Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          przyjmować nie chcesz, ze swoich procencików ubierasz siebie
 2   1, II |           cicha, zwolna uwiadomiła swoich gości o tym, że oczekuje
 3   1, II |       ofuknęła stara panna - niech swoich robótek i swojego słabego
 4   1, III|       perfum i tych tam... różnych swoich szlafroczków obejść się
 5   1, III|    wspólnego życia ustępuje połowę swoich dochodów i w wypłacie drugiej
 6   1, III|          dziać mogło. O tych dwóch swoich ulubionych, ustrojonych,
 7   1, IV |      miesięcy dopiero mieszkając w swoich tutejszych majątkach. Ja,
 8   1, IV |         płaszcza i na jednej z rąk swoich uczuła dotknięcie jakiejś
 9   1, V  |            i miesiące zabierała do swoich niegdyś pięknych i obszernych,
10   1, V  |          powoli o sobie i troskach swoich myśleć przestawała. Pochyliła
11   1, V  |            nic nie robi, a tylko o swoich biedach myśli!... ~- To
12   1, V  |        jego zniknęła bez śladu. Na swoich śmieciach puszył się trochę
13   1, V  |     wschodów.~- Żaden człowiek sił swoich nie zna, dopóki ich w potrzebie... -
14   1, VI |         zaciszności leśne grzmotem swoich kopyt i przeraźliwym wiżdżeniem.
15   1, VI |             bawił się polowaniem w swoich knyszyńskich lasach. Zmiarkował
16   1, VI | zadziwienia i żartobliwie do panów swoich zawołał: ~"Hej! hej! Waszmoście
17   1, VI |            wszyscy, siedzieliśmy w swoich zaciszkach własnymi rękami
18   1, VI |     większej części trwaliśmy przy swoich gnieździech większych czy
19   2, I  |        podniecać zaczęło. Majątków swoich nie tylko jeszcze nie obejrzałem,
20   2, I  |       dalej jeszcze opowiadałaby o swoich biedach i nadziejach, gdyby
21   2, I  |        pozwolić...~Obie jej ręce w swoich trzymając i w twarz jej
22   2, II |            chęci, które uczuwa dla swoich bliskich, tak, dla swo-ich
23   2, II |            nas wszystkich w rękach swoich trzyma... Zresztą szanuję
24   2, II |     Dlaczegóż przynajmniej kuzynek swoich bawić się nie starałeś?
25   2, II |            światowe sroki, które w swoich ptasich główkach dwóch ucywilizowanych
26   2, II |      najdroższa, proszę mi na dziś swoich liliowych kokard pożyczyć! -
27   2, III|        nich wiedział, gdzie szukać swoich ołamków, i od jednego do
28   2, III|              powiada do siedmiorga swoich jeszcze jedno cudze przyprowadzał!"
29   2, III|            przybyłego całym rzędem swoich białych zębów.~- Pan Fabian
30   2, III|           kiedy w jakich zamiarach swoich przeciwności doświadczam,
31   2, IV |      stanie będący uczucia swego i swoich myśli nie ma. Ale może w
32   2, IV |       potem mnie z ziemi na rękach swoich podniósł i całować zaczął.
33   2, IV |           kilka, bo inni ludzie na swoich podwórkach zgromadzali się
34   2, IV |            ludzie wciąż kupkami na swoich podwórkach stali albo siedzieli
35   2, IV |       swego; wysoko stać, a nie na swoich nogach; młodym i silnym
36   2, V  |       dzieciom pomagać, a potem do swoich w porę doskoczyć. Dwie mile
37   2, V  |          wszyscy z ojcem na rękach swoich do chaty wnieśli, a matka
38   2, V  |       krepę obłoków i końce strzał swoich spuściły na drzewa, na trawę,
39   3, I  |         innymi. W okazywaniu uczuć swoich jak zwykle powściągliwa,
40   3, I  |           o szczęściu i nadziejach swoich opowiadała duchowi Andrzeja,
41   3, I  |      odczuwają u śmiertelnego łoża swoich najdroższych. Nie z większą
42   3, II |          rozkoszna...~Końce palców swoich pocałował, a Orzelski, który
43   3, II |      przebaczać?~Witold w dłoniach swoich ręce jego trzymając powtórzył:~-
44   3, II |          mantyli najpiękniejsze ze swoich krygów przed nowym gościem
45   3, II |     przysługi, ale o przekonaniach swoich, o tym, co mu się podobało
46   3, II |   Zygmuncie? Te moje ręce, które w swoich chcesz trzymać, czy to moja
47   3, II |            widać nie chciała myśli swoich wypowiadać. Zygmunt stał
48   3, II |    odmawiała. Pamiętała wybornie o swoich własnych wstrętach i nieudolnościach.
49   3, II |         pragnie i dla podtrzymania swoich twórczych zdolności, dla
50   3, II |    świadkiem, że pomimo wszystkich swoich instynktownych odraz i niedołężności
51   3, II |           cudze iluzje pokutujemy, swoich już nie mamy. Kiedy bank
52   3, III|        Starzyński przywiózł trzech swoich synów i dwie tylko córki,
53   3, III|     trzydzieści pszenicy na polach swoich użyna, bydła może ze dwadzieścia
54   3, III|         znamy... ho! ho! dobrze na swoich skórach poznali... Ale,
55   3, III|           tej kobiety, rękę jej ze swoich rąk wypuścił i z uśmiechem
56   3, III|           nie widzianych znajomych swoich ujrzała. Rzuciła się ku
57   3, III|       ciężką chandrę w kwiecie lat swoich zapadł, a obaj górnie zawsze
58   3, III|           zrozpaczone ręce mocno w swoich ścisnął. Ale wnet inni ich
59   3, III| długoletnie dzierżawy brali, synów swoich rozsadzaliby na tych dzierżawkach,
60   3, III|         się przecież ani jednej ze swoich niezliczonych bruzd i zmarszczek;
61   3, IV |            którzy jeszcze do domów swoich nie odjechali. Cienka i
62   3, V  |            i ręce krewnej silnie w swoich ściskając serdecznie w oczy