Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         woźnica nie obejrzał się i nie zapytał o przyczynę powstałego na
 2   1, II |            mówi? - cedząc nieco wyrazy zapytał gość.~Może pani Emilia uczuła
 3   1, II |             przynosi?- ze współczuciem zapytał Różyc. - Może pani okno
 4   1, II |                 popatrzał.~- A ceny? - zapytał. - Czy żona pana dobrodzieja
 5   1, II |         ostatnie słowa swe stosujesz?- zapytał.~Spod wypukłych powiek duże,
 6   1, II |            Toteż z wyrazem współczucia zapytał ją, czy na nerwy przeważnie
 7   1, II |               twarz od okna odwracając zapytał:~- Któż to jest ta panna
 8   1, II |                  Biedna? bez posagu? - zapytał po krótkiej chwili.~- Pięć
 9   1, II |               nawet żartobliwym głosem zapytał:~- Cóż tam takiego było?~
10   1, III|               nie zwracając Korczyński zapytał:~- A drugi?~- Fabian Bohatyrowicz! -
11   1, IV |            odpowiedział mi, gdybym cię zapytał: jak w twoich Osowcach stoi
12   1, IV |             ironiczny głos Darzeckiego zapytał:~- Cóż takiego? Czy miałeś,
13   1, IV |            stara Maksymowa czy żyje? - zapytał Witold.~- Żyje, zdrowiuteńka!~-
14   1, IV |             wspierając się o fortepian zapytał: dlaczego, gdy on do Korczyna
15   1, IV |         fortepianie parę i żartobliwie zapytał:~- Czy pani nie zazdrosna?~-
16   1, V  |           pługa ze spuszczonymi oczami zapytał: - Skąd panienka wie, kto
17   1, V  |               panna Marta Korczyńska?- zapytał.~- Często i przyjaźnie o
18   1, V  |                 patrząc na nią zwięźle zapytał Anzelm.~Tuż przed nim stając
19   1, V  |            nabierzesz? - flegmatycznie zapytał gospodarz zagrody.~Dziewczyna
20   1, V  |               zwykłą sobie powolnością zapytał Anzelm, ale żywszym trochę
21   1, V  |            takiego nagadałem? - ciszej zapytał.~- Głupstw, głupstw ociec
22   1, V  |              parowie Jana i Cecylii? - zapytał Jan Justynę.~Przypominała
23   1, V  |            jakiej przy... przyczyny? - zapytał jąkając się, jak zwykle
24   1, VI |         stanąwszy powolnym swym głosem zapytał:~- A gdzie to pan Jakub
25   1, VI |          gwiazdy. ~"Kto ty, starcze? - zapytał Jana - odkąd przyszedłeś?
26   2, I  | nieeleganckiego spostrzegłaś, prawda?- zapytał przybyły.~Zarumieniła się
27   2, I  |                ty lat masz, kuzynko? - zapytał wpatrujący się w nią ciągle
28   2, II |               w same oczy ojca patrząc zapytał Witold.~Było to pytanie,
29   2, II |             nimi.~- A gdzież Sargas? - zapytał Witold.~- Che, che, che!
30   2, III|             pomagać przyszła? - gromko zapytał kanarkowy lew okolicy.~-
31   2, III|              nie zajdzie? - z wyrzutem zapytał. - Do Fabianów ciągle chodzi
32   2, IV |              uśmiechem towarzyszkę swą zapytał:~- Czy wygodnie?~- Wybornie -
33   2, IV |    najlżejszego poruszenia nie czyniąc zapytał.~- Na Mogiłę - odpowiedział
34   2, IV |               nogi postawił. "A co?" - zapytał. Ja jemu tchu od płaczu
35   2, IV |           posłyszałem, że pan Benedykt zapytał się: "A Dominik?" Stryj
36   2, IV |               Czy pani nie lęka się? - zapytał.~Odpowiedziała, że trwogi
37   2, V  |             wełny. Jan siostrę o matkę zapytał. Powiedziała mu, że do Starzyn
38   2, V  |               ula chodził? - z gniewem zapytał.~- A któż by jak nie Antolka?
39   2, V  |                coś nagle przypominając zapytał:~- A może by pani herbaty
40   2, V  |            zobaczywszy czerwoną szramę zapytał, czy pochodzi ona od sierpa,
41   2, V  |      nastraszyli? - Na Jadwigę patrząc zapytał Anzelm.~- A jakże! - odzyskując
42   2, V  |              się i jeszcze cały drżący zapytał starzec - czy doprawdy nie
43   2, V  |              będzie?~- Jacicę łapią? - zapytał Anzelm.~- A jakże! tylko
44   2, V  |             jej dotknął. O nic jej nie zapytał. Nigdy domowych nie zapytywał
45   3, I  |               i z głębokim zdziwieniem zapytał:~- Dlaczego?~- Dlatego zaczęła -
46   3, II |               teraz nie nudzisz się? - zapytał.~Przecząco wstrząsnęła głową.~-
47   3, II |             się...~- Czego? - ciekawie zapytał Witold~Ale ona spłonioną
48   3, II |           zwracając się ku towarzyszce zapytał:~- Czy doprawdy będziesz
49   3, II |           należysz!~Po chwili z powagą zapytał:~- Czy nie przechodzi to
50   3, II |                szedł, trochę zdyszany, zapytał:~- Co to, ojcze?~Nie było
51   3, II |               toż co? - ze zdziwieniem zapytał Benedykt - co ci się stało?~
52   3, II |               gdy Witold o zdrowie jej zapytał. Upatrywała w tym naprzód
53   3, II |          Witold i o pozwolenie wejścia zapytał. Pani Emilia nie tylko synowi
54   3, II |       Powściągając się widocznie znowu zapytał:~- A ty sama tego prawa
55   3, II |    nieszczęśliwi...~Stając przed matką zapytał:~- Nie jest przecież życzeniem
56   3, III|             smęcenia; potem z nagła ją zapytał, czy da wiarę, że ona jemu
57   3, IV |            skarg!~- Na kogo? czyich? - zapytał Benedykt.~- Ludzkich...
58   3, IV |                wzrok na syna podnosząc zapytał:~- Cóż? wstydzisz się teraz?
59   3, V  |          uroczyście podniesionym cicho zapytał:~- A panna Justyna śpi?~
60   3, V  |                  A cóż to za diabeł? - zapytał. - Nigdy nie słyszałem...~
61   3, V  |             palec zakręcał, aż z kolei zapytał:~- Cóż, Justynko? mówże!~
62   3, V  |         siostrzenicę popatrzał i znowu zapytał:~- Jakimże wypadkiem poznać