Tom, Rozdzial

 1   1, I  |       sarknęła - wiecznie to samo. Nikt nie uwierzy w to, czego
 2   1, I  |           nie znasz! Teraz już jej nikt... oprócz nich... nie śpiewa...~
 3   1, III|       oczami. Wieczorów tanecznych nikt nie wydawał wtedy, więc
 4   1, IV |  promieniejące oczy i pąsowe usta, nikt by nie odgadł męczarni,
 5   1, IV |            których wczoraj jeszcze nikt by się w niej ani domyślił,
 6   1, IV |            ucieka, lud dziczeje, a nikt ani palcem nie poruszy,
 7   1, IV |         chwili doświadczała uczuć, nikt ich nie spostrzegał i nie
 8   1, IV |           zejść z tych wschodów...~Nikt się temu nie dziwił; wiedziano
 9   1, V  |       wiodąc - nie wiedzieć dokąd. Nikt widzieć jej nie mógł oprócz
10   1, V  |     rozstroju domowym i majątkowym nikt jej przed nią bardzo nie
11   1, V  |     zaczyna, kiedy ono wzejdzie, i nikt jemu tego zabronić nie może,
12   1, VI |           płotów i ścian wypleniać nikt tu znać nie miał czasu albo
13   1, VI |          bynajmniej... Ja owszem...Nikt jej nie opisywał i w książkach
14   1, VI |      puszczy jeszcze gdzieniegdzie nikt i nie słyszał o nim. Ale
15   1, VI |            których na szeroki okół nikt jeszcze nie miał. Poszli
16   1, VI |         większe...~Trząsł głową.~- Nikt prawie nie da wiary, że
17   2, I  | nieustannie gada, jak drepce, choć nikt jej słuchać ani myśli, a
18   2, I  |     odpowiedziała:~- Zdaje się, że nikt jej tak niedawno, jak ty,
19   2, I  |        Poszłam za niego z miłości, nikt mię nie zmuszał, owszem,
20   2, II |           raz jeszcze dowiodło, że nikt, nawet własne dziecko, ani
21   2, II |         Tereniu, pilnuj tylko, aby nikt tu nie przychodził, nikt
22   2, II |           nikt tu nie przychodził, nikt a nikt... Nie mogę teraz
23   2, II |            nie przychodził, nikt a nikt... Nie mogę teraz znieść
24   2, II |        można. Zresztą, mam córki i nikt mi tego za złe brać nie
25   2, II |           ociec zabronił...~- Mnie nikt zabronić nie może przestawać
26   2, II |           abyś pani była pewną, że nikt nade mnie goręcej szczęścia
27   2, III|           ku pomocy stają! Do mnie nikt nie przyszedł! Niechby choć
28   2, III|           kilkomiesięczne dziecko. Nikt im nie pomagał, nikt nawet
29   2, III|      dziecko. Nikt im nie pomagał, nikt nawet z tych, którym obok
30   2, IV |    wszystkich osób ze dwadzieścia. Nikt tam bardzo głośno nie mówił,
31   2, IV |           mogło piąte u wozu koło. Nikt nawet nie przypuszczał w
32   2, IV |          dlaczego tak było? Może i nikt na świecie nie doszedł jeszcze
33   2, IV |          otworem zostawić można, a nikt marnego węgla z pieca nie
34   2, V  |         żywością ruchów, której by nikt po nim spodziewać się nie
35   2, V  |            mleka. Przez parę minut nikt nic nie mówił. Anzelm, Jan
36   2, V  |        pośmiewiska, ale od ołtarza nikt by gwałtem jej nie odciągał.
37   2, V  |       Zabraniać nie zabraniali, bo nikt też i prawa do tego nie
38   3, I  |       życia grubych i trywialnych. Nikt lepiej i łatwiej od Andrzeja
39   3, I  | nieokrzesanych postaci ludzkich, i nikt do tej czynności od jego
40   3, I  |        wyrazów dodała, których już nikt nie dosłyszał. Gdy odjechał,
41   3, I  |       zawsze. Rozpaczy, płaczu jej nikt też nie widywał, ale i wesołego
42   3, I  |          posagowej sumy jego żony. Nikt się temu zresztą bardzo
43   3, I  |           narad, namów, perswazji. Nikt prawie zrozumieć tego nie
44   3, I  |         jest przez niego słyszaną. Nikt, z ludzi nie słyszał tego,
45   3, II |           ojcze - zwolna wymówił - nikt nie usłyszał, że ze czcią
46   3, II |            cudzego chleba nie je i nikt nad nią żadnego postrachu
47   3, II |          miną, jakiej od dawna już nikt u niego nie widział. Zapominając
48   3, II |           gdzie indziej opowiadać, nikt by nawet nie zrozumiał i
49   3, III|  pierwszego drużbanta uczynionego. Nikt z obecnych głośno nie przyznałby
50   3, III|        koniuszki palców pocałował. Nikt nigdy nie widział, aby komukolwiek
51   3, III|           tak, że końca słów. jego nikt dosłyszeć nie mógł, i z
52   3, III|       gniewem, na wpół z płaczem - nikt złego nie chce. Zamyślałem
53   3, III|            a potem wprost ofuknął. Nikt mu też nie dokuczał ani
54   3, III|            nie było? O zaręczynach nikt nie słyszał, tyle tylko,
55   3, III|            jak przestał, to już go nikt nie prześcignie, nawet pan
56   3, III|            pretensji nie mam, to i nikt z niej naigrawać się albo
57   3, III|         się w gumnie i na Niemnie, nikt tu pijanym nie był, ale
58   3, IV |            znużonych i tego, czego nikt dojrzeć nie może: tych wulkanów
59   3, IV |       ideałów Korczyńskim zarzucić nikt nie ma prawa. Jeden ją życiem
60   3, IV |       skierowała się - Domuntówna. Nikt jej nie spostrzegł oprócz
61   3, IV |         wskakując wołał:~- Ot tak! nikt ze mną jechać nie chciał,
62   3, V  |      pracowała i niepotrzebna! Jej nikt tu nie lubi! A ja? Wyhodowaliśmy