Tom, Rozdzial

 1   1, I  |            na słońcu błyszczący... prawda, że go też dobrze spłaszczyłam,
 2   1, I  |       kłamać, ani udawać nie chcę! Prawda, że zawsze łamię sobie głowę,
 3   1, I  |           Zygmusiem Korczyńskim... prawda? Cha! cha! Myślałaś wtedy
 4   1, II |          Teofilu? cukierek? cacko? prawda?~Wzywany na świadectwo mężczyzna
 5   1, II |           nie rzekł jeszcze nic... Prawda, że Kirło mówił ciągle i
 6   1, II |   towarzyszką:~- Początek migreny? prawda? Mój Boże! i mnie także
 7   1, II |           na obiad nadjadą...~- A, prawda - z widocznym uczuciem rozczarowania
 8   1, II |          oczko, co? Nieszpetna, co prawda, ale dla mnie niesympatyczna...
 9   1, II |              zapytała Justyna.~- A prawda... obiad! Pewno dziś co
10   1, III|       Bieda z twoim złym zdrowiem! Prawda, że dwa miesiące prawie
11   1, III|         środku mu coś płakało". Bo prawdą jest, że ideały młodości
12   1, IV |          córki.~- Nie wypada... to prawda, że nie wypada; a kiedy
13   1, IV |          Bogiem, objadłszy mię, co prawda, dziedziniec i ogród zdeptawszy,
14   1, V  |            biedach myśli!... ~- To prawda - uśmiechnęła się Justyna -
15   1, V  |    pracowita i z dobrym sercem, to prawda! Czy panienka uwierzy, że
16   1, V  |            pewno i lubi!~- To jest prawda, że panienki bukiet wtedy
17   1, VI |          tego wygonu! Oj, k a b to prawda była, panoczku, że my jego
18   1, VI |   potrzebie z siebie nie dobędzie. Prawda i to, że wiele rzeczy i
19   2, I  |            Jezus, Maria! I to więc prawda, że pojedynkowałeś się!
20   2, I  |      nieeleganckiego spostrzegłaś, prawda?- zapytał przybyły.~Zarumieniła
21   2, I  |      podobała? Przystojna jest, to prawda, ale tysiąc piękniejszych
22   2, II |  wy-kwint-ne-go i do-sko-na-łe-go! Prawda? Szwagier sam pewno przyzna
23   2, II |            U moich są za szerokie, prawda?~I podnosząc nieco małą
24   2, II |         wymówił:~- Caca nokturnek! prawda, Justysiu? cukierek!~A teraz
25   2, III|          każdemu coś robić trzeba! Prawda, Janku? Pamiętasz, Janku,
26   2, III|           nie wrócisz. Ale to jest prawda, że kiedy pan w Korczynie
27   2, III|        smętny już ostałem, to jest prawda. Ale co do zwątpiałości,
28   2, IV |       trochę porywczo rzucił.~- To prawda - odpowiedziała i cała rumieńcem
29   2, IV |            Naturalnie! To wszystko prawda!...~Raz, gdy umilkła, z
30   2, IV |      namysłem rzekł:~- Wszystko to prawda. Smętnie to i wstydno bogactwa
31   2, IV | niedostatku nijakiego nie cierpią. Prawda, że za bogatych w okolicy
32   2, V  |            serce przenika. To jest prawda, ale druga znów prawda,
33   2, V  |        jest prawda, ale druga znów prawda, że tak prawie po całych
34   2, V  |     piersią oddychać, słowem, żyć! Prawda, Tereniu?~- O!~- Jakże nierówno
35   3, I  |            przyszłej pracy...~- To prawda - z powagą odpowiedziała -
36   3, I  |     składać jej nie wypada...~- To prawda - szepnęła mnąc i rozdzierając
37   3, I  |            sprzeciwiała się mu, to prawda, przymusu jednak na jego
38   3, II |           Nagle zagadnął:~- Czy to prawda, co pani Fabianowa Bohatyrowiczowa,
39   3, II |         szyk! zaniedbany teraz, co prawda, ale gdyby go odrestaurować,
40   3, II |        przynosić. Wszystko tam, co prawda, podupadło i zrujnowało
41   3, II |     zamruczała:~-Dawni znajomi! to prawda... i dobrzy niegdyś znajomi!
42   3, II |            i piękniej. Na dole, to prawda, że pokoje piękne, ale nie
43   3, II |       Chciałem cię zapytać: czy to prawda, że pan Różyc stara się
44   3, II |           i rozróżniania pozorów z prawdą tobie, kuzynie, obowiązaną
45   3, II |          wzniosłych, nieprawdaż?~- Prawda - odpowiedziała.~- I to
46   3, II |   odpowiedziała.~- I to także jest prawdą, moja mamo, że przeznaczałaś
47   3, II |         szarym tłumem? Czy to jest prawdą, moja mamo?~- Tak - odszepnęła.~
48   3, II |            najrozumniejsza mamo?~- Prawda. Ale do czego zmierzasz?~-
49   3, III|          jeszcze wiem i umiem...~- Prawda, że wiele jeszcze uczyć
50   3, III|     chrząknęła, a potem odparła:~- Prawda! słowo honoru, prawda! Przypomniała
51   3, III|              Prawda! słowo honoru, prawda! Przypomniała sobie babka
52   3, III|            zawsze od baby mędrszy. Prawda! Co nam już ze śpiewania
53   3, III|      huknął ktoś spod ściany.~- To prawda! a jakże! Przed dobrym i
54   3, III|           składa się gruba chmura. Prawdą było - i Fabian nie zaprzeczał
55   3, III|           Może to nie ze wszystkim prawda, ale może trochę i prawda.
56   3, III|          prawda, ale może trochę i prawda. Jednak winnymi się nie
57   3, IV |      dotykamy!... Młody jestem, to prawda... lecz cóżem winien temu,
58   3, IV |            ich ze skóry obdzieram, prawda?~- Tak, ojcze!~- Czekajże
59   3, IV |   wszystkim nie wiedziałeś, ojcze? prawda, że nie wiedziałeś? O ich
60   3, IV |           padnę, przebaczysz mi... prawda? Przebaczysz? i znowu tak
61   3, V  |        wujowi w oczy popatrzała.~- Prawda, wuju, że tylko wypadkiem
62   3, V  |           niemu.~- Kuzynko! czy to prawda... czy prawda, że odmówiłaś
63   3, V  |      Kuzynko! czy to prawda... czy prawda, że odmówiłaś Różycowi,
64   3, V  |             Zagonowca... chłopa?~- Prawda - spokojnie odrzekła.~Wielki