Tom, Rozdzial

 1   1, II |           spirei i krzaczastych róż. Dokoła starych, kiedyś kosztownych
 2   1, II |             brudną batystową chustką dokoła twarzy.~Kirło śmiał się;
 3   1, II |          zamykając.~W jadalnej sali, dokoła długiego stołu ciężko, lecz
 4   1, II |             wiosłem wodę zataczającą dokoła łodzi koliste bruzdy. Justyna
 5   1, III|           snu młodości rozejrzał się dokoła, spostrzegł, że synem bogatego
 6   1, III|           obiad nie dbam, ale pragnę dokoła widzieć choć trochę poezji,
 7   1, III|            każdym skoku rozwiewające dokoła głowy włosy mające barwę
 8   1, III|        wleciawszy przez otwarte okno dokoła lampy krążyły albo padając
 9   1, IV |        najbardziej może z panującego dokoła towarzyskiego gwaru. W dwóch
10   1, IV |        zewnątrz tego wszystkiego, co dokoła niej zajmowało i rozweselało
11   1, IV |           swymi kroczkami kręcił się dokoła swych leżących na fortepianie
12   1, V  |              gęstwiny łodyg i kłosów dokoła siebie, a nad sobą błękitnej
13   1, V  |              przeszkody przełamywano dokoła niej z wyrzekaniami, których
14   1, V  |           godzin i .dni; że w niej i dokoła niej nie ma nic takiego,
15   1, V  |             były złote. Oglądała się dokoła, na wzburzoną twarz jej
16   1, V  |             i owo z rozmów toczonych dokoła niej zapamiętała, ale z
17   1, V  |              przeniknięte jeżyły się dokoła jej głowy jak złota gęstwina;
18   1, V  |              rozpoznać rysy kobiety, dokoła której zwijał się poszczekując
19   1, V  |             Szerokim gestem zatoczył dokoła:~- Wszystko to jest robota
20   1, V  |          ławce, pod ścianą domu, ale dokoła nich mniej cicho i samotnie
21   1, V  |             niebo, na szczyty drzew, dokoła siebie i ręką przetarł czoło
22   1, VI |             szeroko otwartymi oczami dokoła siebie patrzała. Znajdowała
23   1, VI |             na dłoni przesuwał wzrok dokoła. Cierpiące jego oczy były
24   1, VI |             i z ciekawością patrzała dokoła siebie. ~Znajdowali się
25   2, I  |           albo pastuszków skupionych dokoła roznieconego ognia, albo
26   2, I  |         kanapy. Po drgającym czole i dokoła śmiejących się ust przebiegła
27   2, III|             zagłębieniach otoczonych dokoła złotym lasem nie tkniętego
28   2, III|       niespokojne spojrzenia rzucała dokoła siebie. Jedno z tych jej
29   2, IV |            zatrzymawszy się wzrokiem dokoła powiodła.~Znajdowali się
30   2, IV |            się w lesie; nie widzieli dokoła siebie drzew, świateł i
31   2, IV |             gałęzie jodeł i bujające dokoła nich, mnóstwem sęków zjeżone
32   2, IV |              ciasnych i powszednich. Dokoła niej myśli ludzkie, jak
33   2, IV |          deptać Mogiły obchodziła ją dokoła ku niemu idąc. Szła prędko
34   2, IV |  potwierdziła Justyna.~Rozejrzał się dokoła.~- Co mnie stało się? zdaje
35   2, V  |          mogła chata Anzelma i Jana. Dokoła wielkiego bochna chleba
36   2, V  |            zydlu i krzesłach wszyscy dokoła podługowate go stołu zasiedli
37   2, V  |             na czole, na policzkach, dokoła wypukłych oczu z piwną,
38   3, I  |        wstępujący. Dom, na wiele mil dokoła pałacem nazywany, był po
39   3, I  |           trochę wzgardliwie powieki dokoła spoglądał, każdy wziąść
40   3, I  |             go od dawna. Oglądał się dokoła i myślał, że wszystko tu
41   3, II |             i z trwogą rozejrzał się dokoła, lecz w pobliżu nie było
42   3, II |              do wieczerzy nakrytym i dokoła którego dość liczne grono
43   3, II |            mniejszą i lasem chwastów dokoła obrosłą, ściany domu od
44   3, II |           ustroić się nie zapomniał. Dokoła zydla z misą, która zamiast
45   3, II |              w rozmowie toczącej się dokoła zydla, a do Antolki wobec
46   3, II |            jednej nodze okręcała się dokoła pokoju, przy czym klaskała
47   3, II |               Kiedy wszyscy w domu i dokoła domu pogrążali się już w
48   3, II |        żadnego błysku piękna i życia dokoła siebie znaleźć nie możesz?...
49   3, II |            przed wejściem jutrzenki, dokoła niej zaległa. Najlżejszy
50   3, III|        surdutów, sukien, rojącym się dokoła bryczek i koni, przesuwała
51   3, III|        wąskie pomiędzy nimi uliczki, dokoła zaś gumna wrzało. Słońce
52   3, III| Siemaszczanki trzymając się pod ręce dokoła wspaniałej panny krążyły
53   3, III|         przodem korowodu, a widzowie dokoła stojący i siedzący patrząc
54   3, III|           schyloną, szumnie i dumnie dokoła toku taneczny korowód prowadził.~-
55   3, III|            tancerkę swoją jak piórko dokoła siebie okręcił i na jedno
56   3, IV |      wzbijało się pod sufit, krążyło dokoła lampy i z rozpiętymi, krepowymi
57   3, IV |             motylki fruwają, fruwają dokoła lampy i na rachunkowe księgi
58   3, IV |         czasu upłynęły, tak wszystko dokoła niego zmieniło się i w nim
59   3, IV |          świetlicy Fabiana, w której dokoła śniadania zgromadziła się
60   3, IV |          fruwającym wstążkami czepcu dokoła stołów chodząc zapraszały
61   3, IV |       młodzież po zielonej uliczce i dokoła gumna przechadzającą się
62   3, IV |          drogę weszła i ku gromadzie dokoła bryczek stojącej skierowała
63   3, IV |         trochę powiek rozglądały się dokoła, strapione i roztargnione.
64   3, V  |         rozumiał tego, co zaszło, co dokoła niego mówiono; po prostu
65   3, V  |          całując, dwa razy się z nią dokoła pokoju okręcił. Ale potem