Tom, Rozdzial

 1   1, II |    zaspokoić. Taki to los biednego człowieka na tym świecie! Żadnej za
 2   1, II |            poznać w nim można było człowieka bardzo światowego, przez
 3   1, III|           Myślała zapewne, że tego człowieka, który teraz obok niej siedział,
 4   1, III|           teraz właśnie potrzebuje człowieka uczciwego i specjalnie wykształconego,
 5   1, IV |     bogactwo. On miał ruchy i mowę człowieka silnie stojącego na złotych
 6   1, IV |       pamięci, a on ma bardzo minę człowieka położeniem swym znudzonego.
 7   1, IV |           to wypadkiem za bogatego człowieka wyszedłszy sama nie wie,
 8   1, IV |        brata... i jakiegoż brata i człowieka!... Sierotę po nim pieściła
 9   1, IV |       dokończyła - takiego dobrego człowieka, jak on, chyba na tym podłym
10   1, IV |         całe długie już życie tego człowieka przenikająca namiętność.~
11   1, V  |         gąb nie zatknąć, a i twarz człowieka wygada czasem, co się w
12   1, V  |            odpowiedział:~- Różne u człowieka bywają żądania: podczas
13   1, V  |          mówił głos niewidzialnego człowieka.~- A ja sto razy Fabianu
14   1, V  |      nabrał...~Głos niewidzialnego człowieka przybiera ł wciąż popędliwości,
15   1, V  |           zbliżającego się ku niej człowieka. Nie był on dla niej całkiem
16   1, V  |       sposobem pochwyciła ona tego człowieka prostego i tak ściśle z
17   1, V  |           zdarzenia... Bywa to, że człowieka przez pole idącego szkodliwy
18   1, V  |           te, co przez drogę życia człowieka przelatują...~Potrząsł głową
19   1, V  |   pszczelnictwa od jednego takiego człowieka, co sam na naukę do wielkiego
20   1, V  |       promień. Jednak w głębi tego człowieka było coś, co falą smutku
21   1, V  |         dalekich krajach. Ona tego człowieka kiedyś bardzo kochała, ale
22   1, V  |         przy każdym zbliżeniu tego człowieka, którego kiedyś pragnęła
23   1, VI |            o nic tego nieznajomego człowieka, który ze swą pracowitą
24   1, VI |     łaskawie ostał już towarzyszem człowieka; podczas płochliwa sarna
25   1, VI |              Oto ten ród, idący od człowieka z kondycji pospolitego urodzenia,
26   1, VI |       ziemi siedzimy.~Potem głosem człowieka, który w głębi pamięci swojej
27   2, I  |           zaczął - ty kochasz tego człowieka?~Spojrzała na niego ze zdumieniem.~-
28   2, I  |       przyjaźni i przywiązania dla człowieka, z którym choć czas jakiś
29   2, II | osłupiałego i całkiem pognębionego człowieka. Milczał, myślał, ze spuszczoną
30   2, II |             kochany szwagrze, jako człowieka honoru, serca i rozumu,
31   2, II |             że byłem uprzejmym dla człowieka, który uszczęśliwia moją
32   2, III|       znikomość, a prawdziwy walor człowieka w tym, co on we środku ma...~
33   2, III|           napełniały głowę młodego człowieka, płonęła w nich cała, jakby
34   2, III|            przy dotknięciu młodego człowieka Anzelm uchylił się nieco
35   2, III|           każda rzecz przed oczami człowieka jak woda ubiega, jak liść
36   2, III|       zniknie. Może to i szczęście człowieka takie same, jak ta kulka
37   2, III|       panno Justyno, czy szczęście człowieka zawsze jest takie niestałe?~-
38   2, IV |   szczytach pagórków. Miał postawę człowieka, który stanął na progu kościoła
39   2, IV |    nieśmiałą tylko stała się wobec człowieka tego, który szczelnie w
40   2, IV |         zrozumianą, jak przez tego człowieka, który do jej życia i położenia,
41   2, IV |            w niej rozpoznał. Twarz człowieka zdradza to, co się w sercu
42   2, IV |         się i nie spojrzy nawet na człowieka, jak wilk w ziemię patrząc... ~
43   2, IV |       powiódł.~- Ciekawość podczas człowieka ogarnia dowiedzieć się czego
44   2, V  |            znaleźć, a tym bardziej człowieka, żebyś nie wiedzieć wiele
45   2, V  |          kondycja nasza, ale serce człowieka podczas za słabe bywa, żeby
46   2, V  |  przyskoczył i z bliskości na tego człowieka popatrzywszy takoż krzyknął: "
47   2, V  |         bym mogła wyjść za takiego człowieka, co własnymi rękami orze.
48   3, I  |          wyłącznie myśli i uczucia człowieka na sobie skupiający, zdaje
49   3, I  |           poczytywała ona za życie człowieka, ale i to, co jest życia
50   3, I  |     krokiem doskonale przyzwoitego człowieka, który z przyzwyczajenia
51   3, I  |       urzędu wysoce cywilizowanego człowieka, za jakiego się poczytywał,
52   3, II |             No, za tego welinowego człowieka, jeżeli oświadczy się o
53   3, II |        więcej to już chyba takiego człowieka na świecie nie ma, którego
54   3, II |         przed chwilą twarz młodego człowieka. Milczał. Benedykt trochę
55   3, II |            możnaż z cywilizowanego człowieka przedzierzgnąć się na barbarzyńcę
56   3, III|        tańców i zalotów, dążyli do człowieka, który choć był ubogim,
57   3, III|          pomścić. A że przez złego człowieka oszukany zostałem, czy dlatego
58   3, III|       ciekawego być może w gadaniu człowieka, który, jeżeli nie cały
59   3, III|                Inaczej jak mruk do człowieka i nie zagada... przebił
60   3, III|       zięciów, nie bardzo biednego człowieka, i wyratował się... A żąda
61   3, IV |      stąpaniu przechadzającego się człowieka, a ile razy mijając jedno
62   3, IV |        bezwiednością krwi w żyłach człowieka krążącej. Dłonią szczupłą,
63   3, V  |  zawdzięczać byt i szczęście sercu człowieka, który mię kocha, i wspólnej