Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           i melancholikiem jakimś stał się... Jednakowoż jaki to
 2   1, II |     potężne grupy drzew i krzewów stał dom drewniany także, nie
 3   1, II |      krzyku czeczotka. Świat cały stał w cudnej pogodzie jak czara
 4   1, II |            Kirło znowu filuternym stał się.~- Pamiętasz pan Zygmunta
 5   1, II |          zupełnym pod nim negliżu stał na środku pokoju, zakłopotany
 6   1, III|      mogło.~Dlaczego człowiek ten stał się takim, jakim był teraz,
 7   1, III|      świat!~Światem zaś Benedykta stał się obszerniejszy od pokojów
 8   1, IV |       życia trochę ruchu i gwaru, stał się dla niej przyczyną wzmożonego
 9   1, IV |         lubię już muzyki wcale...~Stał ciągle tak, aby odejść i
10   1, V  |           był zawsze takim, jakim stał się w ostatnich dziesięciu
11   1, V  |          schyloną w ukłonie głową stał u bramy wyciągniętym ramieniem
12   1, V  |      słomianą strzechą. Do ogrodu stał boczną ścianą, w której
13   1, V  |         aż przy ostatnich słowach stał się rozgniewanym i zgryźliwym.
14   1, VI |   zmarszczki starca. Uśmiech jego stał się szeroki, błogi, oczy
15   1, VI |       tego samego Ładysia, co tam stał z Fabianem i z chłopska
16   1, VI |          stoi, a gdzie podtenczas stał dąb taki stary, co może
17   1, VI |          borem, lecz Niemen teraz stał żółtawą taflą i jasne smugi
18   1, VI |   piaszczystej ścianie, nad którą stał bór, przez nikogo nie ruszany...
19   1, VI |          ten młody Michał, co tam stał wystrojony, z wąsami do
20   1, VI |    mężczyznę, który, tak jak ona, stał wsparty o drzewo i długo,
21   1, VI |           do drzewa przycisnąwszy stał rozżalony, gniewny, jakichś
22   2, I  |       zsiadłego mleka, na drugiej stał naprędce znać tu umieszczony
23   2, I  |      kupcy. ~Jednokonny ich wózek stał przy bramie; za bramą i
24   2, I  |      teraźniejszego rządcy, który stał się zupełnie już niemożliwym.~
25   2, II |    którego osiodłany wierzchowiec stał już pod gankiem. Była to
26   2, II |       plecami do salonu zwrócony ,stał przed jednym z okien, powoli
27   2, III|         nowych butach, z fantazją stał na pustym wozie galopem
28   2, III|         na głowie. Na ich zagonie stał wóz zaprzężony jednym mizernym
29   2, III|       przy zagonie Fabiana, który stał się kością niezgody i którego
30   2, III|      cierniowa. U okna, na stole, stał niewielki dzban z wodą i
31   2, III|         aż teraz, dziecko prawie, stał z chmurnym czołem twardo
32   2, IV |        sieni wpadłem, gdzie lokaj stał i z początku puszczać mnie
33   2, IV |        padłszy głośno zawyłem. On stał pomiędzy kominem, na którym
34   2, IV |           jakby je czym wiązał, i stał ciągle plecami do ściany
35   2, IV |          sosny plecami oparty Jan stał z rękami na piersi skrzyżowanymi,
36   2, IV |  przyszedłszy garnek, co na stole stał, o ziemię cisnąłem i roztłukłem,
37   2, IV |        brzegiem. Z drugiej strony stał bór kipiący w głębi, lecz
38   2, V  |        rozpoczęty bochen chleba i stał gliniany, czarny garnek,
39   2, V  |         olchowej czerwonej szafie stał niewielki blaszany samowar
40   2, V  |    bokówki ozwał się szelest; Jan stał na progu plecami o drzwi
41   2, V  |        teraz pozornie nieruchomy, stał się on w dole wstęgą na
42   2, V  | przecierpiał, i teraz jeszcze nie stał się zupełnie takim jak wszyscy...~-
43   3, I  |            Przed panią Andrzejową stał właśnie na stole pięknie
44   3, I  |      Wtedy cichy ten zawsze pokój stał się miejscem częstych rodzinnych
45   3, I  |       marzył o tym obrazku; teraz stał przed nim obojętny, samego
46   3, II |        nim a parobkiem zachodzącą stał nachmurzony i silnie wąsa
47   3, II |        Witold w bramie ogrodzenia stał jak skamieniały. Tak był
48   3, II |         podwórku gankiem zwrócony stał pod srebrnymi topolami,
49   3, II |      nikogo za niskim ogrodzeniem stał gronu osób siedzących pod
50   3, II |     powodu odwiedzin narzeczonego stał się świątecznym. Spostrzegłszy
51   3, II |      włożył i wyszedł; Witold zaś stał długo na miejscu, w ziemię
52   3, II |          ich klamce rękę położył. Stał tak chwilę w nieśmiałej
53   3, II |           w liberii. Na ganku zaś stał tylko co tym koczykiem przybyły
54   3, II |        swoich wypowiadać. Zygmunt stał przed nią z pochyloną twarzą
55   3, III|     puszczać się w ścisk i skoki! Stał tylko u drzwi i to na latarnie,
56   3, III|          w kącie przy muzykantach stał z ramionami u piersi skrzyżowanymi
57   3, III|         ten, dla kogo to czyniła, stał tam ciągle przy tej... w
58   3, III|     oczami rzucał w stronę, gdzie stał Janek; ona zaś zaczerwieniła
59   3, III|          bo szept męski śmielszym stał się i nalegającym.~- Gołąbek
60   3, III|            że nadmiar już chciwym stał się, a najwięcej dla tej,
61   3, III|          jakim był przed godziną, stał się chmurnym, skupionym
62   3, IV |           wcale widać nie było, i stał dość długo. Zapewne słuchał.