Tom, Rozdzial

 1   1, V  |  zaświeciły, rozbłysły i w twarzy Jana jak w tęczy utkwiły. Kiwnęła
 2   1, V  |    mgnienie oka zatopiła w twarzy Jana:~- Piękna panna! - ścigając
 3   1, V  |     wytrysnął na czoło i policzki Jana. Uszy jego nawet stanęły
 4   1, V  |          zatrzymał się jeszcze na Jana patrząc, W rozgniewanej
 5   1, V  |          już dziś nie pójdziem do Jana i Cecylii?~Jan zmieszał
 6   1, V  |           Czy pani była w parowie Jana i Cecylii? - zapytał Jan
 7   1, V  |          nagłym zamyśleniu głowie Jana z prośbą wymówiła: ~-Weźcie
 8   1, VI |          Szymon gdzie idzie?~- Do Jana i Cecylii - odpowiedział
 9   1, VI |    powolnym ruchem zwrócił się do Jana, który z kilku stolarskimi
10   1, VI |       odpowiedział najstarszy syn Jana i Cecylii, który przed króla
11   1, VI |        Kto ty, starcze? - zapytał Jana - odkąd przyszedłeś? jak
12   1, VI |        Wtedy król odwrócił się do Jana:~"Ty, starcze, wedle własnego
13   1, VI |           tym naszym rodzie przez Jana i Cecylię ufundowanym bywało.
14   2, II |          niekiedy wzruszonych ust Jana Bohatyrowicza. Ta delikatna
15   2, III|          Hej! z drogi! - za wozem Jana rozległ się głos basowy
16   2, III|         starała się przegonić wóz Jana, który przecież raźnym kłusem
17   2, III|       wejście do wielkiego parowu Jana i Cecylii. Czasem tylko
18   2, III|     sierpem. W tym miejscu ułamek Jana i Anzelma znajdował się
19   2, III|         Można by myśleć, że twarz Jana od jej śmiechu sposępniała.~-
20   2, III|       kochanie...~Ale teraz twarz Jana od brzegu włosów aż po ogorzałą
21   2, III|       weszła do zagrody Anzelma i Jana, od wieczoru tego, w którym
22   2, III|           nimi wróciwszy z parowu Jana i Cecylii pod dachem ich
23   2, III|           znieruchomiałą postacią Jana. Od kilku minut już robotę
24   2, III|          radością nabrzmiały głos Jana:~- Mamo! proszę tutaj! Mamo!
25   2, III|           się ku ziemi obok matki Jana.~- Jutro niedziela - rzekła
26   2, III|   namiętne dźwięki pięknego głosu Jana:~Jak słowik na drzewie zaczyna
27   2, III|         słowach i chichocie matki Jana ostre narzędzie drgnęło
28   2, III|         kobiecych głosów, a matka Jana wyprostowała się i rękę
29   2, III|            Bo to - zagadała matka Jana - on i sam krzywdy ludziom
30   2, III|           ciekawością patrzałă na Jana, gdy usiłował rozbrajać
31   2, III|       zabrzmiał obok Justyny głos Jana - a to już mnie do głowy
32   2, III|       ręce Starzyńskiej, Antolki; Jana, który przyjaźnie i poufale
33   2, III|       która minęła już ściernisko Jana i z gwarem grubych głosów
34   2, IV |      głowy wskazał Justynie parów Jana i Cecylii i napełniające
35   2, IV |      trójkątem otwierającym parów Jana i Cecylii zielona góra przemieniła
36   2, IV |    pogodne zadowolenie z uśmiechu Jana na jej twarz spłynęło.~-
37   2, IV |    spadnie, che, che, che!~Czółno Jana otarło się prawie o to,
38   2, IV |           spotkała się u grobowca Jana i Cecylii i na Mogile. Tę
39   2, IV |        wiedziała, co począć. Brwi Jana ściągnęły się nad oczami,
40   2, IV |         lip na podwórku Anzelma i Jana stojących raz jeszcze osypał
41   2, V  |           matka ich pochodziła; a Jana matka znów Siemaszczanka
42   2, V  |           nigdzie nie jeździł, do Jana się odzywając.~- Wszystkich
43   2, V  |         się mogła chata Anzelma i Jana. Dokoła wielkiego bochna
44   2, V  |        jej upadło na stojącą obok Jana Justynę, zdawać się mogło,
45   2, V  |        popędliwym gestem usuwając Jana, który jej chciał przyjść
46   2, V  |       Anzelm wspomniał o grobowcu Jana i Cecylii. Zdawać by się
47   2, V  |        Może kiedyściś prośba pana Jana i miała dla mnie walor jaki...
48   2, V  |       daleka, może aż znad parowu Jana i Cecylii, Zamknęła oczy
49   3, I  |      piaszczystym wzgórzu - przez Jana Bohatyrowicza Justynie ukazywanym -
50   3, II |           prawie, jak u Anzelma i Jana, jednak daleko ciaśniej
51   3, III|            bo ona już dawno sobie Jana Bohatyrowicza obrała i żeby
52   3, III|     obszerną była jak u Anzelma i Jana, z mniej tylko gładko otynkowanymi
53   3, III|         ku niemu oczami, na ramię Jana spłynęła. On po raz pierwszy
54   3, III|      ugodzić kamieniem zamyśliła: Jana czy jego pannę, nie wiadomym
55   3, III|          się zaczęli, bo postępek Jana podobał się im bardzo i
56   3, IV | pierwszego drużbanta, piękny głos Jana i tak basowe, że prawie
57   3, IV |     puchami obwieszone. Po twarzy Jana przemknęło przykre wrażenie.
58   3, IV |         opowiedzieli i takoż pana Jana bardzo pochwalili.~- Nijakich
59   3, IV |         powiedzieć, że ja do pana Jana nijakiego już żalu ani gniewu
60   3, IV |          nie miała...~- A ja pana Jana o dobre wspominanie proszę... ~-
61   3, IV |        okolicy ścieżkami odeszła.~Jana jakby przypomnienie jakie
62   3, IV |       rumieńce zawstydzenia; oczy Jana co chwilę zwracały się ku
63   3, V  |       weszli do zagrody Anzelma i Jana i prędko przebywali przerzynającą
64   3, V  |       pochylonej przed nim głowie Jana tonem zapytania wymówił:~-