V  |                   po prostu nie rozumiał. Nie mógł ani dziwić się, ani
2682   3, V  |                    że masz we mnie brata, nie tylko ze krwi, ale i z ducha.
2683   3, V  |               opiekunie, odwieść mię odeń nie zdoła.~Pochyliła się w ręce
2684   3, V  |               najlżejszego głosu z siebie nie wydając na czworakach naprzód
2685   3, V  |              objawione przez nią życzenie nie zważając do Justyny podeszła
2686   3, V  |                 mego! - zaczęła. - Jednak nie umiem kłamać: może i rozumnie
2687   3, V  |          hrabinami, ani doktorkami zostać nie mogą, dobry to los... jedyny
2688   3, V  |                   Ojcu mówiłaś już o tym?~Nie miała jeszcze na to czasu,
2689   3, V  |                   o niczym z im rozmawiać nie było można.~- Idźże do niego
2690   3, V  |         przerażenie z twarzy i postawy mu nie ustąpiło. Był, jak zwykle,
2691   3, V  |                 zrazu formalnie zrozumieć nie mogąc, a potem własnym uszom
2692   3, V  |                 potem własnym uszom jakby nie dowierzając.~On miotał się
2693   3, V  |                  Za głowę się schwycił.~- Nie czyń tego! Zaklinam cię!
2694   3, V  |                  czyń tego! Zaklinam cię! Nie gub siebie i nie obarczaj
2695   3, V  |            Zaklinam cię! Nie gub siebie i nie obarczaj tak strasznie mego
2696   3, V  |                unikać cię będę, że niczym nie narażę cię na walkę, która
2697   3, V  |                  się po widzialnych przez nie szczytach drzew, uśmiechał
2698   3, V  |                   i dla ojca ważnym.~Grać nie przestając z roztargnieniem
2699   3, V  |              Benedykta wsunęła się Marta. Nie weszła jak zwykle ze stukiem
2700   3, V  |             prośbę mam do ciebie... tylko nie wiem... słowo honoru, jak
2701   3, V  |                 usiadła.~- Tak już głupią nie jestem, aby o takich rzeczach
2702   3, V  |                      Chleba darmo im jeść nie będę; bo i doświadczenie
2703   3, V  |              dogodzić ani przypodobać się nie mogłam... a co do gospodarstwa...
2704   3, V  |                  nich prowadził... ale go nie posłuchałam, nie poszłam...
2705   3, V  |                   ale go nie posłuchałam, nie poszłam... za to teraz pójdę,
2706   3, V  |                   sobie znajdziesz... Uf! nie mogę!~Zakrztusiła się i
2707   3, V  |                   żona i panna Teresa tam nie pójdą!~Wstał, do Marty zwrócił
2708   3, V  |                  gdybym ciebie przy sobie nie miał? Toż ja nie tylko swojej,
2709   3, V  |               przy sobie nie miał? Toż ja nie tylko swojej, ale i twojej
2710   3, V  |                   kochałaś i pieściłaś: a nie po głupiemu pieściłaś! Witold
2711   3, V  |             zrobiły, że i okazywać mi się nie chciało tego, co czułem.
2712   3, V  |                 ci, do grobu wdzięczen, i nie puszczę cię od siebie, jak
2713   3, V  |                 siebie, jak sobie chcesz, nie puszczę... Facecja! ona
2714   3, V  |                 niepotrzebna! Jej nikt tu nie lubi! A ja? Wyhodowaliśmy
2715   3, V  |                   myślisz, jak mówisz? ty nie z litości nad starą krewną,
2716   3, V  |                 litości nad starą krewną, nie z grzeczności tak mówisz?~-
2717   3, V  |                 wszystkim obrzydły! Ty bo nie wiesz, braciszku, co to
2718   3, V  |            spróbować tam... Ale teraz już nie chcę... słowo honoru, nie
2719   3, V  |                 nie chcę... słowo honoru, nie chcę, nie pójdę... Wieczny
2720   3, V  |                   słowo honoru, nie chcę, nie pójdę... Wieczny śmiech!
2721   3, V  |               minut parę do słowa przyjść nie mogła.~- Teraz - uspokoiwszy
2722   3, V  |            warzywa na zimę układając, ale nie dbałam o to. "Po co mam
2723   3, V  |                      myślałam. I ambarasu nie chciałam nikomu robić...
2724   3, V  |             służyć, a może jeszcze...~Uf, nie mogę!~Śmiała się i kaszlała.~-
2725   3, V  |                  przyzwolenia swego dawać nie mogę. Witoldowi nie bardzo
2726   3, V  |                 dawać nie mogę. Witoldowi nie bardzo ufam, bo różowe okulary
2727   3, V  |                długo mówiła, opowiadała i nie skończyła jeszcze mówić
2728   3, V  |         dobrodziej pewno pozwolenia swego nie dasz! Pan dobrodziej opiekunem
2729   3, V  |               opiekunem Justynki jesteś i nie spodziewałem się, nie spodziewałem
2730   3, V  |                   i nie spodziewałem się, nie spodziewałem się, aby w
2731   3, V  |         kompromitacji żadnej dla Justynki nie ma - powstając zaczął Benedykt -
2732   3, V  |                   te... te... te... te... nie przywykłem... tam pewno
2733   3, V  |                 fortepianu postawić gdzie nie ma... mnie tam te... te...
2734   3, V  |                   Pewno, że tam wyżyć byś nie mógł. Ale ja z największą
2735   3, V  |               dobrodziej, zawsze to jakoś nie te... aby panienka taki
2736   3, V  |           dobrodzieju... - zaczął - serce nie... te... jeżeli z mojej
2737   3, V  |                  Benedykt - o przeszłości nie ma co mówić, a o przyszłość
2738   3, V  |              Justynka te... ale zawsze to nie wypada, aby panienka za
2739   3, V  |                   za jakiegoś te... te... nie wypada... nie wypada!~Głową
2740   3, V  |                 te... te... nie wypada... nie wypada!~Głową kołysząc i
2741   3, V  |                 jego przycisnął. Benedykt nie na niego jednak patrzał,