Tom, Rozdzial

 1   1, II|      ujęła ramię starca.~- Chodź, ojcze! - rzekła.~Kiedy wyprostowana,
 2   1, II|      szorstko rzekła:~- Dlaczego, ojcze, pozwalasz zawsze temu panu
 3   1, II|    złożyła.~- Trzeba się ubierać, ojcze! zaraz zawołają nas do stołu...~-
 4   1, II|       służące.~- Wszystko gotowe, ojcze...~Stary nie ruszał się
 5   1, IV|         jego dotknęła.~- Chodźmy, ojcze!~- Zaraz, zaraz - odmruknął -
 6   1, IV|            Justynko, a?~- Jadłam, ojcze - odpowiedziała.~- Che,
 7   2, II|        Benedykt.~- Nie chciałbym, ojcze, rozgniewać cię i zmartwić.~
 8   2, II|           wymówił:~- Dlatego, mój ojcze, że dla pana Darzeckiego
 9   2, II|        jak mię bolało, że ty, mój ojcze, nadskakiwałeś jemu i robiłeś
10   2, II|    Jeszcze ci nie pora...~- Pora, ojcze - popędliwie przerwał młody
11   2, II|       przysługę?~- Nie uprzejmym, ojcze - z cicha poprawił Witold -
12   2, II|   prowadzi !~- Czy jesteś pewnym, ojcze, że choć to jedno dobrze
13   2, II|           piekła?~- One same, mój ojcze, są całe jednym grzechem
14   2, II|       zaczął Witold. - To są, mój ojcze, konsumentki, które z pewnością
15   2, II|           mówił. - Dawno już, mój ojcze, mówić z tobą chciałem o
16   2, II|                Witold!~- Tak, mój ojcze, na lalkę i światową srokę,
17   2, II|                Witold!~- Tak, mój ojcze! Marnujecie mi siostrę i
18   2, II|          przy koniu stanął:~- Mój ojcze! może weźmiesz zamiast czapki
19   3, II|       zdyszany, zapytał:~- Co to, ojcze?~Nie było już na nim ani
20   3, II|         łajdaki, gałgany...~- Mój ojcze... - spróbował przerwać
21   3, II|   własność cudzą szanować !~- Mój ojcze! - głośniej niż przedtem
22   3, II|          i prędko obejrzał. - Mój ojcze! ja się na tym znam trochę...
23   3, II|         ci się to nie podoba, mój ojcze - żywo odrzucił Witold -
24   3, II|       Witold. - Upewniam cię, mój ojcze, że patrzę na rzeczy bardzo
25   3, II|         mowę:~- Jeżeli kiedy, mój ojcze, przekonany zostanę, że
26   3, II|       roztrzaskać daje... Ty, mój ojcze, znasz z bliska takie przykłady...~-
27   3, II|          ironii.~- Nie lękaj się, ojcze - zwolna wymówił - nikt
28   3, II|         Wszak nie myślisz pewnie, ojcze, że ludzkie energie i uczucia
29   3, II|         Mówiłeś przed chwilą, mój ojcze, że dach nad głową mają
30   3, II|          lepiej, i tobie...~- Mój ojcze! - przerażonym głosem przerwać
31   3, II|  przywiązanie...~- Wątpisz o nim, ojcze!~- Wątpię. Ale ponieważ
32   3, II|           nich gorące usta.~- Mój ojcze - z cicha wymówił Witold -
33   3, II|     powtórzył:~- Pocałuj mię, mój ojcze...~Na bladawym, smutnie
34   3, II|   odpowiedział:~- Myślałem o tym, ojcze, dlaczego mnie nigdy, ani
35   3, II|        odpowiedział:~- Pozwól mi, ojcze, milczeć i tym sposobem
36   3, II|           do ciebie prośbę!~- Ty, ojcze, do mnie? prośbę? Rozkazuj
37   3, II|        nieco zagadnął.~- Nie, mój ojcze... boli mię to bardzo...
38   3, II|       wytłumaczyć...~- Pozwól mi, ojcze, milczeć!~- Znowu! - krzyknął
39   3, IV|  ojcowskim biurkiem stanął.~- Mój ojcze...~Zawahał się, oczy spuścił
40   3, IV|      dokończył:~- Przychodzę, mój ojcze, z ustami i sercem pełnymi...
41   3, IV|            Ludzkich... na ciebie, ojcze!~Benedykt oczami błysnął.~-
42   3, IV|           Na wszystko cię błagam, ojcze - zawołał Witold - porzuć
43   3, IV|       Czego chcesz?~- Dla siebie, ojcze, nic nie chcę, dla ludzi...
44   3, IV|         obdzieram, prawda?~- Tak, ojcze!~- Czekajże więc!~Z tymi
45   3, IV|    wstydzisz się teraz? a?~- Nie, ojcze! - odparł Witold.~- Jak
46   3, IV|         własności przejść ci, mój ojcze, przez głowę nie mogła...~-
47   3, IV| spotykając odpowiedział:~- Twoja, ojcze!~- Facecja! - wybuchnął
48   3, IV|           i szkody...~- Przebacz, ojcze - przerwał Witold - dlaczego
49   3, IV|      podchwycił Witold - tak, mój ojcze, całą siłą umysłów i serc
50   3, IV|         wszystkim nie wiedziałeś, ojcze? prawda, że nie wiedziałeś?
51   3, IV|       wiedziałeś? Powiedz mi, mój ojcze, o, powiedz mi, żeś o tym
52   3, IV|          ty o tym nie wiedziałeś, ojcze, nie myślałeś... i tylko
53   3, IV|       cały.~- Nie masz prawa, mój ojcze, igrać tak z najświętszymi
54   3, IV|       cierpiałeś?~- Więc myślisz, ojcze, że ci, których młodość
55   3, IV|           mi tak mówić do ciebie, ojcze! Rozdarty jestem pomiędzy
56   3, IV|     nadzieją? O, jej imienia, ty, ojcze, wspominać zabraniasz...
57   3, IV|           Pochylił głowę.~- Wiem, ojcze, że bardzo byłem zuchwały -
58   3, IV|        obrazę... Coś mam w sobie, ojcze, co mię ku ciemnym otchłaniom
59   3, IV|         jakby melodią przejęty:~- Ojcze mój, nie lękaj się i nie
60   3, IV|         cenił, jemu był winien.~- Ojcze mój! do grobu, do ostatniego
61   3, IV|              Ale teraz wiesz już, ojcze, co nas dzieliło! - zawołał
62   3, IV|   posmutniał znowu.~- Jednak, mój ojcze - zaczął - jednak powiedz
63   3, IV|     dziękowała.~Dziękuję ci, miły ojcze,~Żem u ciebie chodziła w
64   3, V |       muzyce ojca podeszła.~- Mój ojcze - rzekła - mam do pomówienia